Cold in July (2014)

Tamelijk at random trailers kijken op IMDB leidde mij tot Cold in July en, ondanks de belachelijke jaren '80 coupe van Michael C. Hall, was die trailer intrigerend genoeg om hier een paar opmerkingen te plaatsen.

Voor zover de trailer een indicatie is, lijkt dit een soort amalgaam van Cape Fear en (een veel minder spaarzaam) Drive. MIsschien zijn het enkel het wraakmotief (dat in beide referenties voorkomt) en het gebruik van retro-elektronica, Dynatron - Cosmo Black (als in Drive's fantastische soundtrack), dat mij aan beide films doet denken, maar de gelikt duistere sfeer en glimpen van enige visuele flair zullen er ook aan bij hebben gedragen.

Sterke cast en een relatief jonge regisseur, die naam begint te maken. Het belooft wat.

Leuk plot en een leuke stijl in de trailer.

Ben benieuwd!!!

Wanneer kunnen we deze zien?!

Net gezien...hmm moet er even over nadenken.

Morgen maar eens de sterren uitdelen.

Ik heb me wel vermaakt bij deze film,leuke 80s settting en goed acteerwerk.

Er zit ook duidelijk een randje zwarte comedy in verwerkt.Verder miste ik wel iets in de film,spannning en of harde actie tis wel aanwezig maar ik had iets meer verwacht.

Ik begin met 3,5 ster maar misschien gaat ie nog naar de 4.

* Slappe hap*

Voor de zogenaamde "Dexter" fans, totaal geen aanrader, althans voor mij niet. De personage die C. Hall in deze film speelt, heeft TE veel trekjes weg van de serie Dexter. Acteerwerk is verder ook matig tot slecht. Tja, verhaal? actie? spanning? niet om naar huis te schrijven.

Uit verveling afgekeken.

*2.5

Eerst dacht ik... oh... Michael C. Hall in een nieuwe Dexter rol. Maar dat is totaal niet het geval. Dit karakter is totaal anders dan Dexter. Dus ik houd op met vergelijken. De film is geen meesterwerk, maar heeft zeker kwaliteiten, Hall zet een leuk personage neer, Shepard is lekker duister en Don Johnson steelt de show en brengt de nodige humor in het verhaal, dat soms wat warrig is, maar verder goed in elkaar zit.

Kortom, ik vind het een aanrader. Zeker zien, alleen al voor Don Johson!

"Yeah you got the picture, Framer." Don Johnson excelleert in Cold in July, een thriller met pulp trekjes. Hij is een detective uit Texas; dus draagt hij witte hoed, potsierlijke overhemden en rijdt in souteneursCadillac.Het soort rol waar Johnson steevast zijn talent wel ik kwijt kan.

Michael C. Hall speelt overtuigend de rol van onnozele, devoot echtgenoot. Het matje en het vlassige snorretje, de te krappe Wrangler en afzichtelijke korte-mouwen bloesjes maar bóvenal die onnozele gelaatsuitdrukking; – kreeg William H. Macy associaties – het pakte goed uit. De nieuwe bank is zo niet nóg wanstaltiger dan de oude – dat werk.

Tegen die retrosetting ontvouwt zich een donker en grimmig verhaal, zéker de verdienste van Sam Shepard. Ik vermoed dat hij buiten de set eveneens weinig spraakzaam is, dus in Cold in July houdt hij dat maar zo. De scenes tussen Shepard en Johnson hebben een mooie geladenheid; deze mannen hebben een lang verleden, da's evident.

Overigens neemt de film – plotwendingen ten spijt – wél uitgebreid de tijd om richting finale te werken. Een versnelling hoger had het geheel nog iets meer dynamiek gegeven, naar mijn smaak.

Desondanks is Cold in July een fraaie productie. Dat verhaallijnen abrupt stoppen en bepaalde vragen onbeantwoord blijven, heb ik niet als storend ervaren. Waar dit elders blijk van ideeënarmoede of gemaktzucht geeft, lijkt dat in deze film irrelevant. Het past binnen de gekozen benadering, daarin wordt niet achterom gekeken.

Zien.

Wiens acteerwerk, zo ongeveer?

Zo ongeveer ja.

Niet communiceren is óók een recht. Moet je weten.

Of ik volg je ff niet, of je loopt slap te quoten

Ik stelde je, mijns inziens, een redelijk eenvoudige vraag; wiens acteerwerk (vond jij dan "matig tot slecht")?

Vervolgens lijk jij enige moeite te hebben om met een enigszins valide antwoord te komen. Dat kan. Dat mag. Maar ach.

"I need a drink and I haven't even had my coffee yet."

Beeld je in. Je vrouw maakt je wakker in het midden van de nacht omdat ze een verdacht geluid heeft gehoord. Je begeeft je met knikkende knieën en met een reuze paasei in je pyjamabroek naar de woonkamer met een mega-pistool in je bibberende vuist. En er staat zowaar een inbreker rond te zwaaien met een zaklamp in het midden van je woonkamer. En dan moet toch wel juist in dit gespannen moment die antieke grootmoeder-klok afgaan. En door het schrikken gaat je revolver af en zorg je ervoor dat de inbreker nooit meer de behoefte heeft om sigaretten te gaan kopen in de lokale supermarkt. Met andere woorden, de hersenen die de inbreker bezat, zitten niet meer waar ze zouden moeten zitten. Ze hebben zich over je hele woonkamer verspreid. Vanzelfsprekend wordt dit gezien als zelfverdediging en terwijl je stiekem de uitvaart gaat bekijken van het slachtoffer, een nietsnut die al eens in aanvaring is gekomen met het gerecht, staat er ineens een rustig ogende vreemdeling langs je. Blijkt dit de vader (trouwens ook ex-gevangene) te zijn van die nu hersenloze jongen en die je in duidelijke bewoording laat weten dat hij niet echt happy is met de dood van zijn zoon. Voor je het weet zit je in een dreigende situatie waarbij je zoontje het voornaamste doelwit is. De gebeurtenissen hierna zorgen ervoor dat je echter in een bizarre situatie terechtkomt en meegesleurd wordt in een dodemansrit die elke verbeelding tart.

En dat is wat Richard Dane (Michael C. Hall) in deze toch wel spannende en verrassend uitdraaiende film overkomt. Verwacht je aan een spannend begin in de trant van “Cape Fear”. En als je het einde hebt gezien ben je er zeker van dat Jim Mickle precies in de leer is gegaan bij Quentin Tarantino. Een grijze,depressieve en intense thriller compleet met druilerige regen en achterbuurten met verwaarloosde huizen en aftandse Amerikaanse Caddilacs. Een verhaal dat soms brutaal is en dan weer compleet absurd. Bij momenten twijfelde ik of het nu de bedoeling was om er een grauwe en vreselijke levensschets van te maken of een cynische absurde komedie. Een prachtig low budget film dat begint met wraak maar langzaam iets anders verontrustend aan het licht brengt. Niks lijkt wat het is en telkens komt er weer een andere wending in dit onheilspellend verhaal.

“Cold in July” is een echte zwartgallige film waar dreiging vanuit gaat, het geweld buitensporige proporties aanneemt en ziekelijke excessen aan de basis liggen van de finale uitbarsting van extreem geweld. Het is een verfilming van het gelijknamige boek geschreven door Joe Lansdale, de befaamde horror/thriller auteur. Michael C. “Dexter” Hall speelt de hoofdrol als Richard, een gemoedelijke,timide huisvader die de kost verdient als kadermaker. Door mijn desinteresse in TV-series had ik geen flauw idee dat Hall redelijk bekend was als “Dexter”. Mijn schoonmoeder was verbouwereerd dat ik die vent niet kende. In ieder geval heeft hij niet het uitzicht van een doorgewinterde ruige macho wat ook al duidelijk was bij de confrontatie met de inbreker. Hall weet echter op een weergaloze manier de transformatie naar een meedogenloze wreker te vertolken. Een geslaagde interpretatie.

Sam Shepard” neemt de rol van Russel, de op wraak zinnende vader, voor zijn rekening. Het lijkt wel alsof Sheppard in elke film die ik recent heb gezien komt opdraven (Out of the furnace,Mud,Killing them Softly,Safe House) en is uitermate geschikt voor deze rol. De grauwe,verweerde trekken in zijn gelaat, die rauwe rasperige stem en zijn stoere houding. Het past perfect bij de persoon Russel. En toch toont hij op het einde dat er toch nog een beetje menselijkheid in hem zit.

Maar voor mij was de verschijning van Don Johnson een echte verrassing en is hij degene die uitblinkt in deze film. Als ik Johnson zie, zie ik Crockett uit Miami Vice. Ik had hem niet meer zien acteren tot “Django Unchained”. Maar toen hij kwam aanrijden in zijn knalrode cabrio met dat wiegend hawaïaans meisje op het dashboard en dat sappig Texaans accent naar boven kwam, was ik helemaal verkocht. Een schitterende vertolking als varkenskweker aka privé detective die ook zijn mannetje kan staan en Russel zijn volwaardige steun verleent.

Visueel is het bij momenten ijzersterk. De dialoogloze fragmenten zijn soms perfect in beeld gebracht : het zwijgzaam schrobben van de muur in het begin of de momenten dat ze op de veranda zitten bij Don Johnson. “Cold in July” lijkt wel een mengeling te zijn van verschillende genres en probeert je keer op keer te verrassen en op het verkeerde been te zetten. Buiten het feit dat het een beetje ongeloofwaardig was hoe Richard Dane evolueert van een doorsnee watje naar een bloeddorstige nietsontziende agressieveling, was dit een fantastische ervaring en een aanrader voor alle fans van een suspenserijke thriller.

4*

ik ga dat echt niet lezen wat die gast voor mij recenseert, maar ik ben t er wel mee eens.

een dijk van een film ;

Texas sfeertje met een shotgun climax.

raar dat Vinessa Shaw hierboven vermeld staat en Don Johnson de show steelt.

Eindelijk weer eens een gewoon goeie thriller die het niet hoeft te hebben van special effects, maar gewoon een prima verhaal en een hele aardige cast.

Sam Shepard blijf ik goed vinden in films, ook in "Cold In July" vind ik hem sterk acteren. En Don Johnson, het lijkt wel of hij de laatste tijd alleen maar dit soort rollen speelt, ik bedoel hetzelfde soort karakter. Maar hij doet het buitengewoon.

Ik heb weer een heerlijke film nacht gehad in ieder geval. Dit soort films mogen ze voor mij veel meer maken.

Wederom zo'n grauw verhaal waarbij uiteindelijk een duister geheim bloot komt te liggen. Het verhaal is qua opbouw en ontwikkeling van slachtofferrol naar personen die het recht in eigen hand nemen niet helemaal logisch. Hierdoor krijg je als kijker sterk het gevoel dat het de regisseur maar niet wil lukken om een overtuigend verhaal neer te zetten. Diverse plotwendingen zorgen ervoor dat je als kijker toch geboeid blijft, maar het blijft allemaal toch enigszins knagen. De setting en het acteerwerk van de cast maken veel goed en shots van de dialogen alsmede de zwijgzame momenten zijn ijzersterk in beeld gebracht. Toch maakt het hiermee deze productie geen onvergetelijke uitblinker binnen het genre.

Begin is de spanning sterk, richting het einde verliest de film de spanning.

Pff....dat krijgt op zowel IMDb als hier een voldoende. Ongelooflijk. Het verhaal is nog wel aardig maar wordt slecht .... of eigenlijk helemaal niet uitgewerkt. De film kent wat pieken qua sfeer maar door de bank genomen een dikke onvoldoende.

@tseebelliW

Eerder andersom vond ik.

2.5*

Binnenkort maar even een poging wagen voor de film!

haal het einde is mijn advies.

Redelijk, maar zakt de 2e helft van de film een beetje in.. En zitten er losse eindjes/niet kloppende dingen.

Het verhaal gaat over een man, vrouw, kind..

En plots worden ze wakker van een inbreker.. die hij dan dood.. dan komt de vader van de inbreker achter hun aan.. maar dan komen ze ook achter corrupte agenten.. en dan..

Nja de wending in de verhaallijn is gewoon heel onlogisch, en dat is jammer..

Begint leuk, en weet opzich nog aardig te vermaken..

Maar nog een keer... nee

matig/redelijk

2.5*

leuke film...geen hoogvlieger maar was wel leuk zo voor een avondje...3.0

Wat een aangename film was dit... Mooi om te zien dat Don en jaren 80 soundtrack nog prima gaan! En dat Michael Dexter zo wel aardig van zich af schut...

De film heeft een prima sfeer en een aardig verhaal. Dat ten eerste. Lekker traag, hier en daar een grap. En minimaal in gesproken verhaal. Leuke beelden in combi met een lekkere soundtrackje. Mooi koppen. En een mooie setting. Gewoon eigenlijk alles prima! Genoeg lof zo dacht ik...

Toch zaten er een paar momenten in van huh? Maar klein genoeg om door heen te kijken. Toch waren de 5 minuten voor de showdown een beetje over de top. Iets jammer, maar het haalde de film gelukkig niet onderuit.

Prima film.

4 voor de verrassing.

Na Bubba Ho-Tep de tweede Joe R. Lansdale-verfilming en, ik moet zeggen, zeer geslaagd. Een mooi grimmig verhaal, voorzien van uitstekend akteerwerk, veel sfeer en een geweldige retro John Carpenter-achtige score. De plot heeft flink wat (nare) onverwachte wendingen in petto en de sporadische uitbarstingen van geweld hakken er flink in. Mooiste van alles is de geweldige rol van Don Johnson. Zo zie je maar, hij kan het echt wel. Overigens bevat de film een hele leuke verwijzing naar een ander boek van Lansdale, The Drive-In. In bioscoop The Orbit draait zelfs dezelfde film als in het boek!

Een combinatie van een luguber psychologisch drama, een grauwe misdaadfilm en een grimmige thriller, vermengd met een tikkeltje country noir. Ik vond vooral de eerste helft spannend; daarna, nadat het plot een andere wending genomen had (ik miste vooral de rode draad), vond ik het niet zo geweldig meer. Bovendien kreeg de hoofdpersoon, naar mijn weten, geen antwoord op zijn belangrijke vraag. De benauwde sfeer werd wel gedurende de gehele speelduur vastgehouden. De cast, waaronder Michael C. Hall van de bekende televisieserie Dexter, speelde goed. Don Johnson herkende ik nauwelijks meer (wat is hij oud geworden.... maar wie niet!).

Prima actie film, die begint al thriller maar daarna omslaat naar soort van wraakfilm.

Sfeervol, degelijk geacteerd en met een verrassende rol van Don Johnson.

Explosie van geweld richting het einde.

3.5*/4*

Door de blijvende spanning is de film makkelijk door te kijken. Het verhaal is vermakelijk, alleen was de reden voor het meegaan Richard voor mij nogal vaag. Ik kreeg het idee dat ze maar iets moesten verzinnen, zodat de hoofdpersoon nog in de film bleef om het leuk te houden, maar eigenlijk had Richard persoonlijks niks te zoeken in Housten. De antwoord op zijn vraag van wie heb ik neergeschoten blijft namelijk ook onbeantwoord. Desondanks maakt het de film natuurlijk wel een stukje leuker. De sfeer achter de film vond ik wel wat grimmig en rustig. Ze haasten zich niet door de film heen. Een puntje waar ik wel steeds naar keek, was het foute matje van Richard.

Mijn conclusie is dan ook dat het gewoon een simpele, vermakelijke film is met genoeg spanning of het interessant te houden.