Cold in July (2014)

Goed gespeelde thriller door met name Sam Shepard en Don Johnson. Best onderhoudend, maar het verhaal hangt van de onwaarschijnlijkheden aan elkaar en kent vreemde wendingen. De verhaallijnen worden ook niet uitgewerkt.

Cold fear of life.

Prima cast met voor mij de klappers Sam Shepard en Don Johnson. Mickle heeft Nick Damici weer meegenomen, dat huwelijk lijkt snor te zitten, en dat bevalt me. Hall ben ik geen echte fan van maar hij doet het prima, ook al valt hij weg bij het acteerwerk van eerder genoemden. Van de regisseur heb ik Stake Land gezien, die ik echt prima vond, en We Are What We Are ligt op de plank te wachten op een kijkbeurt. C.I.J. trok me juist door het verhaal, rustige thrillers die hun tijd nemen zijn mijn favo's en daarom heeft deze voorrang gekregen op We Are What We Are.

Heerlijk dat plattelandsgevoel dat in een jaren 80 outfit gestoken haar verhaal verteld. Met een dreigende maar rustige soundtrack (retro maar soms een iets te nieuw jasje) worden we door het verhaal geloodst, per abuis schiet Dane een inbreker neer. Het verhaal krijgt een behoorlijke staart wanneer de vader van de inbreker verhaal komt halen en corruptie bloot wordt gelegd. Een vreemde maar menselijke wending vind plaats, een mysterie wordt blootgelegd met behoorlijke schokkende momenten.

Ja alles ademt heerlijk de jaren 80 uit, het beeld en de muziek doen het authentiek over komen. Het camerawerk en de regie zijn op momenten heerlijk te noemen. Al snel wordt spanning heerlijk ingezet en neemt de film haar tijd om warm te lopen wat subliem gedaan wordt. De film kijkt plezierig weg, het verhaal vloeit als ware. Dat komt door het heerlijke acteerwerk en het script wat gewoon een perfecte match is gebleken.

Maar het allerbeste van de film zijn toch echt wel Sam Shepard en Don Johnson (voor de relax Redneck sfeer). Jeetje wat een klassenbakken zijn dat toch, zo naturel en gemakkelijk zij dit project weer oppakken en de film liften. Kwaliteit op hoog niveau! Het verhaal is sterk omdat men ongewild in een diepere beerput vallen dan ze ooit verwacht hadden, laat staan dat ik daar aan zou denken. Het wordt rauw, grauw en donkerder per minuut en het volgen van het drietal is absoluut alles behalve straf.

Chapeau voor de regisseur, hij heeft een sterk samenhangend geheel van dit verhaal gemaakt. Chapeau voor de casting, alsof er in een glazen bol was gekeken en er voorkennis was op het hoogste niveau. Chapeau voor Nick Damici voor het schrijven van het verhaal (en acteerwerk). Al met al lof voor alles en ben blij dat er nog zulke werken afgeleverd worden.

4** voor deze aanrader. Alles is tot in de puntjes uitgewerkt en gepolijst tot een 200 karaats diamant.

Hierboven mij is een aantal keren geschreven dat de lijnen soms moeilijk te volgen zijn of ze niet helemaal uitgewerkt zijn, ik had daar geen last van!

Voor mij een regisseur om flink in de gaten te gaan houden en hop snel naar We Are What we Are. zien

Vond de film in het begin interessant. Lekkere acteurs, fijne setting kwa locatie en de jaren 80. Ook hoe het geheel aangepakt werd kwa karakters en emoties was prima. Maar halverwege veranderd de film voor mij volledig van aard.

Zonder te veel in detail te treden deed het me een beetje denken aan The Place Beyond The Pines wat dat betreft... ineens zit je naar een compleet andere film te kijken. En waar de film in veranderde beviel me ineens een stuk minder. Onlogische motivaties om je leven op het spel te zetten van sommige personen, en andere veranderden ineens compleet van karakter. Het werkte gewoon niet zo lekker.

Als ze de film gemaakt hadden die ik verwacht had n.a.v. de uitstekende trailer was ik erg blij geweest. 3,5 sterren voor de prima eerste helft. 2 sterren voor het tweede deel. Gemiddelde naar beneden afgerond door de zure nasmaak naar 2,5 sterren.

Een thriller die in twee delen los van mekaar bestaat.

Tweede deel vrij spannend en ruimer verhaal. Eerste deel een gezellige uit de duizend.

Goed geacteerd.

Het verhaal is nogal langdradig en soms moeilijk te volgen.

Gewoon 3 sterren waard.

De donkere sfeer deed me al snel denken aan Nicolas Winding Refn. Een google actie waard dus. Het bleek dat Mickle's zus, Beth , meewerkte aan Drive (2011) en Only God Forgives (2013) en aan Cold in July als production designer. In de eerste post op MM staat ook een link naar Dynatron (post van TheDiningDead).

Het eerste deel van de film vond ik super spannend. Prachtig hoe in deze film door geluid, setting en licht spanning ontstaat. Het tweede deel van de film kwam me wat "gewoner" over. De spanning was er een beetje van af. Dat had ook te maken met de vraag waarom Dane nu eigenlijk mee ging zoeken. Mij kwam het voor dat hij het deed uit een soort (door god) gedreven moraal: zijn rechtvaardigheidsgevoel. Ergens zegt hij: ik wil weten wie ik heb dood geschoten. Na het opgraven van het lijk gaat ie toch dóór met zijn qeeste. Tja...misschien wat ver doorgedacht...maar voor mij was het tweede deel dus een tikkie vergezocht en wat voorspelbaar/ weinig verrassend. Desalniettemin een prachtige, ruige filmervaring.

Sterk eerste deel, minder tweede stuk. Niet dat het tweede deel slecht is, en de finale mag er absoluut zijn met die locatie en ook met het kleurgebruik, maar het is vooral de lijn in de film die nergens heen gaat. Uiteindelijk komt er een slot, maar hoe men daar geraakt is me nog steeds een raadsel. De film is zeer plotgedreven en gaat van situatie naar situatie zonder dat die echt elkaar horen te volgen. Of ik heb iets gemist natuurlijk.

Maar in het eerste deel heb je daar natuurlijk nog geen last van. Dus is het dan genieten van de heerlijke sfeer, zowel de dreigende angst als de fijne sfeer van de eighties die mooi tot leven komt. Het geheel kent ook sterke en vaak ook originele shots, het acteerwerk is over de linie sterk en het stadje waar men leeft lijkt ook echt te leven. 3,5*.

Degelijk eerste helft die naderhand qua niveau flink moet inleveren. De plotgaten stapelen zich op en de handelingen van de hoofdpersonages zijn niet altijd even duidelijk. Allemaal redelijk vaag uitgewerkt. 5/10

Het is mij nou nog niet duidelijk wie de man in het begin was die werd neergeschoten. Lijkt me op een plotgat, verder leuke rollen van de twee oudjes.

Deze duistere thriller kwam traag op gang, maar daarna gaat Cold in July steevast vooruit richting iets dat op exploitation lijkt. Het dient ook gezegd dat de film vreemde wendingen en ongeloofwaardige keuzes kent. Zo kon ik maar niet snappen waarom die eerst zo angstige huisvader dan plots zoveel risico's gaat nemen en per sé met Shepard en Johnson wil meegaan . Ook met het feit dat Shepard zijn zoon wil vermoorden wordt nogal losjes omgegaan. Alsof dat zo makkelijk is.. En zo is de hele film een opeenvolging van vreemd aan elkaar hangende scènes. Wel kan ik de stijl en duistere toon van de film wel prijzen; de film is mooi geschoten en is somber en onheilspellend... jammer van het rommelige script. De hoofdacteur vond ik weinig charismatisch.

Zeer appetijtelijk filmpje! 4* het verhaal zelf is trouwens wel een ongeloofwaardige bende. Afijn, mocht de pret niet drukken.

Een enigszins vreemde thriller..de film weet in het begin wel te boeien en tovert een paar aardige twists te voorschijn, maar uiteindelijk vond ik het verhaal nogal willekeurig en niet al te overtuigend; het is bijna alsof er twee aparte films aan elkaar geknoopt zijn en de film laat als gevolg daarvan nogal wat zaken onderbelicht.

De film is goed geacteerd en heeft een lekker jaren '80 sfeertje, maar is wel enorm aan de langzame kant en kon mijn aandacht uiteindelijk niet voldoende vasthouden.

Cold in July is een degelijke thriller met een ijzersterke eerste helft en een mindere tweede helft. Het is zeker niet dat het laatste deel van de film slechter is, maar de spanning die in de eerste helft hing, is afwezig. Eigenlijk is het laatste deel meer actie georiënteerd en gelukkig is de kwaliteit grotendeels vastgehouden. Regisseur Jim Mickle neemt rustig zijn tijd om het verhaal te vertellen: er zijn maar weinig saaie momenten en je aandacht blijft hangen door onder andere het verhaal en het fijne acteerwerk. Het 80's sfeertje is goed voelbaar en geeft een extra dimensie aan de film. De film neemt wel wat vreemde wendingen die vrij abrupt afwijken van het originele pad. Er worden enkele rare keuzes gemaakt die naar mijn mening niet in de buurt komen van de werkelijkheid en waarmee de film zonder had gekund.

Michael C. Hall speelt goed en hoeft gelukkig de film niet op zijn schouders te dragen. Vooral in de eerste helft van de film is hij ijzersterk, daarna gaat zijn personage een andere kant op en dat doet zijn karakter niet zozeer goed. Richard Dane verandert aanzienlijk in een korte tijd, dat is het enige wat ik op te merken heb. Don Johnson speelt een leuke rol, een echte cowboy. Hij geeft een heel klein komische tintje aan de film met zijn frivole karakter. Sam Shepard doet ook zeker niet onder voor de twee heren en speelt met overtuiging een man die zijn zoon zoekt. De drie mannen vormen een prima trio en zorgen voor wat "cool!" momenten.

Een interessant verhaal houd je aan de buis gekluisterd. Combineer dat met goed acteerwerk, fijne sfeer en een goede dosis spanning en je hebt Cold in July in een notendop. Ik heb me niet geërgerd aan het feit dat het een vrij lange film is, ik kan me goed voorstellen dat een aantal kijkers het liever wat korter hadden gezien. Met anderhalf uur had de film ook makkelijk afgerond kunnen zijn maar ik heb me toch prima vermaakt met de bijna twee uur durend film.

3,5*

Aardige film.

Gekeken zonder te weten waar het over ging.

In het begin dacht ik dat het een simpele wraakactie van een vader zou zijn, dus een simpele 1 richtingsverkeer film.

Toch komt er een wending in het verhaal en komt er iets meer mysterie in, meerdere personages en spanning.

Het eind was alleen een beetje over de top met een hoop kogels, en hoe dat nou verder met die politieagent verder gaat is me ook een raadsel.

( en het gezin)

Herkende vaag die acteur door dat moedervlekje onder zn oog, maar bij nader inzien blijkt dat dus Miami Vice Don Johnson te zijn.

( raar dat die niet bij de hoofdrolspelers staat hier, hij heeft een grotere rol dan die Vinessa Shaw.)

Die kan dus nog steeds wel goed acteren dus. ( idem als de overige spelers)

begreep de titel eigenlijk niet.

Over mannen en waartoe ze in staat zijn. Wie het moet hebben van afgeborstelde plotjes, is er aan voor de moeite. Mickle richt zich vooral op de psyche van al dan niet reeds geharde kerels in het small town America van de jaren tachtig. Ja, er zijn twists, maar de grootste vindt plaats in het hoofd van Dane. Een oprechte lijstjesmaker en stand up citizen die verstijfd van angst en per ongeluk de trekker overhaalt.

Het zal een mix van zijn van een moreel besef en de aantrekkingskracht van hen die (wel) zonder enige schroom tot actie overgaan, die hem doet besluiten om hun pad te volgen. Een andere wending heeft met de toon van de film te maken. Zeker wanneer Don Johnson met zijn lichtjes flamboyante personage wordt geïntroduceerd, neemt Mickle een risico door onder meer wat knauwende humor toe te voegen.

Niet de enige keer dat hij aan het karakter van zijn film zit te morrelen. Vrij gedurfd, zeker na het eerste wervelende uur. Zo goed als vlekkeloze cinema, badend in een bedwelmende en zinderende atmosfeer, mede dankzij de Carpenter-esque score die komt spoken, bloedstollend door Shepard die als een bijna larger than life-achtige verschijning de stuipen op het lijf komt jagen. Toch zeker in het slaapkamertje.

Misschien dat ik er nog eens op terug kom, maar dat niveau raakt het eventjes kwijt en de tape is zeker niet de meest soepele manoeuvre van het scenario, maar het slaat zo wel een wrange en bittere weg in die zijn eindbestemming vindt in een spetterende finale waar nog wat andere invloeden merkbaar zijn. Die slow motion zal er niet voor niks zijn. Een stijlvolle en dappere film met Sam Shepard als uitblinker.

ben het eens met MJK 87, eerste deel is prima, tweede deel, word warrig, ik had al moeite om richard dane aannemelijk te vinden zucht

Spannende misdaad thriller met halverwege een leuke plotwending tegen de setting van smalltown Amerika. De 80s soundtrack deed me af en toe denken aan good old Miami Vice maar goed dat had ook te maken met het feit dat Don Johnson in de film zat. Op een paar onvolkomenheden na viel Cold in July me zeker niet tegen.

Zeker een degelijke film, niet de top.

Het 1ste derl vondk goed, het 2de deel toch wat raar maar goed, degelijke film dus, acteurs waren oke.

Aardige film, maar er waren toch een aantal punten waar ik me aan stoorde.

- De manier waarop ze de zoon van Ben vonden ging veel te gemakkelijk. Ze gaan zoeken rondom Houston, vergelijken wat cijfertjes en BINGO! Daar had best wat meer mee gedaan kunnen worden.

- Men laat de belangrijkste getuige in een proces tegen een gevaarlijke bende los rondlopen? Zonder enig toezicht? Zonder enige vorm van bescherming? Right! Die getuige kan dan ook nog eens vrouwen doodslaan en filmen zonder dat er iemand ingrijpt? Right! Totaal niet geloofwaardig.

- De brave huisvader Richard, die nog bijna in zijn broek scheet toen hij een insluiper doodde, gaat even mee op een killing spree? En dan gaat hij ook nog eens na het hele gebeuren rustig bij zijn vrouw en zoontje in bed liggen?

- Richard wil o zo graag weten wie hij in de eerste plaats heeft gedood, komen ze daar achter? Daarnaast mist de film gewoon uitdieping over het gehele front.

Jammer, hier had veel en veel meer in kunnen zitten.

vette grauwe duistere film met een onverwachte wending

heb me prima vermaakt kijken wward

aardige film

Harde misdaad thriller, alwaar ik me uitstekend vermaakt heb. Hier en daar zijn de feiten iets te gemakkelijk geïnterpreteerd, maar dat doet aan de film niets af. 3,5

Best een verrassende goede Drama / Thriller waarbij het boeiende verhaal eigenlijk is opgedeeld in twee gedeeltes.

Het eerste gedeelte draait voornamelijk om Richard Dane (best verdienstelijk gespeeld door Michael C. Hall, hoewel hij ietwat saai was) die door zelfverdediging een inbreker doodschiet (eigenlijk ook door toeval) en daarna de vader Ben Russel, een ruige ex-gevangene die net is vrijgelaten en goed gespeeld wordt door Sam Shepard, van de neergeschoten inbreker op zijn dak krijgt (had wel iets weg van de film Cape Fear uit 1991). Hierdoor ontstaat er opeens een verrassende wending (overigens wel een ietwat rare wending) en draait het verhaal om Richard Dane, Ben Russel en Jim Bob (goed gespeeld door Don Johnson in de rol van een aparte detective en tevens varkensboer, hij komt overigens wel pas na circa een uur in het verhaal voor) die samenwerken om de echte zoon (Freddy, gespeeld door Wyatt Russell) van Ben Russel te gaan opsporen en uiteindelijk zelfs gaan vermoorden (door een andere toevalligheid komen ze er namelijk achter dat die zoon jonge illegale vrouwen, die in de prostitutie werken, vermoordt en dat filmt en verkoopt).

Ondanks dat het verhaal wat toevalligheden bevat en ook niet helemaal duidelijk is (wie was nu namelijk de inbreker in het begin ?), wist het verhaal me wel te boeien en vond ik het op bepaalde momenten ook wat spannend. Ook met de uitvoering zit het wel goed en in het laatste gedeelte gaat het er best hard aan toe. Het einde vond ik overigens sterk en zeker het moment dat Ben Russel tegen zijn zoon Freddy zegt "Freddy, ik ben Ben Russel, ik ben je vader, ik kom je vermoorden". Zoals eerder aangegeven doet de cast het goed en met name Don Johnson vond ik wel een aparte verschijning (zeker hoe hij erbij liep) in deze film en hij had ook humor (zeker op het moment bij de toevallige aanrijding met de enorme reus).

Al met al gewoon een goede Drama / Thriller, die zich lekker wegkijkt en waarvan het verhaal van de eerste tot de laatste minuut weet te boeien.

Sterke film en dan vooral de geweldige verhaallijn. Is voorbij voor je het weet.

Prima film, vooral in het begin (eerste uur).

Daarna zwakt het wat af.. maar zeker de moeite waard om deze film te bekijken.

3.0**

Bam!! 5 sterren! Wat een spannende fim, zat echt op het puntje van me stoel! Alles klopte, vette aanrader!

Trailer ziet er geweldig uit. Dat begin ook. Een inbreker in huis. Wat te doen? 911 bellen? Nah. Pistool pakken!

Goeie thriller, met heerlijke muziek. Vooral de hillbilly die uit de autospeakers van de special agent kwam, kon mij bekoren.

Vermakelijk filmpje dat de middelmaat weet te ontstijgen. Het begint allemaal vrij standaard, hoewel wel degelijk vermakelijk. Misschien ligt dit wel aan de rol van C. Hall. Zijn ietwat onnozele overkomen is met recht uitstekend gekozen. Na pakweg drie kwartier en dat komt op het juiste moment slaat de film een andere weg in en die twist mag er best wezen.

Texas blijkt overigens weer een prima setting voor dit soort filmpjes.

3,0*