La Vache et le Prisonnier (1959)

Verneuil pakt het onderwerp nogal luchtig aan. Vond het helaas ontzettend flauw en onleuk. Maar geen slecht woord over Fernandel! 2 sterren

Weinig enerverende en soms beeld- en scenariotechnisch een nogal knullige film, die echter lekker wegkijkt en zo nu en dan erg komisch is.

Dat een boerin zo maar een koe cadeau geeft aan een gevangene om te ontsnappen is niet te geloven, maar wat volgt is een plezierig verhaal, vol schalkse humor en ook met een link naar het oorlogsgebeuren. Fernandel is zoals altijd outstanding. Heb de film al minstens 3 à 4 keer gezien en hij blijft even genietbaar en ik kan er nog steeds onweerstaanbaar om lachen.

Veel meer dan een pure komedie is dit de romantische zwerftocht van een rusteloze ziel. Het is Sturm und Drang, de odyssee van een listigaard die zich uit een opeenvolging van benarde situaties weet te redden. In omstandigheden van honger en ontbering bewaart hij z'n joie de vivre.

Ondanks z'n gevangenschap had hij een relatief aangenaam leven in Duitsland, er was dus weinig reden om een ontsnappingspoging te wagen met het risico naar een echt strafkamp te moeten. Hij verlangt echter naar de vrijheid en het avontuur. In Duitsland spreekt hij vol nostalgie over Frankrijk. De Donau vindt hij maar niks in vergelijking met Franse rivieren. Hoe dichter hij bij z'n einddoel komt, hoe minder lovend hij echter wordt over Frankrijk. Dan slaat hij op vlucht voor de Franse politie. Wanneer hij tenslotte per vergissing op een trein terug naar Duitsland stapt, zou dat kunnen betekenen dat hij onderbewust niet thuis wil komen, dat hij eeuwig op de vlucht wil blijven.

In het begin wordt verwezen naar Zeus die zijn buitenechtelijke minnares Io in een koe veranderde. Ook tussen Charles Bailly en zijn koe ontstaat een intieme band. Wanneer ze verloren raakt tussen een kudde koeien, zou hij evengoed een andere koe kunnen nemen, maar hij is al gehecht aan die ene. Hij verpersoonlijkt haar, kent haar menselijke eigenschappen als moed toe. Hij praat met haar, stort z'n hart bij haar uit. Als kijker voel je medelijden met Marguerite wanneer hij haar achterlaat in Stuttgart.

Henri Verneuil is de regisseur, maar vermoedelijk heeft Fernandel zelf een deel van de artistieke controle naar zich toe getrokken. Met z'n Provençaalse accent en z'n beeldende taalgebruik (mon laissez-faire, mon passe-partout) creëert hij een poëtische atmosfeer. Z'n trektocht levert mooie beelden op, bijvoorbeeld die hoge bomen in dat Duitse bos.

Fernandel is een van de grote karakterkoppen van de Franse cinema, en dit is z'n beste rol. Vroeger was hij een publiekslieveling in Frankrijk en buurlanden, maar critici hebben hem nooit de waardering gegeven die hij verdient. Internationaal blijft hij miskend.