The Angriest Man in Brooklyn (2014)

Erg doorsnee.

Begint op zich wel leuk allemaal. Williams doet het aardig als norse, grumpy opa, er zitten een paar grappige stukjes in en qua tempo zit ook alles wel goed. Het eerste half uur is zeker niet verkeerd.

Maar dan begint de film stilaan in z'n plooi te vallen. Aangezien het geen volbloed comedy is komt er langzaam wat drama bij, wat na verloop van tijd zowat de hele film overneemt. Zoals wel vaker wordt het al snel redelijk melig, gaan alle scherpe kantjes eraf en werkt de film toe naar een eerder melig einde. De laatste paar scenes zijn dan ook amper te harden.

Jammer dat dit soort films altijd hetzelfde stramien volgen. Als ze het drama gewoon wat minder plakkerig maken en iets langer de komische lijn doortrekken zouden het meteen heel wat betere film zijn. Maar blijkbaar hoort dat er nu eenmaal bij.

2.5*

Williams is altijd een beetje een hit or miss acteur voor mij geweest, maar in deze film doet hij het niet verkeerd als de norse Henry. De overige castleden doen het ook niet onaardig. Kunis is een leuke verschijning naast Williams en doet goed haar best om haar rol zo geloofwaardig mogelijk neer te zetten.

De verhaallijn en manier van vertellen hebben we helaas al een beetje te vaak gezien, dus hierin verdient de film echt geen originaliteitsprijs. Verder is het drama stuk, compleet met wat sentimentele gevoelens opwekkende pianomuziek mij een beetje te lang en zoetsappig.

Geen slechte film, maar er bestaan betere in dit genre.

Onleuk gedoe in een ondramatisch drama.

Williams speelt voor het grootste deel onherkenbaar slecht, vervalt in bekkentrekken en gedoe in plaats van een behoorlijke rol neer te zetten. Wordt weggespeeld eigenlijk door Kunis - die komt tenminste nog over alsof ze haar best aan het doen is.

Het begin heeft zeker nog wel de potentie om wat humor aan op te hangen. Maar de kansen daarvoor worden gemist, en vanaf een kwartiertje of zo slaat het melodrama toe. En wel op een zo flauwe manier dat er niks meer om te lachen valt, en andere emoties wekt het ook niet meer op.

Zonde van je tijd, dit prul.

"You told me I was gonna die in ninety minutes, because your cat jumped out a window?"

Meer gekeken vanwege de cast en ik moet zeggen dat het nog geen eens zo slecht is.

De opzet is best leuk en Robin Williams doet het niet onaardig als neuroot met al zijn zenuwachtige trekjes. Een kanttekening is wel dat je enigszins fan moet zijn van Williams wil je de film kunnen verdragen. Hierbij doen Mila Kunis en Peter Dinklage het prima, al had ik graag meer van Dinklage willen zien.

Het comedy gedeelte is goed verzorgd en creëert een aantal grappige momenten waarbij ik hardop heb moeten lachen vanwege de onzinnigheid van het hele gebeuren. Wat dat betreft is bijvoorbeeld de scène met James Earl Jones geslaagd te noemen.

Helaas wordt het tegen het einde aan minder als het melodramatische om de hoek komt kijken. Het resulteert zich in een hoop sentimenteel gedoe dat te geforceerd aanvoelt, waardoor het al gauw gaat sleuren.

Al met al redelijk, alleen jammer dat het drama er met de haren bijgesleept is.

2,5 Sterren.

Aangenaam melodramatische zwarte komedie met goede acteer prestaties Mila Kunis en Robin Williams stelen de show vooral de woede uitbarstingen waren geniaal wel jammer de te kleine rol van Melissa Leo.

Eén van de allerlaatste films van Robin Williams, maar helaas nogal een vervelende. De dramatische momenten druipen van het sentiment en de komische zijn overdreven en vergezocht. Daarnaast is het akteerwerk van alle betrokkenen te dik aangezet en beneden peil. Ook Williams zelf bakt er hier weinig van. Gezien het onderwerp, man krijgt van zijn dokter te horen dat hij nog maar kort te leven heeft, zijn er macabere parallellen te trekken, maar zoveel eer verdient deze film eigenlijk helemaal niet. En wat een tegenvaller van regisseur Phil Alden Robinson, die toch een aantal prima films op zijn naam heeft staan. Dit is helaas een niksje.

Humorloos heengaan.

Het onverwachte overlijden van Robin Williams zorgt voor een vervroegde release van The Angriest Man in Brooklyn. Zo gaat dat, hoe verschrikkelijk ook. Met name de wijze waarop de ooit zo succesvolle acteur heenging is heftig. De man die menig mens aan het lachen bracht als alien Mork zag zelf helaas de humor van het aardse bestaan niet meer in. De nodige ellende was dan ook niet aan zijn deur voorbij gegaan. Van zijn klassiekers als ‘The World According to Garp’, ‘Goodmorning Vietnam’ en ‘Good Will Hunting’ naar duisterder rollen als in ‘One Hour Photo’ en ‘Insomnia’. Williams was een bijzonder getalenteerd acteur. Uiteraard heeft ook hij aan voldoende meuk meegewerkt, maar o.a. deze titels zijn zeer de moeite waard. Net als Williams zelf. Een man die bekend stond om zijn gekke stemmetjes. Een bijzondere man die wist te ontroeren tijdens het lachen. En omgekeerd. Je moet het maar kunnen.

Zijn laatste afgeronde film doet helaas een beetje te gehaast aan. Onevenwichtig ook. Een green screen waarbij je de tranen in de ogen schieten en een sowieso hele goedkope, digitale look doen de film visueel gezien geen goed. Maar Williams blijft Williams. Zelfs in een periode dat depressies hem verscheurden wist hij de rol van een man die op het punt staat dood te gaan met kolder te vervullen. Een hele klus, met name vanuit die pijnlijk actuele invalshoek. Of hoe het leven kunst wordt en andersom. Film is film, maar het proeft zuur. Met name tijdens deze laatste afgeronde klus van de acteur. Het drama ligt er wel erg dik bovenop en staat de humor in de weg. Toch weet een onderonsje met een stotterende James Earl Jones de kijker tot lachen te krijgen. Dit zijn de momenten waarop Williams schittert. Helaas neemt het opgeklopte sentiment nogal de overhand.

Redelijk.

Met dank aan PTVD voor het recensie-exemplaar.

Robin Williams in een verschrikkelijk slechte rol van een verward verhaal zonder veel inhoud. Drukte om niets dan verkeerd opgegeven tijd.

Voor de mooie Mila Kunis heb ik deze film uitgekeken.

Hierover is weinig te vertellen. Tenminste goeds.

Zeker geen aanrader als je fan bent van Williams.

Zelf een 1 punt is nog teveel voor dit 83 minuten geknoei zonder humor.

Matige film waarin een man van zijn dokter te horen krijgt dat hij nog maar anderhalf uur te leven heeft. Op zich een leuk gegeven, maar de film is een nogal onevenwichtige mix tussen drama en komedie waardoor niet alles even goed uit de verf komt. Het is dan ook vooral de cast die voor een aantal vermakelijke momenten zorgt.

Deze film is nu juist een goede afwisseling tussen drama en komedie. Op zich is het gegeven wanneer je te horen krijgt terminaal te zijn vrij dramatisch. De ronduit korzelige Henry zorg ervoor dat het op een kalverachtige wijze vorm krijgt en dit brengt tal van hilarische momenten met zich mee. Het is zeker geen prijzenpakker, maar een lekker tussendoortje waarmee je jezelf prima kunt vermaken.

Deze film is een aardige lichte komedie met wat drama aspecten als tussendoortje. Niet meer en niet minder.

Een leuke drama/komedie film...

Leuk verhaal...

Goed acteerwerk...

Bekende acteurs Robin Williams en Peter Dinklage...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

My uncle died of one. One minute he was brushing his teeth, the next, he was dead.
Didn't even have time to rinse.

Robin Williams is en blijft voor mij een legendarisch acteur. Jongzijnde keek ik wekelijks naar “Mork and Mindy” en ik keek telkens weer uit naar de hyperkinetische manier van acteren die deze ster in wording op het scherm vertoonde. Toen ik het nieuws over zijn overlijden vernam, was ik sprakeloos. De dagen nadien werden als eerbetoon meesterwerken zoals “Good morning, Vietnam”, ”Dead poets society”, ”Good Will hunting” en mijn favoriet “Patch Adams” vertoond. Maar ik keek er bewust niet naar. En ik kon me er ook niet toe bewegen om “The angriest man in Brooklyn” te kijken. Nu was ik er eindelijk klaar voor om deze grote meneer nog eens aan het werk te zien. Het is een typische Robin Williams film, waar ik echter door zijn overlijden op een andere manier naar keek en hierdoor ook een heel andere betekenis heeft gekregen. Een film over vereenzaming, wrok, woede, sterven en zelfmoord. Het voelde bij momenten redelijk morbide aan en telkens vroeg ik me af of hij hier zijn noodlottig einde al geestelijk aan het voorbereiden was.

“The angries man in Brooklyn” kan je zeker en vast niet aan zijn allergrootste films toevoegen, maar de rol als Henry Altman was geknipt voor hem. Een nukkige oudere vent die een fulltime job heeft als ontevreden burger en die zich over alles en niks opjaagt. Een cynische zwartkijker die bij het minste zijn geduld verliest en vervolgens in scheldtirade uitbarst vol razernij. Henry was vroeger een liefhebbende echtgenoot en vader, maar een tragische gebeurtenis heeft hem in een verbitterd man verandert. Als hij op een dag verkeerdelijk te horen krijgt dat hij nog maar 90 minuten te leven heeft, door de vervangende dokter Sharon Gill (Mila Kunis) die zelf in een persoonlijke dip zit, probeert hij datgene wat fout is gelopen in zijn leven nog goed te maken en bepaalde plooien glad te strijken. En dat is dan de aanzet tot een chaotische achtervolging en zoektocht naar de weggevluchte patiënt met enkele komische situaties en emotionele momenten.

Spijtig genoeg zijn de humoristische scènes nogal dun gezaaid. Buiten het hilarische fragment met de stotterende verkoper James Earl Jones, de aanvaring met de Oezbeekse taxichauffeur en in mindere mate de conversatie met Richard King tijdens een reünie, valt er niet veel af te lachen in deze tragikomedie. Naar mijn beoordeling is dit vanwege het loodzware thema dat eigenlijk de rode draad is door dit hele verhaal. Ook Williams had het zichtbaar moeilijk hiermee. De manier waarop zijn woede-uitbarstingen naar boven kwamen, zag er niet bepaald goed getimed en ongekunsteld uit. Het leek soms wel alsof hij het script haarfijn volgde en dan ineens realiseerde dat het tijd was voor een woedeaanval.

Ook Kunis bleef niet gespaard van de clichématige persoonseigenschappen die haar aangemeten werden. Het is wel haar verdienste dat ze overeind bleef langs de grootmeester zelve en ik vond haar beduidend beter dan in “Jupiter Ascending” (alhoewel het niet moeilijk was om dat te verwezenlijken). Peter Dinklage, Melissa Leo en Hamish Linklater verzorgen de rollen van respectievelijk Henry’s broer, vrouw en zoon. Allemaal vertonen ze hetzelfde gedragspatroon namelijk vooreerst geen goed woord over te hebben voor hun gerelateerd familielid om dan naderhand er als de kippen bij te zijn om de brokken weer te lijmen. Niet bijster origineel dus.
Als ik aan het fenomeen Williams denk, zal ik zeker niet deze film met hem associëren. Voor mij leek het verdacht veel op “Falling down” met Michael Douglas, maar dan de semi-humoristische versie. Een beetje spijtig dat hij zijn carrière niet eindigde met een knaller van formaat.

3*

Dubbel gevoel.

Ergens had dit een hele goede film kunnen zijn, maar vermengt met een vreemd, soms veel te sterk aangezette Amerikaanse komedie daartussen door. De drama is soms erg aardig gelukt, maar door de toon kan je het vaak niet erg serieus nemen.

Williams is weer prima op dreef. Duidelijk 1 van de grootste verliezen die we hebben gehad in de filmindustrie. Hij kan veel, alhoewel het door de toon zijn hysterische komedie wat uit de toon valt. Voor de rest weet hij de boel wel een beetje te redden.

Ook Kunis en Dinklage mogen genoemd worden. Vooral van Kunis schrok ik wel, want normaal maakt ze nooit echt indruk op me, maar op 1 of andere wijze doet ze het toch ver bovengemiddeld. In het begin vreesde ik even dat ze een verkeerde keuze had gemaakt, maar dat valt reuze mee.

Voor de rest is de komedie wat flauw. Door de titel verwachtte ik verschillende grappige momentjes met de woede van Williams, maar die verwachtingen waren niet bepaald ingelost. Alhoewel de drama soms goed gelukt is, wordt het te veel overschreeuwt door net wat te flauwe komedie.

Voor de rest duurt het niet te lang is verveelt het niet echt, maar ergens hoopte ik op een veel uitdagendere film. Het moet alleen wel een beetje een keuze maken, die Robinson blijkbaar niet kon maken. Of je moet meer op de drama ingaan, of de komedie. Maar allebei lukt niet, en dat bewijst zich hier wel een beetje.

Dat stottermoment met Darth Vader was lachen, voor de rest tamelijk verschrikkelijk. Veel sentimenteel geleuter, een irritante Kunis en slechte sfeeropslurpende flashbacks. RIP Robin

Best oké.

Een ietwat verrassende komedie. De combo Robin Williams - Mila Kunis werkt uitstekend, geholpen door toffe komische stukjes hier en daar. Het is qua komedie net iets gedurfder (naar Hollywoodstandaarden welteverstaan) dan ik had gedacht. Het dramatische luik neem je er dan bij. Dat voelt als een verplicht nummertje, maar met een speelduur van nog geen anderhalf uur stoort dat geenszins. De drukte van Williams is voor de verandering ook eens gebalanceerd.

3