La Vingt-Cinquième Heure (1967)

Mooie film met een zeer interessant gegeven:verwarring.Niet zo zeer verwarring van de oorlog die begonnen is, maar die van verschillende volkeren met hun vijand.Moritz staat dan weer in positief daglicht bij de Duitsers, dan wordt komt hij daar weer terecht en veranderd steeds weer mee met de nieuwe plek waar hij komt.Hij is een jood, dan weer een nazi en dan weer... De film belicht echt op een uitzonderlijke manier (en voor mij ook niet eerder gezien) de verschillen tussen vijand en vriend zijn, alles te maken met het ras. De scene waarin hij gekeurd wordt door de ss-er en een boel anderen staan mee te kijken. Ik krijg daar altijd een eng gevoel bij.Zijn eigen identiteit krijgt hij pas weer terug op het eind.Vooral die laatste scene met het glimlachen wat een omzwaai maakt is indrukwekkend.Quinn schittert zoals zo vaak, Delerue en Maurice Jarre raken de juist snaar,goede regie. 4.5 sterren

Laat ik dan maar de sleur doorbreken van alle positieve berichten alhier.

Een film met momenten, zeker naar het (fantastische!!) einde toe. Maar het duurt wel heel erg lang voordat het ook maar enigszins interessant werd.

Het is voornamelijk een one-man show van Quinn, de rest is nogal onopvallend. Aardig script (soms iets te vreemd, gezocht en onrealistisch mijns inziens), maar ondanks de traagheid van de film wordt er hier en daar flink geknipt in tijdszones zodat je het gevoel krijgt veel (belangrijke) informatie verloren te hebben. De film loopt gewoon gevoelsmatig niet lekker.

En dan heb je ook nog zo'n vervelend personage als de agent die de vrouw van Moritz tot de zijne wil maken. Een nogal lachwekkend en treurig personage die nogal wat modder aan zijn kleren krijgt tijdens de film. Nee, dat paste niet.

3 grote sterren.

Lotgevallen van een doodbrave roemeense boer die er steeds vanuit gaat dat éénieder bekommerd is om het goede doen, wat helaas zo niet is. Onze ongelukkige held is gedurende 10 jaar (WO II inbegrepen) de speelbal van kleinzierige en lage menselijke gedragingen.

De film is een echte tragedie, evenwel doorspect met komisch aandoende scènes in de hand gewerkt door het naïve optreden van het hoofdpersonnage, meesterlijk vertolkt door Anthony Quin.

Merkwaardig toch dat deze acteur, toch bekend om zijn ernstige karakterrollen, ook dit perfect aankan.

Is het de franse titel die deze film aan ons overwegend engelsdenkend publiek heeft doen voorbijgaan ?

Zekerlijk ten onrechte. Het is geen meesterwerk maar zeker de moeite om te bekijken.

Wat een film. Quinn is fantastisch als goedzak, die van de ene naar de andere partij stapt, zonder echt de consequenties er van in te zien. Zeker het laatste uur is bijzonder indrukwekkend.

4,5*

Goed oorlogsdrama waarin een katholieke Roemeense boer als jood wordt aangezien aan het begin van de tweede wereldoorlog. Een onderhoudend verhaal, en ook meeslepend gefilmd. Alleen niet altijd even geloofwaardig, vooral vanwege de naïviteit van het hoofdpersonage waarbij het lijkt of hij geen benul heeft dat er een oorlog gaande is. Anthony Quinn draagt de film single handedly.

Beetje dubbel deze film! Op zich is de film niet slecht maar als ik ervan uit mag gaan dat ze het boek (niet gelezen) dat de film inspireerde hebben verfilmd, waarom zijn er dan geen aanpassing gedaan? In de film wijzen ze namelijk naar koning Carol, alsof die de deportaties van Joden begon? Echter verantwoordelijk voor de meeste Joodse vervolgingen en deportaties was het regime van de fascistische dictator Ion Antonesc en schrijver Virgil Gheorghiu kon geen kritiek hierop uiten want hij was een minder belangrijke diplomaat in dit regime.

Aan de andere kant is dit ook een wat tegendraadse film uit een tijd dat het WO II-conflict nog heroïsche werd getoond. Een verhaal over de omzwervingen van Johann / Yankele Moritz (Anthony Quinn), een eeuwige optimist, die achtereenvolgens verward wordt als Jood, nazi, Roemeense spion, en zodoende altijd aan de verliezende kant staat. Echter hij verlies nooit de hoop! Daardoor is deze film; Emotioneel, grappig (op een ietwat donkere manier), triest, irritant en zijn er ook verschillende goede scènes in te vinden! Zowel een prima film over een naïeve man, verstrikt in de waanzin van de mens en het leven, in moeilijke tijden maar die nooit helemaal begrijpt waarom. Als ook een subtiele vervorming van de geschiedenis, die ik als kijker dan weer minder goed begrijp?

Knap drama over een Roemeense boer die tijdens WO II gescheiden wordt van zijn gezin door tussenkomst van een corrupte politiefunctionaris die een oogje op zijn vrouw heeft. Origineel kan ik het wel noemen want de omzwervingen, en uiteindelijk de overleving van Johann worden veroorzaakt door de nonsensicale oorlogsbureaucratie waarbij iedereen vrij willekeurig in hokjes ingedeeld wordt. Wanneer hij tot archetype van het Arische ras uitgeroepen wordt in het kader van rassentheorieën wordt hij in een Duits pak gestopt. Geweldige scène!! De spot en de satire maakten van de film een ware belevenis maar je moet er wel gevoelig voor zijn. Het is een wat lichtere film over de tweede oorlog die opzettelijk een gewone man in ongewone situaties plaatst, en de tragiek van de oorlog ook nergens uit het oog verliest. Geen standaard oorlogsfilm maar wat mij betreft is het punt wel gemaakt. Gebaseerd op een bekend boek. Alweer een fijne programmatie op Arte, al hoop ik dat er geen 15 min van de film is weggeknipt want duurde 115 minuten terwijl de speelduur hier 130 aangeeft.

Anthony Quinn is zeer goed als een naïeve "everyman", die in zijn argeloosheid soms doet denken aan Being There's 'Chauncey Gardiner', een man die zonder enige ideologische baggage maar met een sterk rechtvaardigheidsgevoel zijn lotgevallen gedwee ondergaat tijdens en net na de Tweede Wereldoorlog. Hij staat aan beide kanten van de oorlog, als slachtoffer en als dader, verandert regelmatig van naam al naar gelang tot welke groep hij wordt ingedeeld, en tijdens een ongemakkelijke maar sterke scène wordt hij zelfs uitgeroepen tot de posterboy van de SS.

Hoewel de handelingen regelmatig ten koste gaan van de goeloofwaardigheid zit het script goed in elkaar. De film eindigt ook geweldig met die opdringerige fotograaf en de steeds verder verwrongen, wanhopige grijns, alsof Johann op het eind pas beseft wat hem is overkomen. Verder zijn er nog kleine rollen voor goede acteurs als Reggiani en Redgrave, maar eigenlijk draait alles om Quinn, en vooruit, in beperkte mate om Virna Lisi als zijn mooie echtgenote.

Een film gespeend van enige heroïek, wat voor een relatief oude oorlogsfilm vrij uitzonderlijk is.