De Nieuwe Wildernis (2013)

Film heeft ook in het journaal alle aandacht gekregen. Sta er helemaal niet van te kijken eigenlijk.

Op basisscholen werd het ook regelmatig besproken en krijgen de leerlingen ook door het jeugdjournaal e.d. er meer over te horen. Op de school waar ik werkzaam ben is het wel aardig aan bod gekomen.

Vind het echt fantastisch dat er zo'n aandacht naar uit gaat!

Waarom heeft ie eigenlijk niet meegedaan aan de Gouden Kalveren competitie?

Oostvaardersplassen, een stukje natuur van bij onze noorderburen waar ik nog nooit van gehoord had. Een uitgestrekt natuurgebied van 56km² die bestaat uit moerasgebied, rietvlakten, waterplassen en uitgestrekte grasvlakten. Mark Verkerk en Ruben Smit, de regisseurs van deze docu, volgden gedurende twee jaar, vier seizoenen lang het wel en wee in dit stukje ongerepte natuur.

Vergeet "The Big Five" die steeds terug te zien zijn in de documentaires van het grote Afrikaanse continent en vervang deze door het konikpaard, het edelhert, de vos, de grauwe gans en de ijsvogel. Deze vijf dieren vormen de hoofdrolspelers samen met de vele andere en bevolken de Oostvaardersplassen in één van de dichtstbevolkte landen van Europa, nl. Nederland.

De beelden van de uitgestrekte grasvlakten al dan niet verhuld in de mist, de onderwater scenes en de slowmotion scenes, het in beeld brengen van de insectenwereld en de close-ups mogen er zeker wezen. Maar, een vergelijking maken met de beelden van BBC produkties zoals "Planet Earth" en andere lijkt mij iets te ver want dit niveau halen ze maar net niet. Bij de close-ups van de dieren had ik de indruk dat sommige beelden wat onscherp waren. Maar het grootste gemis waren toch de nachtelijke taferelen van dit stukje natuur, een gemiste kans vind ik.

Narrator Johan Heldenbergh stelt dat de dood even belangrijk is dan het leven en dit wordt prachtig in beeld gebracht in deze Nederlandse documentaire, wanneer één dier het niet haald kan dit leiden tot de overleving van verschillende andere dieren in het gebeid. De wet van de sterkste, geen plaats voor zwakte in deze uitgestrekte gebieden.

Deze unieke documentaire over het natuurgebied "Oostvaardersplassen" uit één van de lage landen is zeker een aanrader en het bekijken waard alleen al voor de verschillende mooie natuurbeelden en diversiteit aan wildleven die nog bestaat in Nederland. Bijna niet te geloven dat sommige van deze beelden daadwerkelijk in Nederland zijn gefilmd, heel mooi!

In 1 zin : een geweldige film !

Mijn kinderen zagen de trailer in de Bijenkorf. Of te wel er zit een hoop reclame rondom de film. Aantrekkelijke poster ook.

"Het wiel van het leven draait op volle toeren."

Vanochtend in de bios zonder enige verwachtingen gezien bij gebrek aan iets beters en ik werd in positieve zin erg verrast. Ik heb nooit geweten dat er zo een mooi stuk ongerepte natuur was in Nederland.

Er zit een mooie opbouw in de docu door alle facetten van de daarbij behorende seizoensgetijden weer te geven. Hierbij is goed te zien hoe warm, doch koud de natuur kan zijn. De poging om er iets van verhaal in te verwerken, werkt best goed en daardoor ga je als kijker ook echt meeleven met de gebeurtenissen die er plaatsvinden. Tevens zit er een mooie symboliek van leven en dood in door te beginnen met lente en de geboorte van het zwarte veulen, de dood van het veulen in de winter en om weer helemaal opnieuw te beginnen met de lente.

Visueel is het echt genieten geblazen. Er zitten een hoop mooie shots in van het prachtige landschap, verscheidene time-laps momenten, een paar toffe slow motion scènes en ga zo maar door. De kalme score hieronder werkte erg sfeerverhogend.

Al met al een geslaagde natuurdocumentaire afkomstig van Nederlandse bodem, die bovendien nog eens van begin tot eind blijft boeien. Een klein minpuntje vond ik wel de voice-over van Harry Piekema, ik relateer hem nog te veel met AH. Alhoewel het niet erg storend is.

3,5 Sterren.

Redelijk gewone natuurdocu. Toch heeft het iets extra's, onbewust waarschijnlijk omdat je niet naar de savannah van Afrika zit te kijken, maar naar je eigen achtertuin. Je hebt hier toch meer een emotionele band mee ofzo, al klinkt dat wat sentimenteler dan ik het bedoel.

Het is wel gewoon erg mooi allemaal. De visuele kwaliteit van de BBC docu's wordt niet gehaald, maar toch boeide dit me meer. Vooral om bovenstaande reden waarschijnlijk, maar ook omdat we leeuwen, panters, gazellen en gnoe's wel een beetje kennen zo langzamerhand. Hoe zo'n gewiekste vos tewerk gaat, en hoe die paarden als een gezelschap leven, vond ik toch wat boeiender om te zien. Het einde is bij vlagen best pijnlijk, maar toch ook wel goed dat ze die harde winter hebben getoond.

De varieteit aan dieren had wat groter gemogen, en de voice-over van die AH supermarktmanager was veel te popie-jopie, maar dat zijn ook de enige serieuze minpuntjes die ik kan bedenken. Vond het boeiend genoeg, en wat interessanter dan wat er over het algemeen over Afrika getoond wordt, maar ook weer niet extreem veel beter dan de gemiddelde natuurdocu.

3*

Ik zal wel de enige zijn, maar ik ben bij deze docu in slaap gevallen.

Misschien dat het een leuke docu is om stadsbewoners of kinderen kennis te laten maken met de natuur. Daarom verbaasd het me ook des te meer dat er geen link wordt gelegd naar een 'overall visie" (beheersproblematieken, de eco zone naar het zuiden toe die er nog steeds niet is, etc).

Daarnaast vind ik het nogal gefragmenteerd. Ik had diepgang gekozen ipv te focussen op die enkele dierenfamilies. (De paarden zijn een docu op zich waard!).

Nee. Viel erg tegen. Misschien omdat ik met een been in de natuur sta en niet het gevoel had nieuwe dingen te zien of te horen. Over horen gesproken:

Het meest irritant was de voice-over. "De roodborst komt nog een keer afscheid nemen van zijn vriend". Yeah right.

De voice-over was hier wel een beetje storend, op bepaalde momenten was het mooier geweest als de muziek en de beelden voor zich hadden gesproken ipv een droge stem die vertelt wat je ziet, maar zo heb je altijd wel iets te klagen natuurlijk.

Mooie beelden, mooie natuur. Zo'n beetje on-Nederlands goed, om dit maar eens toe te passen (ik ben van mening dat élk product goed is/zijn charmes heeft, waar ook gemaakt), maar dit vond ik dus on-Nederlands mooi. Met hutje aan mudje gebeuren is het nog eens extra bijzonder, want ja, de mens bouwt alles vol met beton en ijzer, en vernielt de prachtigste ecosystemen op die manier. Maar ook al zijn we ons daarvan bewust, we blijven het wel doen.

Ik vond het mooi om te zien. Vooral de vos, eigenlijk. Vooral nu ik weet, dat de vos (in de verte dan wel) afstamt van de wolf, en dus een (verre) nazaat is van de hond. Jaa, een cursus alles over de hond volgen is echt niet verkeerd, zo leer je nog eens wat. Hoera. Die jonge vosjes deden me in elk geval al heel erg sterk denken aan puppy's, zoals ze met elkaar aan het stoeien waren.

Prachtige film dus weer, ook de feitjes aan het einde waren echt heel boeiend. Tikkeltje jammer dus van de voice-over, maar de beelden spreken gewoon van een bepaalde klasse, die voeren als geen ander mee en laten je, zoals elke andere film die je ooit ziet, niet meer los. 4.5*.

Verschrikkelijke voice-over, hondsirritante muziek en ingevoegde geluiden. Nee, dit was niet wat ik er vooraf van hoopte.

De voice-over doet met zijn teksten en intonatie alsof hij deze film voor een stel zwakzinnigen inspreekt. Bovendien 'denken', 'overwegen' en 'verwachten' dieren niet. Zeker niet op de menselijke manier waarmee deze werkwoorden in de film worden gebruikt. De beelden zijn al poëtisch genoeg, dus pseudo-poëtische pulp-zinnetjes als 'het wiel des leven draait rond' zijn totaal overbodig. Zeker als je zo'n zin drie (!) keer gebruikt. De muziek is verschrikkelijk clichématig en sfeerverpestend. Als een dier dood ligt te gaan, hoef ik echt geen treurige cellomuziek te horen en huppelende paarden hoeven niet door vrolijk klarinet-getetter geaccentueerd te worden. Laat de beelden de muziek en poëzie zijn, in plaats van de muziek en de voice-over. Tenenkrommend zijn ook de overduidelijk ingevoegde geluidjes van 'brekende takjes' en 'spetterende dierenpootjes'.

De beelden (al kwamen ze geregeld nogal 'gefotoshopt' op me over) zelf zijn mooi, de filmopbouw is prima en het is knap dat er nog een soort van plot in deze film is aangebracht, maar ik raad iedereen die deze film gaat zien aan om het geluid af te zetten.

@pruim,

herkenbaar: ik vergat dat van de onscherpe beelden toe te voegen in mijn eigen recensie.

Heel irritant trouwens..

Kritische punten in bovenstaande berichten zijn niet onterecht, maar dat neemt niet weg dat ik hier gewoon anderhalf uur ademloos naar heb zitten kijken. En een volle zaal 16 in Pathé De Kuip met mij - leuk dat de film het nog altijd zo goed doet. Leerzaam, prachtig om te zien en een prettige vertelstem van Harry Piekema - ik had me pas na drie kwart van de film herinnerd dat hij 'die man van de AH-reclame was'.

4,0*

Een film die ik deze keer eens in de bioscoop gezien heb. Erg mooie natuurfilm die in Nederland is opgenomen. De Oostvaardersplassen zijn wel een bijzonder gebied in Nederland. Met een bijzondere natuur en een enorme hoeveelheid paarden en herten. Vooral de opnames van bovenaf zagen er eerder Afrikaans als Nederlands uit. Verder ook erg mooie beelden met een mooie belichting, zonder dat het gekunsteld overkwam. En een vaak interessante verhaallijn waarbij sommige dieren gevolgd werden.

Een film over en in mijn achtertuin. Fabelachtig mooie beelden. 1,5 uur pure schoonheid.

Absoluut geen irritante voice-over.

Kritiek? Mmmm wellicht wat veel beelden van de paarden. Waardoor de rest iets onderbelicht bleef. Waar waren de runderen?

De Nieuwe Wildernis is een vrij geslaagde poging om de Nederlandse natuur op het grote doek te tonen, in BBC-stijl. Er zijn net teveel dieren om in anderhalf uur te proppen. Hierdoor is de rode draad van het verhaal aan het begin onduidelijk, maar na het eerste half uur wordt de film steeds beter. Het heeft in ieder geval bewezen dat met het juiste camerawerk je achtertuin een prima ecosysteem is om een natuurfilm te schieten. Laten we hopen dat dit niet de laatste van zijn soort is.

De Nieuwe Wildernis

Ik vond de documentaire erg tegenvallen. De beelden waren matig; op veel shots ontbrak bijvoorbeeld een stuk van de snavel of een stuk van het hoofd, en veel beelden waren onscherp. Als dit was opgevangen met goede informatie over de dieren had me hier misschien overheen kunnen zetten, maar ook dit was niet het geval. De documentaire wordt in verhalenstijl gepresenteerd, maar vaak vanuit menselijk perspectief ("dat hoef je de mier geen twee keer te vertellen", dat soort zinnen). Voor de voice-over hadden ze wat mij betreft een betere tekstschrijver kunnen nemen. Daarnaast werden sommige verhaallijnen niet afgemaakt - naar mijn idee omdat ze het vervolg niet op camera hadden staan.

Ik vind het idee van de documentaire wel leuk, en sommige stukken waren ook redelijk geslaagd, zoals de ganzenfamilie, de vossen en de ijsvogels. Toch vind ik het - gezien de bovenstaande punten - geen voldoende, en daarom geef ik 2.5 sterren.

Afgelopen weekend heeft de natuurfilm De Nieuwe Wildernis van regisseur Mark Verkerk en regisseur/ecoloog/natuurfotograaf Ruben Smit de status van Platina Film bereikt.

Al meer dan 400.000 bezoekers hebben de film in de bioscoop gezien sinds de publiekspremière op donderdag 26 september tijdens het Nederlands Film Festival.

Prachtige, boeiende en indrukwekkende film (verbazing dat dit soort pure natuur nog bestaat in Nederland). En keiharde natuur. Mensen naast ons hadden hun dochtertje meegenomen (jaar of 3, waarschijnlijk in de veronderstelling dat het een lieve natuurfilm betrof), die na een meedogenloze vossenjacht op jonge gansjes en de voice-over ("Kleine vosjes moeten ook eten") met een zielig stemmetje piepte: "Maar die vosjes kunnen toch ook iets anders eten?"

Als verbeelding van het gebied volledig geslaagd. Fantastisch gemaakt en soms echt inventieve beelden. Biologisch gezien, is de inhoud summier, maar dat wordt voor deze keer volledig door de vingers gezien.

“De stilte der natuur heeft veel geluiden”.

Met dit citaat van Henriette Roland Horst begint deze inmiddels veelbekeken Nederlandse documentaire "De Nieuwe Wildernis". De makers echter hadden van dat citaat helaas niets begrepen, anders zouden ze die rotmuziek en die vreselijke voice-over weggelaten hebben en alleen de natuur laten spreken. Dat laatste betekent dus alleen de geluiden van de ganzen, het overige gevogelte, de paarden, de wind, het onweer etc. Maar ja, de makers zullen wel gedacht hebben, het is een documentaire gemaakt voor het grote publiek en die hebben nu eenmaal geen verstand van de natuur, dus moet alles op een kinderlijke manier uitgelegd worden. Heel jammer want de natuuropnames waren zonder meer zeer mooi, maar de door mij genoemde negatieve punten weerhouden mij ervan deze docu een hoge waardering te geven.

3,5*

Wat is deze documentaire toch schitterend gefilmd. Echt meesterlijk! Wel zielig dat je die kleine gansjes ziet doidgaan en het zwarte paard, die de hele film gevolgd word, uiteindelijk doorgaat. 3,0

Mooie film.

Ik stoorde mij niet zo erg aan muziek en voice over. Inderdaad willen de makers een publiek bereiken, en worden daarmee keuzes gemaakt om toch enige filmische dynamiek te verkrijgen. Om nou een film van dik anderhalf uur zonder muziek te bekijken: dan valt men pas echt massaal in slaap.

Ook de teksten die vanuit menselijk perspectief zijn geschreven vind ik een gerechtvaardigde keuze. Ik zie niet zo goed in wat het alternatief zou kunnen zijn, eerlijk gezegd.

En het argument dat dieren niet zouden 'denken', 'overwegen' of 'verwachten': ga dieren maar eens observeren. Nou en of ze dat doen.

Wat me wel af en toe stoorde was de foley hier en daar. Je weet natuurlijk dat bijna al het geluid in een natuurdocu in de geluidsstudio gemaakt wordt, maar hier viel het me af en toe wel op. En da's jammer.

De nieuwe wildernis krijgt een speciale vermelding van de jury op het Mannheim filmfestival.

Film begin vorige maand gezien. Prima natuurfilm maar miste toch nogal wat. Veelal dezelfde dieren kregen de aandacht en dat vond ik toch wel jammer. Ik snap dat het met de ontwikkeling van het jaar te maken had maar waar was bijvoorbeeld de Visarend, de Heckrund en noem ze maar op. Verder viel het ons qua beeld en geluid nogal tegen (ondermaats zelfs), zaal 3 Pathé Groningen. De film is geschoten met Sigma en Canonlenzen, misschien zijn die iets te licht voor dit werk. Zelf fotografeer ik met Sigmalenzen (zijn ook gebruikt in deze film) en mijn broers met Canonlenzen en daar kun je zeker wel mooie beelden mee schieten.

Maar we moeten het natuurlijk niet gaan vergelijken met een BBC-productie, daar was het budget toch iets te klein voor.

Toch heb ik me er flink mee vermaakt, ben er zelf wel geweest en het is een mooi groot gebied, vooral de trek van de Konikpaarden is gewoon geweldig om te zien. Van alle kanten komen de groepen bij elkaar om te gaan drinken om daarna weer hun eigen plek te zoeken, een behoorlijke verhuizing van honderden paarden.

Eindelijk ook eens weer een mooie productie van Nederlandse bodem en dat moeten we koesteren. Hopelijk is dit het startschot voor meer want er zijn zoveel mooie gebieden met hun habitat voor speciale soorten dieren. Als amateur fotograaf ben ik in menig gebieden geweest en allen hebben een geweldige impact.

Hopelijk snel op BD50, ben benieuwd hoe ik het beeld en geluid dan ervaar in mijn thuisbioscoop. 7.5 op schaaltje van 10, 3.5 hier een 4 is net te hoog.

600.000 bezoekers voor De Nieuwe Wildernis | nu.nl/film

Goh, bijzonder!

De film staat nu al op nummer 6 over de Top 10 van heel 2013 (ruim 4,5 miljoen euro). Draait in nog meer dan 100 kopieën, dus het einde van de zegetocht is nog niet in zicht.

Deze trekken ze sowieso nog wel door tot na de kerstvakantie inderdaad. Gegarandeerd hele families op Tweede Kerstdag.

Hahaha! Daar heb je wel gelijk in. De natuur heeft zelf veel geluiden, dat staat in de zin waarmee de film zich opent, maar om nou inderdaad 1,5 uur naar natuurgeluiden te zitten luisteren: daar trek je het grote publiek niet mee. De voice over vond ik erg informatief, die hadden ze zeker niet weg mogen laten.

De hype van De Nieuwe Wildernis toch ook maar in de bios gezien. Zit je dan tussen de 60+ ers.

Maar het moet gezegd worden. Nederland heeft inderdaad mooie natuur waar we zuinig op moeten zijn. Daarom gaan we nu na het zien van de film en masse naar de oostvaardersplassen (!). De film laat het gebied zien verdeeld over de vier seizoenen. De film was daardoor wat aan de lange kant. Bij het onderdeel 'zomer'dacht ik, zucht, we moeten nog door de herfst en winter...