The Disappearance of Eleanor Rigby: Him (2013)

Zeer pakkend tweeluik. Het 'mannelijke' perspectief op de zwaarste beproeving die een koppel voor haar kiezen kan krijgen. Erg mooi, maar op emotioneel vlak net wat minder complex en zwaar dan 'Her', te danken aan het handlen van mannen. Heel mooi contrast, tussen beide films. Het is in Him toch vooral McAvoy die vecht voor zijn huwelijk en de tragedie dealt op een mannelijke manier, er niet over praten. Wat resulteert in een prachtige mooie uitbarsting. Veel onzekerheden maar die worden weer beantwoord in 'Her'. Twee films vullen elkaar echt perfect aan. Meer dan een gemmick. Prachtige muziek ook en een zeer pakkend verhaal en bezielend ingevuld door McAvoy en Chastain.

Ik wete niet precies hoe de film gereleased wordt. Uitsluitend als double bill of gewoon 'apart' maar met 'Him' moet je dus beginnen.

Een relatie tussen een man en vrouw is vaak gecompliceerd. Wanneer je een partnerschap hebt met iemand, kom je er vaak genoeg achter dat je niet altijd dezelfde mening hebt of situaties compleet anders interpreteerde dan de ander. In The Disappearance of Eleanor Rigby: Him & Her, wordt door de ogen van zowel de man als de vrouw hetzelfde verhaal verteld, opgesplitst in twee eigen films die samen de film vormen. Je ziet dat veel details anders worden weergegeven in beide films, hoewel de situatie dezelfde is. Het resultaat is een boeiend en geslaagd filmexperiment wat gedragen wordt door erg sterk acteerwerk van Chastain & McAvoy. (Ik zag beide delen direct na elkaar)

'The Disappearance of Eleanor Rigby: Him & Her' Recensie - Filmtakers

Interessant filmexperiment waarin voor mijn gevoel het 2e gedeelte (her) korter duurde dan het 1e gedeelte waarin het verhaal werd verteld door de man. Na het zien van dat 1e gedeelte (him) vroeg ik mij trouwens af of het nog zin had het 2e gedeelte te bekijken. Hoe Conor zijn verhaal vertelde heb ik namelijk al tig keer gezien en gehoord. Niet alleen in een film maar vooral ook in de praktijk. Voor mij oh zo herkenbaar maar verder totaal oninteressant dus. Daarom duurde dat 1e gedeelte voor mijn gevoel ook zo lang. Wat de beweegredenen van de vrouw zijn, daar gaat het mij om. Daarom vond ik het 2e gedeelte (Her) veel interessanter. Wil je namelijk na een mislukte relatie ooit weer een nieuwe relatie beginnen dan is het volgens mij toch veel interessanter om te weten hoe de vrouw de oorzaak van een mislukte relatie interpreteert dan de man. De verschillen ontstaan volgens mij alleen maar omdat de vrouw zich veel meer laat leiden door haar gevoel en niet zoals de man door het "gezonde" verstand. Die verschillen maken de liefde vaak tot een slagveld. "Love is a Battlefield" zong Pat Benatar ooit.

Wat deze film verder betreft is het raadzaam denk ik de delen gewoon achter elkaar te zien wat ik ook heb gedaan. Ten slotte is het één film. Het acteerwerk van Chastain en McAvoy is zonder meer prima hoewel ik mij aan dat gestalk van die McAvoy mij soms behoorlijk zat te ergeren. Zodoende kon ik mij veel beter inleven in Eleanor dan in die irritante Conor.

3,5*

In Nederland werd The Disappearance of Eleanor Rigby uitgebracht als twee films, "Him" en "Her", die achter elkaar in de bioscopen werden uitgezonden. Dit volgens de oorspronkelijke bedoelingen van Ned Benson. In de Verenigde Staten was er echter de versie met de subtitel "Them". De Weinstein Company dacht dat een gekortwiekt project beter zou vallen bij het publiek. In die versie zie je de perspectieven van beide personages door elkaar heen lopen. Dat deel zag ik niet, dus ik weet niet precies hoe bevredigend die wel of niet is (ik weet ook niet precies wat er weggelaten is overigens), maar het klinkt alsof het zo een conventionele film over een uit elkaar gevallen liefde is geworden. De twee losse perspectieven zijn immers op het eerste gezicht het unieke uitgangspunt van dit project.

Bij het eerste deel "Him" pakt dit ook erg sterk uit. De titel hint er al naar dat het personage Eleanor Rigby (wiens leven gelukkig niet al te veel lijkt op het personage uit het Beatle-nummer; niet dat ze verder veel te lachen heeft) verdwijnt. Als snel is ze compleet afwezig uit het leven van haar man Conor, erg goed gespeeld door James McAvoy en hij kan niet begrijpen waarom, waar ze heen is en waarom ze niet met hem wil praten. Wat dit deel zo krachtig maakt is dat de absentie zelf de kern vormt van de film. De film vangt goed het gevoel van een gat dat iemand kan achterlaten als hij of zij plotseling verdwijnt, niet eens door te sterven, maar gewoon door te vertrekken. Ik vond de manier waarop Conor er mee probeerde om te gaan boeiend en zijn verhaallijn wordt ook levendiger gemaakt door de bijrollen van met name Bill Hader en Ciarán Hinds.

Benson is voor een groot deel gefocust op personages, maar er hing een koele sfeer rond de film die ik erg aangenaam vond op de een of andere manier. De muziek hielp ook goed mee en de laatste scène, die inspeelt op het ietwat enigmatische karakter dat de film krijgt door de verdwijning van het titelpersonage, is zelfs perfect. Als je maar één versie van The Disappearance of Eleanor Rigby gaat zien, om wat voor reden dan ook, dan raad ik "Him" aan.
4*

Over zowel Him als Her zijn een aantal dingen hetzelfde te zeggen. Grootse minpunt: het boeide me nauwelijks en geraakt werd ik ook niet. Deels door de weinige chemie tussen de beide hoofdpersonen, maar ook door het moment in de relatie waarin beide elk hun verhaal krijgen, maar dat nergens bijzonder wordt en ook wat onbegrijpelijk allemaal blijft. Daarnaast is het allemaal vrij saai in beeld gebracht. Wel kennen beide films een aantal sterke losse scènes, vooral kleine momenten tussen twee mensen (meestal niet de scènes tussen Chastain en McAvoy overigens). Ook de sfeerscènes overdag op straat rond de duurdere en wat hippere buurten van voornamelijk Brooklyn zijn fraai, met een lekker zomers gevoel en fijn gebruik van omgevingsgeluiden. En de parallellen tussen beide films zijn soms erg aardig gedaan, bijvoorbeeld dat gevechtje halverwege of dat beide een goede gesprekspartner hebben (zij de docent, hij zijn vader).

Him kent wel meer betere scènes dan Her, en verglijdt niet helemaal in de vergetelheid tegen het einde, al vond ik ook deze film veel te lang duren voor mijn gevoel (nooit een goed teken bij een film van net 90 minuten). De fotografie heeft wel meer eigen karakter dan Her, met vooral een opvallend en veelvuldig gebruik van de kleur blauw (mannelijk) in kleding, meubels, omgeving en als filter in het algemeen. Dat maakt deze net wat beter, maar ook hier heb ik me eigenlijk behoorlijk verveeld. 2,5*.

Him al een tijd geleden gezien, maar toen geen gelegenheid om Her ook te zien en de onvermijdelijke acht verschillen te becijferen. Nu wel, en eerst Her gekeken en daarna Him in de herhaling.

Valt wat tegen. Him vond ik eerst wel een interessante film, maar nu in de herziening en voorafgegaan door Her kan ik er maar weinig meer van maken dan een wat gezocht idee waarmee een niet al te sterk script wat opgeleukt wordt - een wat te gezochte poging om het iets bijzonders te laten zijn. Elk voor zich zijn de films niet bijster sterk - vind ik nu - en samen is het niet veel meer dan een gimmick.

Waarbij het ontegenzeglijk wel leuk is om de twee perspectieven met elkaar te vergelijken, en daarbij te constateren dat ik van de beweegredenen van McAvoy meer begrijp dan die van Chastain - eerlijk gezegd blijft Her me in dat opzicht nogal duister. Zou wel interessant zijn of een vrouw daar dan net weer andersom tegenaan kijkt - maar ik zie zo even geen recensie of reactie van een vrouw bij een van de films. En wellicht is het verschil er ook wel zo een die alleen kan worden uitgelegd met woorden als 'nou ja, gewoon!'...

Maargoed. Geen bijster leuke films dus, al met al, ondanks de mooie cast wat teleurstellend.

Prachtige film over een echtpaar dat uit elkaar gaat na het verlies van hun baby. Niet zozeer een film over rouwverwerking, maar een traag en intens liefdesdrama. De splitsing van de twee perspectieven dat ook twee films oplevert is simpel, maar werkt wel. Hier en daar zeker ontroerend zonder ook maar een seconde sentimenteel te worden (mede door het sterke acteerwerk van Jessica Chastain en James McAvoy).

The Disappearance of Eleanor Rigby

Een interessant experiment. Dat kan je deze films van regisseur Ned Benson wel noemen. De relatie van Eleanor (Jessica Chastain) en Conor (James McAvoy) ligt in duigen na het overlijden van hun zoontje. Hoe beide ermee omgaan wordt in twee films uit de doeken gedaan vanuit het perspectief van Him en Her. Ik zou geen favoriet kunnen noemen want beide films hebben zijn sterke en zwakke punten. Him heeft het voordeel dat je alles voor het eerst ziet en meemaakt en de zoektocht naar Eleanor maakt het wat mysterieus en Her heeft een iets diepere emotionele lading en de sterke Chastain. Beide hebben personen waar ze mee kunnen praten en hun gevoelens mee kunnen delen. Conor heeft zijn vader (Ciarán Hinds) en vriend Stuart (Bill Hader) en Eleanor heeft haar vader (William Hurt) en haar docente (Viola Davis). Beide films hebben ook wat zwakke punten. Met de inventieve verhaalstructuur had wat meer gedaan kunnen worden en de films nemen wel erg hun tijd met veel langgerekte scènes zonder dialoog en het vele staren van personages in het luchtledige. Vooral in Her is het op sommige momenten meer een invuloefening en begint het allemaal een beetje saai te worden. De films zijn wel erg vlak en het is moeilijk om met de personages mee te leven. Iets meer emotie in het acteren en de dialogen had wel gemogen. Het einde is prachtig en wordt ondersteund door sterke muziek. Een ingenieus experiment maar ook een beetje een gemiste kans

De beide films over Eleanor Rigby en haar man Conor vrijwel naadloos achter elkaar bekeken, beginnend met de “Him”-versie. Een bijzonder experiment van Ned Benson, maar dat wil niet zeggen dat de films bijzonder zijn. De verhalen kabbelen maar een beetje voort zonder veel hoogte- of dieptepunten. Het dagelijkse wel en wee van de beide protagonisten is in mijn ogen niet interessant genoeg om daar twee keer anderhalf uur een camera op te richten. Net aan een zesje, meer kan ik er niet van maken. Al met al wel een lange zit.

De onkenbaarheid van de ander. Kapittel zevenduizendachthonderdnegentien. Ofzo.

Een trauma slaat een bres in het schijnbaar idyllische leventje van Eleanor en Conor. Ze kunnen niet spreken over hun onuitspreekbare verdriet, punt. Ze kunnen elkaar niet vinden in het labyrint dat door hun eigen tranen blank wordt gezet, punt. Dus: zij probeert het roer radicaal om te gooien. Dus: hij wil zich vooral radicaal vasthouden aan wat ze eens met elkaar hebben gehad. Beide methodes zijn flagrante vergissingen, en op het moment dat ze dat tegen elkaar zeggen zonder het te zeggen (de auto! de auto!), gaat het weer mis. Omdat de complexloze romantiek van hun begindagen definitief voorbij is. De eenvoud, de vlinders, het noodlottige “weten” (strooien maar, die korrels zout!) van voor elkaar bestemd te zijn: dat alles verdwijnt onder het plamuursel van de routine. Ah, realistisch lijkt deze film in zekere zin wel. En ondertussen blijft New York City zijn zwijgzame zelf. De stad ademt, vibreert, genereert impulsen, maar omarmt de eenzamen niet. Dolen in een verstedelijkt doolhof – nergens is alleen zo alleen als in de straten van de grote appel. Geloof me, ik vertel het je!

‘The Disappearance of Eleanor Rigby: Him’ heeft zo zijn fouten. De psychologische typering van een aantal karakters is idioot, de diepgang grotendeels geveinsd. Toch toont de film treffend wat het betekent om een schipbreukeling te zijn nadat het schip dat niet stuk te krijgen leek, op de klippen dreef. De klippen van een ongeluk dat eenieder kan overkomen. De klippen van het leven, dat onpeilbaar is en blijft, van de eerste tot de laatste minuut.

2,75*, maar toch nieuwsgierig naar haar kant van het verhaal. In dat opzicht is Ned Benson wel geslaagd in zijn opzet.

"You know, before you, I had no idea who I was. Then when we were together, I thought I had it all figured out. Now I’m just back to wondering again."

Best knap dat je als debuterend regisseur gelijk met drie versies op de proppen komt, alleen dan verteld vanuit verscheidene uitgangspunten.

Zelf heb ik voor het gemak gekozen voor 'Him', omdat dit het startpunt is. Hierin volg je als kijker - zoals de titel al aangeeft - de gebeurtenissen die vanuit het mannelijk perspectief verteld worden. Het is enigszins gissen wat er allemaal is voorgevallen, maar al gauw zijn de eerste tekenen van het tragedie zichtbaar en waarom Eleanor besluit om Conor te verlaten.

Wat volgt is een enigmatische zoektocht voor Conor hoe het ooit zo verkeerd heeft kunnen lopen, want op welke manier kun je het hoofd bieden aan de leegte die iemand achterlaat door abrupt uit diens leven te verdwijnen. Het goede spel van James McAvoy biedt inzicht in een gepijnigde man die moet opboksen tegen het drama in de hoop om toch maar enigszins afsluiting te vinden. Daarbij zijn de dialogen tussen hem en Ciarán Hinds fijn om aan te schouwen.

Het geheel wordt verteld zonder opsmuk op een realistische wijze. Voortkabbelend wordt er de tijd genomen om de personages te bestuderen, hoewel het op momenten misschien iets te langdradig kan aanvoelen. Desondanks heerst er een aangename sfeer om lekker in ondergedompeld te worden, gesteund door het stadsleven van New York en de intieme soundtrack van Son Lux. Wat dat betreft blijft het einde echt beklijven; ambigu, simpel en sterk. Prachtig.

Al met al een interessant drama dat jammer genoeg niet foutloos is, maar zeker de moeite waard om eens gezien te hebben.

Dikke 3,0 sterren.

Nadat vorige week "The Disappearance of Eleanor Rigby: Her (2013)" op de televisie te zien was, was het nu (ook op CANVAS) dus de beurt aan "Him".

Het New Yorkse stel Conor Ludlow (James McAvoy) en Eleanor Rigby (Jessica Chastain) waren ooit gelukkig getrouwd, maar zijn van elkaar vervreemd geraakt. In de nasleep van een tragedie proberen ze elkaar te begrijpen en te ontdekken waarom hun ooit zo fijne relatie op de klippen is gelopen.

James McAvoy trekt de aandacht met zijn stille spel en dat is nodig in deze film, die natuurlijk niet helemaal op zichzelf staat, want het is de helft van het tweeluik "Him" en "Her". Hoewel in beide films hun afbrokkelende relatie centraal staat, schuilt veel van de kracht van "Him" in de relatie tussen Conor en zijn dwarse vader Spencer Ludlow (Ciarán Hinds), en veel van de humor in de scènes met Conor's vriend Stuart (Bill Hader).

Al met al wederom een volwassen Drama film en hopelijk wordt volgende week ook nog "The Disappearance of Eleanor Rigby: Them (2014)" uitgezonden.

Na Her nu dus ook Him gezien. Erg warm liep ik niet van beide films al ben ik wel gecharmeerd door het uitgangspunt van Benson. Een dubbele film maken vanuit twee visies is best intrigerend. Alleen sloeg het verhaal nauwelijks aan. Ik bekeek het vanop een afstand en kon ook bij Him nauwelijks betrokkenheid voelen. De films ogen vrij flets en afstandelijk. De acteerprestaties waren behoorlijk, maar het geheel kabbelde maar wat voort. Weinig magie ook tussen beide hoofdpersonages. Al bij al een nipte voldoende, niet in het minst door de insteek van het tweeluik en voor Jessica Chastain natuurlijk.

Deze ook eens bekeken en vond hem toch beter dan Her. Het verhaal kon me toch meer boeien. Verder deed de cast het prima.

Toch beter dan het andere deel, maar het zal nooit m'n favoriete serie zijn.

Stuk beter dan de Her versie die ik paar dagen geleden zag, maar dat kan een zeer persoonlijk, mannelijke( ) ervaring zijn, aangezien net de andere versie van dit tweeluik tot dusverre hogere scores veroverde op diverse sites. Bij deze Him versie is het allemaal wat herkenbaarder, levendiger en venijniger wat mij betreft. Mooi naturel en geloofwaardig gespeeld ook door McAvoy en zeker door filmvader Hinds(die filmpappa Hurt uit de andere versie van het scherm blaast). Acceptabel, maar nooit echt hoogstaand, kabelt echter ook dit verhaal voort zonder echt een punt te maken. De overduidelijke pretenties van het tweeluik in zijn totaliteit worden sowieso niet echt waargemaakt. Leuk om te zien dat sommige scènes uit het ene gedeelte via een andere view/cameravoering terugkeren in het andere gedeelte, maar om nou te zeggen dat de problematiek van relaties tussen hem en haar ook maar enigszins scherper verduidelijkt word dan bij een meer gangbare vertelwijze....nou, nee.

Niet zo sterk als de Her-versie van dit tweeluik. Het is als vorm-experiment leuk gevonden om twee gespiegelde genderperspectieven te hebben op dezelfde liefdesrelatie, maar de noodzaak of urgentie voor 'zijn' gezichtspunt is er te weinig. De sterkste emotionele momenten heb ik al eens voorbij heb zien komen in het vorige deel, terwijl ik de uitwerking van giftige mannelijkheid (geen grenzen accepteren, stalken, haantjesgedrag, competitiedrift) veel te karikaturaal vind. Wat ik bij 'Her' zo ontzettend goed vond- hoe de intimiteit tussen Chastain/McAvoy werd uitgebeeld in die bitterzoete auto-vrijages - schittert in deze mannenversie door afwezigheid. Alsof 'zij' (Jessica Chastain) verlangend en met tederheid terugkijkt naar die fysieke momenten waarop de twee zich in elkaar verloren, terwijl 'hij' (James McAvoy) alleen maar zijn mannelijke privilege is om ongehinderd seksuele contacten uit te wisselen. Het lijkt ook alsof deze mannenversie (bewust) grappiger en luchtiger is, tegenover een vrouwenversie waar de breuk zwaar op de hand ligt en grote consequenties heeft voor de geportretteerde vrouw. Zij probeert zich immers van kant te maken en hij is haar liefdevol aan het stalken. (!?) Ik had het sterker gevonden als mannelijke seksualiteit scherper werd uitgebeeld - meer onzekerheid en twijfel van zijn kant, meer problemen met intimiteit - en dat hierin niet een raar onderscheid gemaakt werd tussen hoe mannen en vrouwen seks beleven.

Zonderlinge alternatieve versie (en de kortste ) van het verhaal dat in Them al aan bod was gekomen richt zich meer op het perspectief van Conor Ludlow [James McAvoy]. De enige waarin Eleanor daadwerkelijk lijkt te verdwijnen! Eigenlijk alle scènes met McAvoy die ook in de eerste film zaten maar dan mét 'deleted scenes'. Je schiet er dus niet veel mee op.