Escape from Tomorrow (2013)

Going to Disney World will never be the same again


Toen Escape From Tomorrow mij onder ogen kwam was ik gelijk enorm geboeid door haar ongrijpbare concept en vooral het gedoe met Disney legde nog eens een enorm vergrootglas boven de film. Gelukkig heeft dat de release niet tegengehouden, en wat een godsgeschenk dat dat ook niet is gebeurd. Een originelere film zal je dit jaar niet tegenkomen.


Het begint al bij de introductie van Abramsohn, en de wonderful world die Moore vanaf dat moment al voorschoteld. Gelijk wordt je als kijker overmand door de surreëele zeggingskracht die Moore creëert. Alles voelt nogal off en ook al is dat een zeer terechte constatering is dit slechts nog maar het begin. De franse tieners, de 'gehandicapte', The Other Woman etc. Allemaal personages - of eigenlijk vage marionetten - waar constant gespeeld wordt met attraction en repulsion. Perfecte casting ook. Dat wispelturige heeft ook zijn bevreemdende effect op de kijker.


Scenes met de tieners en The Other Woman waren om te genieten en zinspeelde op bevreemding, desoriëntering. Ondersteund door een geschifte op de zenuwen wekkende soundtrack en geschoten in troosteloos zwart-wit. De Disney esthetiek wordt tot op het bot gestript en ontleed, en Moore weet van het concept zulke originele invalshoeken te bieden dat het resulteert in psychisch ongemak. Ook kon Moore het niet laten met de clichematige maar zeer bewuste laboratory climax te komen. Zit de film ook helemaal niet in de weg, integendeel.


De paranoia van Jim wordt lukraak op willekeurige momenten ingezet en vooral door Freud's "Es" de drijfveer van Jim te maken versterk je de bevreemding enorm. Sowieso heb je met seks een "kracht" waar je zowel met aanrekking en afstoting alle kanten op kunt. Dat doe oore dan heel goed. De finale is er ook niet minder om, net als je denkt alles gehad te hebben gooit Moore er nog een schepje bovenop. "It's just pretend right?". Dan nog de zenuwslopende climax die daarop volgt. Het zit 'm ook in zulke kleine details waarom Moore zo'n geslaagde bevreemdende ervaring weet te creëeren.


Er is nog veel wat ik moet laten bezinken en over na moet denken. Wat zeker is dat Moore met Disneyworld en zijn fantasie een wereld heeft geschapen vol aantrekking en afstoting waar bevreemding en psychisch ongemak hoogtij vieren. It's a wonderful world after all.

Weinig subtiele satire over een vader met zijn gezin, die ondanks alle schijn een rotdag beleven in Disneyworld. Aan de ene kant zou ik zeggen, dit is een universeel thema, het had ook de Efteling kunnen zijn. Alleen denk ik dat we in Europa niet zo naief zijn om een dagje pretpark als iets geforceerd magisch te zien? Toen ik als kind veel te lang in de rij stond, menig attractie vastliep met ons erin en koude friet had, toen had ik toch al snel door dat het niet altijd leuk is in het pretpark.

Aan de andere kant is dat geforceerd magische, een safe-haven voor escapisme en tijdelijk geluk dus iets typisch Amerikaans en zijn de mensen daar wat naïever en gaan sneller mee in zo'n idee. Geluk boven alles, al zou er een vreselijk ongeluk in een attractie gebeuren, the fun must go on, ten koste van alles.

Je kunt het goed aan regisseur Moore overlaten om dit in beeld te brengen. De film laat Disney zien als een magische plek, waar desondanks een gevoel van onbehagen heerst. Jim is net zijn baan kwijt, maar MOET zijn familie die magische dag geven, ook al staat zijn hoofd daar totaal niet naar. Vervolgens wordt hij nog verleidt door 2 jonge tieners en krijgt ruzie met allemaal mensen. Krijgt hij dan ook nog visioenen, of is het allemaal echt? Het doet er niet toe wat er allemaal mis gaat, zijn familie moet en zal die dag van geluk hebben!

In mooi zwart-wit gefilmde, keiharde satire met het nodige surrealisme, waar het cynisme en een algehele onbehagelijke visie vanaf druipt,. Door alle herkenbaarheid ook enigszins zwart-komisch. Fijn filmpje, maar dit moet voor Amerikanen een stuk schokkender zijn dan voor ons nuchtere Europeanen.

Geniale invulling van het controle gegeven van Disney World. Het laat niet zozeer de specifieke mechanismen zien die aan de controle en disciplinering ten grondslag liggen, maar speelt meer met dit gegeven en maakt er een hilarische fantasy satire van. Al denk ik niet dat het echt een aanklacht van Moore tegen de Disney moraal is, maar dat het uitgangspunt meer te zoeken is in de aparte sfeer van Disney World die Moore als kind en vervolgens als volwassene met zich mee heeft genomen. Het dromerige maar tegelijkertijd angstaanjagende dat in het liefelijke decor schuilt werkt Moore perfect uit. Drop daar dan een afglijdende vader met zijn gezin en je hebt inderdaad goud in handen. Ik kan me dan ook bij de vorige twee sprekers aansluiten, het meeste is wat dat betreft al gezegd. Wil wel nog even de loftrompet steken over de Zuid-Koreaanse post-production, want de special effects van vooral die veranderende gezichten waren echt heel goed gedaan. Helemaal met inachtneming van de restricties in het filmproces waar Moore mee te maken had. Wat verder in eerder gelinkt artikel staat is dat het nauwelijks opvalt dat Disney World niet van het filmen afwist. Van de guerrilla stijl is met andere woorden weinig te merken, hoewel ik dat altijd juist wel tof vind. Er is wel een bepaalde mooie gehaaste visuele stijl (handheld geschoten, intuïtieve editing), maar er zijn geen mensen die in de camera kijken of troebele beelden geschoten vanuit de binnenzak van een rode regenjas, al was het dan ook prima weer daar in Florida. Er wordt nog wel regelmatig een green screen gebruikt, alleen vond ik dat hier prima te pruimen doordat het aansloot bij de bevreemdende sfeer.

Kan in het rijtje van recente titels als Wrong en The Rambler, maar is cinematografisch sterker en heeft ook nog eens een Troma randje. Ook nog props voor de soundtrack die bestaat uit geïmiteerde orkestrale Disney nummers en enkele lage hummen. Tenslotte zou het genre naar mijn mening toch echt Komedie / Fantasy of andersom moeten zijn.

Naar aanleiding van de positieve berichten van Naomi W., Inland R. en MacSavah deze film vanmorgen maar eens bekeken. Helaas, het is jammer dat ik het zeggen moet maar ik kon hier helemaal niks mee. En dat ligt voor een groot gedeelte aan die hoofdrolspeler Jim White die mij totaal niet lag. Ik had gewoon een ontzettende hekel aan die kop van hem. En dan interesseert de zogenaamde diepzinnige betekenis - of hoe je het ook noemen mag - van deze film mij ook niet veel meer. Die jonge meiden had ik graag wat meer in beeld willen zien, maar helaas; het mocht niet baten. We moesten het doen met de kop van je weet wel. Valt er toch nog iets positiefs te vermelden? Jawel, de zwart/wit fotografie was zonder meer geslaagd maar dat was dan ook alles - oh ja, en die meiden niet te vergeten.

2,0*

Farce.

Tijdje geleden al van deze film gehoord, het concept klonk wel leuk. Zoals vaak met dit soort "beperkingen" levert het meestal geen goeie films op. Dat dit onding ooit tot productie en distributie gekomen is, is een klein mirakel te noemen.

Acteerwerk is zo droevig slecht dat het inderdaad komedie als genre mee kan krijgen. Abramsohn bakt er helemaal niks van, ook z'n vrouw kan beter nog een extra pakketje acteerlessen bestellen. De rest van de cast is geen haar beter.

Maar het is eigenlijk vooral het sfeertje waar Moore niks mee weet aan te vangen. Beetje klooien met effectjes op eigenhandig geschoten videotjes ... de film heeft wat weg van simpele YouTube experimentjes, al zijn er ook daar gewoon betere van. Daardoor wordt het nergens vreemd, nergens eng, nergens luguber of paranoide. Het is vooral belachelijk.

Na het eerste uur is eigenlijk nog niks gebeurd en zit je nog steeds naar één of ander kutgezin met twee kutkinderen te kijken die door Disney World rondbaggeren. Laatste half uur probeert de film een versnelling hoger te gaan, maar het wordt eigenlijk alleen maar lachwekkender. Laatste kwartier kon ik amper m'n ogen openhouden.

Moore mag wat mij betreft wat anders gaan doen dan film maken, deed leek echt nergens op. Misschien dat hij na jarenlang hard werken zichzelf van YouTube-amateurisme naar Vimeo-amateurisme kan opwerken, maar hopelijk hoeven we het niet mee te maken.

0.5*

Ok, ik ga nooit meer naar een pretpark, haha.

De film begon sterk met de slome vader die een Lolita crush krijgt op twee Franstalige tienermeisjes. Het stalken door het park gaf het samen met het zwart-wit filter een absurdistisch naar sfeertje. Nadat Jim in Epcot werd vastgehouden begon de film mijn interesse heel snel te verliezen.

Jammer, er had m.i. meer uitgehaald kunnen worden.

Flauwe genrecombinatie tussen horror, fantasy, drama en komedie, met grotendeels onovertuigend acteerwerk en een zeer goedkope uitwerking van speciale effecten. Het meest bijzondere en noemenswaardige aspect binnen Escape from Tomorrow is zonder twijfel de filmlocatie, waartussen beelden daadwerkelijk in het iconische themapark zijn opgenomen. Regisseur Randy Moore vangt er verder niet bijzonder veel mee aan en zet voornamelijk een geheel neer met allerlei half uitgewerkte en vergezochte ideeën. Erg spannend wil het bovendien nergens worden, de creativiteit maakt een geforceerde indruk en de zwart-wit-filter wordt nergens in het voordeel gebruikt. Alle lof voor de opzet, maar op algemeen vlak is er weinig te beleven.