Drinking Buddies (2013)

Mumblecore meets mainstream.

Erg mooi. De trein van 2013 met prachtfilms dendert rustig door met Drinking Buddies. Door Mumblecore fanaten is Joe Swanberg mij altijd afgeraden totdat ik wat meer thuis zou zijn in dit charmante subgenre. Na Drinking Buddies moet ik daar van af gaan wijken want mijn eerste Swanberg heeft mij iets te goed gesmaakt.

Vooral de improvisatie-driven aanpak van dit soort films maakt het zo authentiek, wat de films zo sterk maakt. Narratief hoef je niet zoveel te doen, slechts een solide omgeving schetsen zorgt al voor genoeg houvast. De bier-drink basis dient prima als kameraadschap vormgever, iedereen die met een vriend of vriendin een pilsje doet weet het effect hiervan.

Johnson en Wilde zijn echt uitstekend op elkaar ingespeeld, erg sterke chemie. Ook hier komt het improviseren weer om de hoek kijken, die de relatie tussen de personages zoveel authenticiteit verschaft. Johnson heeft altijd een enorm fijne charme die 'm enorm likable maakt en Wilde is gewoon Wilde. Fragiel, mooi en vertederend. Kendrick vult met haar zeer idyllische voorkomen het duo prima aan.

Erg goed geschreven en goed geregisseerd. Door het gebrek van een scripted structuur en ruimte tot improvisatie voelt alles geloofbaar en enorm echt aan. Neem de echte dronkenschap van Kendrick in het hutje bvb . Emoties van de personages en vooral die van Wilde op het eind zijn zo levensecht en begrijpelijk en dan wordt er ook niet eens afgesloten met een clichematig einde zoals je van Hollywood gewend bent. Ti West komt ook even opdraven, leuk! Enorme aanrader en ga snel achter wat meer van Swanberg aan. Heel, heel, heel erg goed.

Mumblecore.

Als kijker sta ik voor om een eigen dogma te hanteren: zo min mogelijk informatie over een film voordat je begint te kijken - welke film kies je uit op basis van de titel, regisseur en acteurs. Bij voorkeur kijk je al niet naar de poster en omschrijving; trailers zijn uit den boze - mocht je die per ongeluk zien, dan is de enige optie de film te vermijden totdat je de trailer weer vergeten bent. Tenslotte alleen op die manier kan je enigzins onbevangen en onbevooroordeeld een film in.

Misschien een beetje overdreven, maar, waar ik naar toe wou is de vraag of het wel relevant is dat een film volgens een dogma gemaakt is. Gaat het niet om het resultaat, in plaats van de werkwijze? Achteraf wekt het wellicht bewondering als een goede film met weinig budget gemaakt is. Maar moet het vooraf ook een criterium zijn? Denk ik toch niet. Tenslotte is Festen denk ik toch vooral door de kracht van het verhaal een meesterlijke film - niet door het dogma waarmee gewerkt is. Achteraf is het wellicht wel een goed argument dat belichting en camera heel geniaal aansluiten op de actie - maar, da's toch niet wat me indertijd in de zaal gehouden heeft.

Met deze film iets vergelijkbaars. Heb ik de film uitgezeten omdat het een mumblecore is? Ehh, nou nee - eerlijk gezegd ook pas later opgezocht wat dat ook alweer is. En, heel oneerbiedig, de eerste helft beviel me eigenlijk niet zo - het duurt wel erg lang om de scène te zetten, de personen en hun omgeving te introduceren, en tot we zover zijn lijkt het wel wat veel op een stoner movie voor bierdrinkers. Maar er zit wel wat venijn in de staart - vanaf zo ongeveer de helft neemt het spel een stroomversnelling en wordt het allemaal ineens een stuk interessanter. Met wat nuances, wat subtiele zetjes links en rechts.

Daarmee nog net leuk. En zoals dat gaat, als je wat moeite hebt moeten doen om door de eerste helft heen te komen, dan voelt de tweede daarmee des te beter. En, het moet gezegd, de tweede helft voelt best natuurlijk aan.

Ach ja, bierbrouwerijen. Als je er één gezien hebt, dan heb je ze alle gezien. Toch kan ik het niet laten er af en toe een te bezoeken, zeker in verdere oorden. Zo was ik in maart 2011 in de brouwerij van XXXX (four-ex) te Brisbane. We kregen de rondleiding van een jong meisje, Melissa, dat er best leuk uitzag met haar pony en korte staart. Ik vind sowieso dat meisjes die rondleidingen moeten doen eigenlijk, maar goed. Nadien was het nog biertjes drinken (vier muntjes gekregen immers). Dus ik naar haar toe en heel geamuseerd gesproken (al zal dat haar werk ook zijn) over van alles en nog wat. Het bleek haar laatste tour te zijn, ze ging naar Europa als gids voor toeristen werken. Een Brouwerij of Neuschwanstein, het is eens wat anders. Ik wist in ieder geval meer te vertellen over haar nieuwe job dan zijzelf (bezig nog met inlezen).

Wat heeft dit met de film te maken? Weinig wellicht, maar ik wilde het wel even kwijt. Tijdens de film dacht ik daar namelijk aan. Ook die heerlijk relaxte sfeer is daar te vinden.

Mumblecore dus. Nimmer had ik hiervan gehoord, maar ik zag alleen dat NW een hoog cijfer gaf dus ik was wel benieuwd. En de film is bijzonder prettig. De nonchalance, het relaxte, de ongedwongenheid: dat alles valt direct op. Hoe men met elkaar omgaat (echte collega’s die het goed vinden) en gewoon lekker gaan bieren. Heel herkenbaar. Met prettige gesprekken die allemaal echt aanvoelen. De camera ook losjes vastgehouden helpt ook mee met dat beeld. En ja, dit is een romcom, maar wel een bijzonder originele die je aan het eind wel een echte glimlach bezorgt. Olivia Wilde is haast perfect in deze rol, constant in een los hempje. Haar hele mimiek verraadt ook dat ze plezier beleeft tijdens het filmen. En bij Chris dacht ik constant: ik ken die kop ergens van. Tot ik het halverwege ineens wist. Natuurlijk, Lt. Nixon. Overigens duurde het eerste gedeelte soms wat lang eigenlijk.

Het is verder niet helemaal overdonderende cinema en buiten dat had ik wel wat meer willen zien van het werk in de brouwerij (al voegt dat niets toe, maar hè) maar ik heb wel met plezier gekeken, zeker het tweede stuk. 3,5*.

Lastig te beoordelen film, omdat de helft van de karakters in de film gewoon stijve harken zijn met geforceerde emoties, waar ik geen sympathie, laat staan een band mee kon krijgen. Jill en Chris zijn vooral 2 vreselijke karakters. Slecht geacteerd, of te geforceerd stijf gespeeld, het doet er eigenlijk niet toe. Goed, gelukkig dondert Chris een eind op, maar Jill krijgen we nog genoeg te zien. Het meest logische was geweest als de 2 koppels in het begin al permanent een wissel deden, want dan had de film misschien niet zo stroef gelopen?

Uiteindelijk komt een groot deel van de film toch neer op de chemie tussen Luke en Kate, wat fijn is. De 2 acteurs in de film die het meest spontaan acteren en elkaar oprecht goed aanvoelen. Heel fijn. Het ongedwongen sfeertje wordt voor mij echter een paar keer bewust gesaboteerd door plot twists die ik onnodig vind, die de fijne sfeer onderuit halen. Luke schijnt het af en toe ook niet te begrijpen en dat is volkomen terecht,

Dit had een heel fijn filmpje kunnen zijn, als het bepaalde situaties gewoon door had laten lopen. Iets relaxter, minder spanningen. Spanningen die door het plot geforceerd werden en niet natuurlijk aanvoelden. Trouwens, het einde is daar een perfecte illustratie van. Tegen alle verwachtingen in blijft Luke bij Jill. Een houten plank, zonder de mogelijkheid om echt te relaxen, iets spontaan te doen. Ik zou er nog geen seconde bij kunnen blijven.

Nee, jammer dit. Genoeg relaxte, spontane momenten in de film die wel werken, maar uiteindelijk is het niet genoeg.

Geen hele bijzondere film, maar wel leuk. Er gebeurd niet heel veel, maar de sfeer is fijn en het acteerwerk is erg goed. Ben een liefhebber van Jake Johnson, erg geestige gast. En ook Olivia Wilde is sterk. Had wel wat meer Kendrick verwacht en stiekem ook wel op gehoopt. het is minder voorspelbaar dan ik had verwacht en dat is wel een pluspunt. Heb vooral genoten van de maffe onderonsjes tussen de karakters van Wilde en Johnson.

3.5*

Drinking Buddies

Bier: wat kan je daar toch van genieten. Helaas zie je ook vaak genoeg dat het goed fout kan gaan. Natuurlijk is dat bij mij nooit het geval... Toch biedt het genoeg ruimte om een leuke film neer te zetten. Met alcohol kan je namelijk alle kanten op. Drama en komiek, wat toch twee uiterste zijn. Mijn allereerste film van Swanberg. Na zijn lijstje met films te hebben bekeken niet heel gek ook, er zaten nog geen echte knallers tussen. Misschien is Drinking Buddies die wel...

Uiteindelijk weet ik niet of mijn gemoedstoestand juist was voor deze film. Heel timide, heel rustig met een doorkachelend tempootje. Helaas blijft dat tempo de gehele film aanzetten waardoor het gevecht tegen de slaap soms een onbegonnen strijd lijkt. Het is als vechten tegen de bierkaai, letterlijk bijna. Alcohol wordt er namelijk meer dan genoeg genuttigd en de leverproblemen zullen dan in deel twee ook heel groot worden, als die er komt. Een echte kraker was de film namelijk niet. Het gebrek aan tempo doet het relatief goede verhaal niet veel goeds.
Al vanaf het begin zie je een opbouwende romance tussen Luke en Kate. De naderende climax laat steeds maar op zich wachten. In de vakantiewoning had het raak kunnen zijn, op de werkvloer, in het café, maar telkens gebeurt er maar niets. Als je de climax eenmaal ziet naderen krijgt die een originele wending. Er gebeurt gewoon niets, ze krijgen ruzie , wat een beetje een domper is, maar ook goed gevonden.

Olivia Wilde en Jake Johnson spelen als Kate en Luke best goed. Ze weten de film op een rustig tempo luchtig te houden. Ondanks het feit dat geen van beide echt uitdieping krijgt is het zeker geen ramp om naar te kijken. Johnson weet naast zijn opbouwende band met Wilde ook nog een goede tegenspeler van Anna Kendrick te zijn. Als verloofde deed ze het helemaal niet onaardig. Na haar verbijsterende afgrijselijke levering in Rapture-Palooza begint ze hier weer wat credits op te bouwen. Al had het zeker beter gekund. Ik blijf niet geheel overtuigd van haar acteertalenten.
Acterend gezien zit het dus redelijk snor. Niet veel te klagen.

De weergave van de film past goed in het straatje van de gehele uitwerking. De bierfabriek is wat onderbelicht. Verder zijn de locaties er goed gekozen. Simpele plekken voor een ontluikende liefde? Identificeerbaar, voor bijna iedereen dan. Het bijna totale gebrek aan muziek, als je het einde nadert wordt het iets levendiger, is voor mij een gebrek. Dat de aftiteling in beeld kwam was dan ook een redelijke opluchting.

Drinking Buddies is zeker geen slechte film, maar ik mis een bepaalde klik er mee. Bier alleen is niet genoeg ben ik bang. De uitvoering had met iets meer tempo en met iets meer frivoliteit gemogen. Een beetje sfeer creëren was beter geweest. Ik heb niet heel veel affiniteit met de film, en helaas zal dat terug gezien worden in de beoordeling...

2.5*

Eigenlijk de eerste 'echte' film van Swanberg, als ik het zo mag uitdrukken. Hoewel ik moet zeggen dat ik nog niet al zijn recentere films gezien heb.

In ieder geval heeft het niet meer echt die minimalistische en hyper-realistische mumblecorefeel over zich, hoewel het in grote lijnen nog steeds wel om hetzelfde draait; intermenselijk contact, dialogen, uit het leven gegrepen situaties en vooral niks glamoureus of filmisch.

Vind het wel leuk om te zien dat hij tot dit gekomen is, en eindelijk een beetje die viezige goedkoop ogende filmpjes met veel seks en piemels achter zich gelaten heeft.

Voor de gemiddelde kijker is het alsnog geen mainstream film. Het is geen verhaal dat echt van A naar B gaat, maar het geeft een fijne kijk op relaties en het kijkt zeker prettig weg als je van dit soort films houdt. Regelmatig ook erg leuk geschreven. En wat is die hoofdrolspeelster knap zeg. Dat scheelt ook

Ben benieuwd wat hij in de toekomst nog meer in petto heeft.

3,5*

Redelijk onderhoudende mumblecore die mij maar matig bevallen is. Beetje te geforceerd nonchalant en daardoor gekunsteld. Zeker in het begin heb ik erover gedacht om m af te zetten omdat de dialogen wel erg op mijn zenuwen werkten en het oh wat zijn we toch indie gehalte van de brouwerij mij kriebels bezorgde.

De hoofdrolspelers redden de film voor mij door hun naturelle spel.

Matig tot redelijk.

Sympathieke mumblecore. Lekker ongedwongen en natuurlijk gespeeld. Ongetwijfeld veel improvisatie, dat merk je wel, toch zou ik deze cast eerder als mensen dan als personages omschrijven. Er staat dan misschien niet veel schokkends te gebeuren, maar dat maakt het nou juist zo fideel.

In eerste instantie een gezellig filmpje waar altijd een biertje voorhanden is en de vrijdagmiddagborrel niet alleen voor die dag gereserveerd is. Swanberg laat zich al gauw in z'n plotkaarten kijken, maar het scenario is niet veel meer dan wegwijzer richting herkenbare en delicate situaties.

Wat me vooral aanspreekt, is de koele wijze waarop het z'n drama uitspeelt. Zat films die Luke's reactie op de one night stand zouden gebruiken om stevig te gaan brullen, deze draait weer op gemoedelijke wijze bij. Sowieso wel een interessant figuur. Leuke vent, maar ook niet helemaal.

Zoals iedereen eigenlijk wel een minder fijn karaktertrekje heeft. Ik zie het komedie aspect niet zo, het is vooral een aangenaam filmpje over relaties en aantrekkingskracht waar een goed glas de deur naar een ander op een kier en soms wagenwijd openzet. Al met al een innemend brouwsel.

het kabbelt allemaal voort,

er gebeurt eigenlijk te weinig,het draait vooral om conversaties.

het word goed allemaal au naturel geacteerd,dat zeker.

maar ik vond het saai.

dan liever iets van woody allen.

Aardige film over een vrouw die in een brouwerij werkt en het goed kan vinden met haar collega's. Het duurt even voordat de film enigszins boeiend wordt, aangezien de personages niet echt worden geïntroduceerd en een echt verhaal ontbreekt. Eenmaal zover volgen wel een aantal goeie scenes, die ook zeker te danken zijn aan de prima cast.

Aardig.

Mumblecore goes mainstream, blijkbaar een moeilijk term voor een kleine indie romcom. Zal wel veel met de achtergrond van de regisseur te maken hebben, maar als omschrijving vind ik het eerder misplaatst. Althans, die heeft nog maar weinig te maken met het image van mumblecore.

Wat Swanberg vooral erg goed doet is het uitzetten van lijnen die hij in het laatste kwartier dan compleet negeert. Het plotje stuurt na 10 minuten al aan op een partnerwissel, gelukkig laat Swanberg het nooit zover komen. Het einde is dan ook een stuk geloofwaardiger, zorgt voor een halfje extra.

Chemie tussen Johnson en Wilde is oké, Kendrick en Livingston zijn oké als tegengewicht. Swanberg en West zijn dan weer wat overbodig, gelukkig blijft het voor hen bij cameos. Toch is het jammer dat ze steeds een keer door het beeld moeten lopen, goede acteurs zijn het namelijk niet.

Verder wel een aardig doorkabbel filmpje. Echt realistisch vond ik het niet, daarvoor soms toch iets teveel "spelen in de zee tegen een ondergaande zon", maar gelukkig ook ver verwijderd van het opgeblazen Hollywood sfeertje. Degelijk, doorsnee indie romcommetje dus. Zo af en toe gaat dat er wel in.

3.0*

“Drank maakt meer kapot dan je lief is.” Dat is zo’n beetje het hoofdmotief van deze film over jongvolwassenen, die vrijwel elke gelegenheid aangrijpen om (te) diep in het glaasje te kijken, met alle gevolgen van dien. Ik vond er niet veel aan.

Vond het een saaie film, zat de hele tijd te wachten op een leuke twist maar die heb ik niet kunnen ontdekken

Een fijn filmpje. Met eindelijk eens een realistisch verhaal. Rustig voortkabbelend maar dat vond ik prettig. Erg goed acteerspel met goede chemie. Inderdaad lijkt het hele verhaal richting een partnerwissel te gaan, wat gelukkig niet gebeurt. Ook gaat Jill vreemd, niet Luke zoals verwacht. Dat vond ik interessant. Het moment van de wond, waarop Luke zijn zorgende vriendin mist vind ik een mooi keerpunt van de film Het realistische gevoel erbij sprak me erg aan. Ik vond de grote hoeveelheid aan genuttigd bier een minpunt. Met deze hoeveelheid zouden ze zichzelf alcoholist kunnen noemen.
Aanradertje in het romcom genre

“That's the problem with heartbreak, to you it's like an atomic bomb and to the world it's just really cliche, because in the end we all have the same experience.”

Prima. Drinking Buddies doet zijn titel wel eer aan, want ik werd alleen al dorstig door naar film te kijken. Veel bier, en bijna alle personages zijn halve alcoholisten. Maar Jake Johnson en Olivia Wilde hebben een leuke chemie, en na een voorspelbaar begin weet de film toch nog origineel uit de hoek te komen. Het is allemaal niet al te sentimenteel, en het einde is niet overdreven feel good. En dat is ook wel eens verfrissend.

Ik vind dit ronduit belachelijk. We wilden gewoon een gezellige meiden avond, de filmtitel beloofd heel wat, maar niets is minder waar. Ik wil 90 minuten van mijn leven terug. Vreselijk.

Las in eerdere reviews hier dat dit een mumblecore film is. Een term waar ik nog nooit van gehoord had, dus even googlen. Mumblecore is een subgenre van independent films, met als karakteristiek: lowbudget, natuurlijk acteren, improvisatie, en focus op dialogen. Geeft je het gevoel alsof je acteurs persoonlijk kent. Wel dit is de perfecte definitie voor deze film. You love it or you hate it. Is dus een film die rustig door kabbelt en vnl. bestaat uit dialogen. Ik hou wel van dit genre. Alsof je naar het dagelijkse leven kijkt van enkele personen gefilmd door iemand die hen volgt. Geen bling bling of glamour. Acteurs zijn precies hun eigen zelve (wat dus ook al een acteerprestatie is). Geen ‘cut’ en opnieuw tot een take perfect is. Het komt over zoals het is en zou moeten zijn in het dagelijkse leven. Geen clichés en Hollywoodstories. Maar iets uit het leven gegrepen en zo in beeld gebracht. En hier worstelen ze met enkele relatieproblemen en worden vriendschappen met sloten alcohol beklonken. Traantjes, schouders om op te huilen, een glas bier om te vergeten, een kater, een beste vriend, een relatie in twijfel, een noem maar op… De titel zegt het allemaal: Drinking buddies. Film mocht voor mij iets langer duren. Toch wel een unieke filmervaring die eens buiten de lijntjes kleurt. 4*