Drinking Buddies (2013)

Trailer (Youtube HD)

Mumblecore meets mainstream.

Erg mooi. De trein van 2013 met prachtfilms dendert rustig door met Drinking Buddies. Door Mumblecore fanaten is Joe Swanberg mij altijd afgeraden totdat ik wat meer thuis zou zijn in dit charmante subgenre. Na Drinking Buddies moet ik daar van af gaan wijken want mijn eerste Swanberg heeft mij iets te goed gesmaakt.

Vooral de improvisatie-driven aanpak van dit soort films maakt het zo authentiek, wat de films zo sterk maakt. Narratief hoef je niet zoveel te doen, slechts een solide omgeving schetsen zorgt al voor genoeg houvast. De bier-drink basis dient prima als kameraadschap vormgever, iedereen die met een vriend of vriendin een pilsje doet weet het effect hiervan.

Johnson en Wilde zijn echt uitstekend op elkaar ingespeeld, erg sterke chemie. Ook hier komt het improviseren weer om de hoek kijken, die de relatie tussen de personages zoveel authenticiteit verschaft. Johnson heeft altijd een enorm fijne charme die 'm enorm likable maakt en Wilde is gewoon Wilde. Fragiel, mooi en vertederend. Kendrick vult met haar zeer idyllische voorkomen het duo prima aan.

Erg goed geschreven en goed geregisseerd. Door het gebrek van een scripted structuur en ruimte tot improvisatie voelt alles geloofbaar en enorm echt aan. Neem de echte dronkenschap van Kendrick in het hutje bvb . Emoties van de personages en vooral die van Wilde op het eind zijn zo levensecht en begrijpelijk en dan wordt er ook niet eens afgesloten met een clichematig einde zoals je van Hollywood gewend bent. Ti West komt ook even opdraven, leuk! Enorme aanrader en ga snel achter wat meer van Swanberg aan. Heel, heel, heel erg goed.

Joe Swanberg favorited your tweet .

Gaat op de lijst, thanks!

Alleen al om Anna Kendrick en Olivia Wilde zou ik deze film kijken.

Graag gedaan danuz. Je bent al meer een doorgewinterde mumblecore fanaat, dus echt veel vergelijkingsmateriaal heb ik niet. Hopelijk zit ik er niet ver naast.

Fanaat fanaat. Dat zou ik niet willen zeggen, maar ik heb er best wat gezien ja. Van Joe Swanberg twee, met mixed results overigens.

Vandaag ook ontdekt, binnenkort gauw kijken.

Blijkbaar had ik me beter eerst even kunnen verdiepen in mumbelcore. Deze vond ik niet bijzonder boeiend, het kabbelt een beetje voort en dat was voor de zondagmiddag prima.

Dat had je misschien wel afgeschrokken, door de vele mainstream invloeden is dit toch veel makkelijker te behappen. Ook niet zo veel Swanberg fans heb ik het idee.

Nee absoluut niet, was vooral afgegaan op Johnson & Kendrick bij deze.

Ps; doel op Swanberg-fanisme, zag naderhand pas dat VHS ook van hem is, die ik niet gezien heb though.

Eén van de regisseurs daar (en acteur) maar niet echt representatief voor zijn oeuvre. Las ook veel berichten van New Girl fanaten, die waren niet echt te spreken . Ik vind het nog steeds heel erg tof en ongelofelijk dat Swanberg dit van de grond heeft gekregen.

Mwah, meer dan één miljoen dollar kan dit ook wel niet hebben gekost. Paar vrienden bij elkaar; eenvoudige locaties; niets indrukwekkends aan eerlijk gezegd.

Ideale productie voor 't iTunes VOD-publiek ie voornamelijk op de bekende namen reageert.

Interessant. Joe Swanberg raadt ik trouwens niet meteen af, maar ik raadt het ook niet aan, omdat zijn films nogal inconsequent zijn. Zo'n Hanna Takes the Stairs is niet doorheen te komen. LOL gaat dan wel weer. Zal deze eens opzoeken.

Ik zou het eerder verwachten bij een Bujalski bvb. Joe's carriere heeft ie sinds Silver Bullets eindelijk weer op de rit, en een miljoen is enorm veel geld voor een Swanberg. Die vrienden heeft ie heel zijn carriere gehad, geloof ook niet dat dat veel invloed heeft gehad (eerder te danken aan V/H/S denk ik). Ik baseer mijn verbazing vooral op zijn oeuvre en na het New York debacle (wat ie verrassend goed opgepakt heeft overigens). Ik blijf het daarom zeer verrassend vinden. Wel een hele aangename verrassing.

Mumblecore.

Als kijker sta ik voor om een eigen dogma te hanteren: zo min mogelijk informatie over een film voordat je begint te kijken - welke film kies je uit op basis van de titel, regisseur en acteurs. Bij voorkeur kijk je al niet naar de poster en omschrijving; trailers zijn uit den boze - mocht je die per ongeluk zien, dan is de enige optie de film te vermijden totdat je de trailer weer vergeten bent. Tenslotte alleen op die manier kan je enigzins onbevangen en onbevooroordeeld een film in.

Misschien een beetje overdreven, maar, waar ik naar toe wou is de vraag of het wel relevant is dat een film volgens een dogma gemaakt is. Gaat het niet om het resultaat, in plaats van de werkwijze? Achteraf wekt het wellicht bewondering als een goede film met weinig budget gemaakt is. Maar moet het vooraf ook een criterium zijn? Denk ik toch niet. Tenslotte is Festen denk ik toch vooral door de kracht van het verhaal een meesterlijke film - niet door het dogma waarmee gewerkt is. Achteraf is het wellicht wel een goed argument dat belichting en camera heel geniaal aansluiten op de actie - maar, da's toch niet wat me indertijd in de zaal gehouden heeft.

Met deze film iets vergelijkbaars. Heb ik de film uitgezeten omdat het een mumblecore is? Ehh, nou nee - eerlijk gezegd ook pas later opgezocht wat dat ook alweer is. En, heel oneerbiedig, de eerste helft beviel me eigenlijk niet zo - het duurt wel erg lang om de scène te zetten, de personen en hun omgeving te introduceren, en tot we zover zijn lijkt het wel wat veel op een stoner movie voor bierdrinkers. Maar er zit wel wat venijn in de staart - vanaf zo ongeveer de helft neemt het spel een stroomversnelling en wordt het allemaal ineens een stuk interessanter. Met wat nuances, wat subtiele zetjes links en rechts.

Daarmee nog net leuk. En zoals dat gaat, als je wat moeite hebt moeten doen om door de eerste helft heen te komen, dan voelt de tweede daarmee des te beter. En, het moet gezegd, de tweede helft voelt best natuurlijk aan.

dumblecore

Een soort van kinderfilm voor zelfbewuste kinderen tussen de 27 en de 35 met de standaard issues zoals alcoholisme en bier. De realistische scenes uit het leven gegrepen zijn ondersteund door een zoetsappige score. Misschien wel de zoetsappigste die ik ooit heb gehoord. Maar dat terzijde. Gekeken vanwege Kendrick maar ze blijkt dankzij deze film geen natural beauty te zijn. Compleet nietszeggende rol overigens. Met een half oog gadegeslagen en ondertekend wel gezien niet akkoord.

Ach ja, bierbrouwerijen. Als je er één gezien hebt, dan heb je ze alle gezien. Toch kan ik het niet laten er af en toe een te bezoeken, zeker in verdere oorden. Zo was ik in maart 2011 in de brouwerij van XXXX (four-ex) te Brisbane. We kregen de rondleiding van een jong meisje, Melissa, dat er best leuk uitzag met haar pony en korte staart. Ik vind sowieso dat meisjes die rondleidingen moeten doen eigenlijk, maar goed. Nadien was het nog biertjes drinken (vier muntjes gekregen immers). Dus ik naar haar toe en heel geamuseerd gesproken (al zal dat haar werk ook zijn) over van alles en nog wat. Het bleek haar laatste tour te zijn, ze ging naar Europa als gids voor toeristen werken. Een Brouwerij of Neuschwanstein, het is eens wat anders. Ik wist in ieder geval meer te vertellen over haar nieuwe job dan zijzelf (bezig nog met inlezen).

Wat heeft dit met de film te maken? Weinig wellicht, maar ik wilde het wel even kwijt. Tijdens de film dacht ik daar namelijk aan. Ook die heerlijk relaxte sfeer is daar te vinden.

Mumblecore dus. Nimmer had ik hiervan gehoord, maar ik zag alleen dat NW een hoog cijfer gaf dus ik was wel benieuwd. En de film is bijzonder prettig. De nonchalance, het relaxte, de ongedwongenheid: dat alles valt direct op. Hoe men met elkaar omgaat (echte collega’s die het goed vinden) en gewoon lekker gaan bieren. Heel herkenbaar. Met prettige gesprekken die allemaal echt aanvoelen. De camera ook losjes vastgehouden helpt ook mee met dat beeld. En ja, dit is een romcom, maar wel een bijzonder originele die je aan het eind wel een echte glimlach bezorgt. Olivia Wilde is haast perfect in deze rol, constant in een los hempje. Haar hele mimiek verraadt ook dat ze plezier beleeft tijdens het filmen. En bij Chris dacht ik constant: ik ken die kop ergens van. Tot ik het halverwege ineens wist. Natuurlijk, Lt. Nixon. Overigens duurde het eerste gedeelte soms wat lang eigenlijk.

Het is verder niet helemaal overdonderende cinema en buiten dat had ik wel wat meer willen zien van het werk in de brouwerij (al voegt dat niets toe, maar hè) maar ik heb wel met plezier gekeken, zeker het tweede stuk. 3,5*.

. Vrij ver verwijderd van romcom conventies inderdaad, de ongedwongenheid inderdaad. De mumblecore aanpak is echt gemaakt voor romcom's.

Leuke anekdote ook vooraf trouwens en dat ik je deels aangezet hebt tot kijken en dat het dit keer (i.t.t. Spring Breakers) niet tegengevallen is. Ik moet zelf toch vaker brouwerijen gaan bezoeken, doe ik veel te weinig.

Nee hoor meer hipsters in een brouwerij. Voelt onnatuurlijk aan en is dodelijk saai. Ik zat echt te wachten totdat de hoofdpersoon door zijn eigen baard werd aangevallen (ik weet het, het is niet het genre, is meer illustratie van de verveling dat je daarop gaat hopen )

Lastig te beoordelen film, omdat de helft van de karakters in de film gewoon stijve harken zijn met geforceerde emoties, waar ik geen sympathie, laat staan een band mee kon krijgen. Jill en Chris zijn vooral 2 vreselijke karakters. Slecht geacteerd, of te geforceerd stijf gespeeld, het doet er eigenlijk niet toe. Goed, gelukkig dondert Chris een eind op, maar Jill krijgen we nog genoeg te zien. Het meest logische was geweest als de 2 koppels in het begin al permanent een wissel deden, want dan had de film misschien niet zo stroef gelopen?

Uiteindelijk komt een groot deel van de film toch neer op de chemie tussen Luke en Kate, wat fijn is. De 2 acteurs in de film die het meest spontaan acteren en elkaar oprecht goed aanvoelen. Heel fijn. Het ongedwongen sfeertje wordt voor mij echter een paar keer bewust gesaboteerd door plot twists die ik onnodig vind, die de fijne sfeer onderuit halen. Luke schijnt het af en toe ook niet te begrijpen en dat is volkomen terecht,

Dit had een heel fijn filmpje kunnen zijn, als het bepaalde situaties gewoon door had laten lopen. Iets relaxter, minder spanningen. Spanningen die door het plot geforceerd werden en niet natuurlijk aanvoelden. Trouwens, het einde is daar een perfecte illustratie van. Tegen alle verwachtingen in blijft Luke bij Jill. Een houten plank, zonder de mogelijkheid om echt te relaxen, iets spontaan te doen. Ik zou er nog geen seconde bij kunnen blijven.

Nee, jammer dit. Genoeg relaxte, spontane momenten in de film die wel werken, maar uiteindelijk is het niet genoeg.

Beide niet, aangezien ik voorspelbare romcoms zelden kijk, maar ik vond dit gewoon niet logisch aangezien de 2 gewoon totaal niet bij elkaar passen. Zij zo'n stijve trut, die geforceerd volwassen tegen de hele relatie aankijkt. Hij een relaxte, spontane twintiger, die het liever allemaal nog even aankijkt. Die klik gaan ze niet forceren en dat moeten ze ook niet willen. Het is dus niet zo dat ik het geheel liever voorspelbaarder had gezien, maar wel gewoon wat minder geforceerd en problematisch.

Misschien, feit is in ieder geval dat ik me dood ergerde aan dat kind en dat een beetje de film voor me naar beneden trok in de eindbeoordeling. Niet dat hij anders echt hoog was gaan scoren, maar dat halfje hoger had er nog wel in gezeten. Een film die dat ontspannender aanpakte (relatieproblemen, vervaagde grenzen etc. etc.) was voor mij Your Sister's Sister. Vond het behoorlijk gelijkwaardig in aanpak, waar laatstgenoemde veel meer ontspannen oogde. Ook deze film maakte wat foutjes trouwens, maar stoorde me minder.

Dat snap ik ook volledig, vooral dat je het wat geforceerde problematiek vond kan ik goed volgen. Maar de conceptuele oppervlakkigheid a la "wij houden van dezelfde dingen dus we passen bij elkaar" is misschien wel het grootste romantische cliché die je kan bedenken .

Totaal eens, vond ze vooral qua houding dan ook niet biij elkaar passen, zoals eerder gezegd. Zij ietwat stijfjes en volwassen, hij relaxter, misschien zelfs wat kinderlijk nog. Lijkt me dat zij zich ergert aan zijn kinderlijkheid en hij zoiets heeft van "girlllll, doe alsjeblieft niet zo ingewikkeld, chill!", meer dat dus.

Dat ben ik ook met je eens. Al vond ik hem dan wel weer zo in het leven staan dat ie dat nou juist nodig had. Al was ze inderdaad i.t.t. hem erg volwassen (en toegegeven stijfjes ) waardoor hun relatie ook een belans had. Bovendien waren hun toekomstplannen ook al behoorlijk serieus. En de omgang tussen Kate en Luke had wel een zeer hoog buds gehalte. Al snap ik totaal wat je bedoelt, al denk ik dat dat in een relatie wel werkt.

Erg fijne film. Makkelijk inleefbaar (maar wat wil je ook met zo'n cast/personages) en vond de combinatie van de redelijke zware thematiek in een slice-of-life vertelling geweldig werken. Soms pijnlijk, hier en daar herkenbaar, maar altijd weer met een nonchalance gebracht die het geheel een heerlijke feel geven. Swanberg maakt veel juiste keuzes, portretteert de twijfel en dat flirterige erg mooi en weet het geheel écht goed af te wikkelen. Indrukwekkend!

Edit: en komaan, zijn er hier echt zuurpruimen die schrikken van zogenoemde 'hipsters' (of gewoon een stel eind twintigers/begin dertigers die niet héél suf zijn?) in een bierbrouwerij. Really?