The Man Who Loved Cat Dancing (1973)

Beter laat dan nooit, maar raar is het wel dat ik deze prachtige western nooit eerder gezien had.

Ik heb hem min of meer altijd gemeden, waarschijnlijk vanwege de titel, die bij mij andere verwachtingen wekte dan hetgeen de film in werkelijkheid bleek te zijn.

Dat het een grote meevaller werd is een understatement.

Het is een film die ik zeker ergens hoog op de lijst van favoriete westerns zou plaatsen, moest ik aan lijstjes doen.

Reynolds heb ik nooit beter gezien als hier en de aandoenlijke Sarah Miles doet niet voor hem onder.

De hele cast zet hier acteerwerk neer waar iedereen fier op mocht zijn.

Jack Warden (Dawes) wil ik toch nog apart noemen vanwege zijn bijzonder sterke bijdrage.

Jay Silverheels is bijna onherkenbaar als het oude Shoshone opperhoofd.

Ik herkende hem 't eerst aan zijn stem.

Mooie (maar korte) rol ook.

Het onvoorspelbare verhaal neemt zijn tijd, en voert door prachtige, steeds wisselende, landschappen.

Harry Stradling Jr. (cinematografie) wist het allemaal indrukwekkend in beeld te brengen.

Het pakte mij meteen.

Hoeveel er precies aan het originele verhaal van schrijfster Marilyn Durham is veranderd weet ik niet, omdat ik dat niet gelezen heb, maar regisseur Sarafian zei dat hij het behoorlijk aangepast heeft nadat hij de scenarioschrijfster ontslagen had.

Naast het romantische element, dat niet te zoetsappig overkomt, is er aardig wat grof geweld te zien.

De muziek is van John Williams.

In een interview vertelde regisseur Sarafian dat hij alles eruit heeft gehaald dat mogelijk was met het toegekende budget, en dat is wel te zien, maar dat hij graag nog iets dieper gegaan zou zijn.

Na de uitputtende opnames heeft hij lange tijd nodig gehad om weer normaal te kunnen functioneren.

Een film die ik zeker nog vaker wil zien

Hoewel er weinig te klagen valt over de Franse DVD release die ik gezien heb, zou ik geen moment twijfelen over de aanschaf van een Blu-ray versie zo die er ooit komt.

Dat zou dit western-juweeltje absoluut verdienen.