The Spectacular Now (2013)

Degelijke coming-of-age film maar echt speciaal vind ik het nu ook niet. Ik vond Shailene en Miles Teller ook een ietwat vreemd koppel, hun relatie was nogal braaf en mistte chemie. Het leunde hier en daar zelfs tegen de awkwardness aan. Toch kan ik me wel vinden in de film. Al vind ik de overgang eerder passen bij een student die na hogere studies op de arbeidsmarkt wordt gegooid. Ze zien er ook gewoon geen 18 uit maar eerder 23-25.

Teller is een hele geliefde kerel, iedereen kent hem, iedereen komt hem graag eens tegen. Zijn grootste probleem is dat hij op het punt staat om af te studeren en hij geen toekomstvisie heeft en dat steekt niet alleen bij zijn ex-vriendin gespeeld door Brie Larson maar knaagt ook aan hem zelf meer dan je op het eerste zicht zou denken. Teller leeft in het nu, zo vader, zo zoon. Frappant natuurlijk en hij beseft het. Ga ik ook zo worden als mijn vader of besluit ik om er toch iets beters van te maken?

De speeltijd is voorbij en het is ook voor hem een vorm van besef, nu begint het echte leven. Het leven van een volwassene. Frappant is ook de scène waar Teller aan zijn wiskunde leraar vraagt (zalige leraar btw): "Do you even want to graduate?" waarop Teller zegt: "I don't know. Everyone is telling me I gotta move on, but I don't see what's so great about being an adult" en vervolgens aan zijn leraar vraagt "Are you happy?". Een antwoord was niet eens nodig, de leraar zijn gezicht sprak boekdelen.

Dan merk je op het einde bij de proclamatie dat iedereen klaar lijkt te zijn voor de volgende stap, voor de toekomst. Iedereen lijkt weg te gaan, terwijl hij achterblijft. Hij voelt zich eenzaam en alleen, terwijl hij zoveel vrienden heeft. Daarom zegt hij volgens mij tegen zijn moeder dat niemand van hem houdt. Natuurlijk houdt zijn moeder van hem (ze heeft hem ten slotte jarenlang beschermt tegen zijn vader) en of Shailene nog van hem houdt, ik denk het wel.

De soundtrack is me niet echt opgevallen, dus vast niets bijzonders. Persoonlijk vind ik het einde een beetje simpel. Het speelt een beetje met de suggestie, maar toch ook weer niet. 3*

“The best thing about now, is that there's another one tomorrow.”

The Spectacular Now blijft een schitterende coming of age film over het leven van tiener Sutter. Deze Sutter leeft in het ‘nu’, en maakt zich niet te veel zorgen over de toekomst. Hij feest en drinkt veel, heeft een leuke vriendin, veel (nep) vrienden en altijd een flask drank binnen handbereik. Wanneer zijn vriendin het uitmaakt gaat het fout.

Het is pijnlijk om Sutter zo te zien en als hij de lieve Aimee ontmoet hoop je maar dat het goed gaat. Teller en Woodley acteren geweldig en hebben een natuurlijke aantrekkingskracht. Ook de bijrollen (vooral Chandler) worden goed vertolkt. De dialogen zijn sterk en gelukkig worden de meeste clichés rond tienerdrama’s ontweken. The Spectacular Now voelt fris en oprecht aan, en de ijzersterke eindscene is geweldig en lekker ambigu. De gezichtsexpressie van Woodley blijft fantastisch.

Ok.

Inderdaad een wat brave, maar ergens wel pakkende vertelling van jeugdliefde en problemen die dit met zich meebrengt. Het is niet dat deze film perse iets nieuws doet of ergens opvalt, maar het is een prima vertelling uiteindelijk.

Vooral Woodley vond ik goed eigenlijk. Normaal vind ik dat ze een beetje de verkeerde rollen kiest in films, maar hier past ze eigenlijk heel goed in het plaatje als de brave tiener. Teller was wel prima, maar maakt weinig indruk in een rol die veel indruk hoort te maken.

De film is braaf en visueel is het ook best braaf. Soms zit er een goed momentje in, zoals langere takes met langere gesprekken, maar deze zijn minimaal en vallen dus ook niet direct op. Qua locaties ook best prima, van de school zelf had wel iets meer gebruikt mogen worden.

De film moet het vooral van de chemie hebben die wel best geslaagd is. Het is ook eigenlijk uiteindelijk het enige wat de film echt overeind doet staan, want alle bijzaken zijn net wat te braaf en net wat binnen de lijntjes. Het doet het wat te weinig.

Prima romantiek, wat te subtiele komedie en ok drama. Cijfer is dus ook een ok.

Zoals bij iedere film die ik ga bekijken, lees ik niet vlak van tevoren waar het over gaat. Dat heb ik lang geleden al gedaan en zo selecteer ik de films. Maar toen ik deze film zat te kijken, had ik lange tijd in het begin het gevoel dat ik een verkeerde keuze had gemaakt. Het leek zo'n typische high-school film te zijn over typische high-school liefdes. Niet echt mijn ding. Gelukkig bouwde de film mooi op en ging hij uiteindelijk toch nog de diepte in. Geen heel speciale film maar gewoon goed. Niet meer en niet minder.