Calvary (2014)

Niet helemaal geslaagde mengeling van drama en humor, maar wel met een mooie rol voor Brendan Gleeson. Eén en ander is wat te dik en karikaturaal aangezet, met vooral in de bijrollen een aantal personages waar je wel wat vraagtekens bij kunt zetten. Echt boeien doet de plot ook niet. Er zijn echter wel een aantal effectieve scenes en Gleeson tilt de film met gemak in zijn eentje boven de middelmaat uit.

“Do you know what felching is? I had to look it up...” - Calvary (2014)

Na het verrassende The Guard, beviel John Michael McDonagh's tweede film me zelfs nog meer. De twee producties zijn overigens compleet anders, dit is duidelijk de serieuzere van de twee. Bovenstaande quote niettegenstaande. McDonagh weet shockhumor als dit (voor de onwetende googelenden althans die denken 'wat is dat dan, ik zoek het ook maar op) uitstekend te balanceren met de zwaardere tonen van de film.

McDonagh en Gleeson kregen het idee tijdens het afronden van The Guard en maakten het karakter specifiek voor Gleeson. Deze is sowieso al een acteur die zelfs in de meest kleine rolletjes kan schijnen, en in een getroubleerde hoofdrol als deze is hij helemaal een feest om naar te kijken. Als ik de output van deze regisseur vergelijk met de twee films van broer Martin McDonagh, In Bruges en Seven Psychopaths, dan ligt eerstgenoemde door het zwakkere Seven Psychopaths wat mij betreft nu weer voor.

Hoewel de film in het midden een beetje inzakt en een aantal van de bijrollen nooit helemaal goed in het verhaal verweven lijken, blijven verhaal en karakters intrigeren. Calvary refereert aan het gebied om de locatie waar Jezus gekruisigd werd en de metafoor is dan ook niet moeilijk om te zien: De priester die de samenleving probeert te redden, het martelaarschap dat hem boven het hoofd hangt en de mensen die toch vooral met zichzelf bezig zijn. Toch voelt Calvary totaal niet prekerig, en heeft de moed om de kijker enigszins beduusd achter te laten. Stof tot nadenken geeft het genoeg.

Muziek en met name cinematografie zijn dik in orde, maar feitelijk is het een one man show van deze door Gleeson gespeelde priester, al zien we min of meer bekende gezichten in o.a. Aiden Gillen (Littlefinger in GoT) en Kelly Reilly (Eden Lake). Ik heb een vrij flinke dosis kritiek op de kerk als instituut, waarvan een aantal punten aangestipt worden in deze film, vanuit een eveneens kritische houding, al draait het hier niet om in de film. Het misbruik in de kerk is slechts de katalysator die Father James' leven buiten zijn schuld om, op de kop zet. Rest mij weinig anders te zeggen dan dat ik een stuk minder moeite met 'de kerk' (die als homogeen iets natuurlijk niet bestaat) zou hebben, wanneer er meer down to earth priesters zouden zijn als Father James, werkelijk begaan met zijn parish of hoe het ook heet, en niet bang om zijn collega op een gebrek aan integriteit te wijzen.

Met name de laatste tien minuten waren voor mij schitterende cinema. Ik snap wat TheThirdMark bedoelt, je wordt er niet vrolijk van, maar het is absoluut de moeite, of je nu een overtuigd atheïst, religieus of iets ertussenin bent. Dit is voor mij niet persé een film over God of religie. Des te beter.

4*

Beste film van het jaar! Een supergoede combinatie van de typisch Ierse zwarte Humor (de hele bioscoop heeft constant moeten lachen) en een zwaar drama (aan het eind zaten we allemaal tegen onze tranen te vechten). Zeer de moeite waard!

Het is geen dijenkletser, nee. Met The Guard in het achterhoofd en komedie als labeltje een film die wel wat tikken zal oplopen. Niet dat je er niet om mag lachen, integendeel, als ongemakkelijke humor je ligt, is het goed toeven in dit Ierland, maar ook wanneer het op de grap mikt of wanneer de situatie om een lach vraagt, gaat er vaak een bittere waarheid achter schuil.

Met nogal uiteenlopende typetjes die een eigenaardig sfeertje met zich meebrengen. Gleeson is de rots in de branding als, zoals ergens wordt gezegd, de goede priester met een kras, al gelooft bijna niemand meer in waar hij voor staat. Een paria in eigen parochie. Gewapend met kurkdroge opmerkingen en een schitterende kop waar zijn vaderlijke onmacht van afdruipt.

En dat vanaf de openingsscène, waar Father James weet wie het is, maar de kijker in het ongewis wordt gelaten. In plaats van het vege lijf probeert hij de verloren ziel te redden. McDonagh zal er ongetwijfeld iets mee willen zeggen, hij heeft het in ieder geval handig geschreven en durft er ook een stevige punt achter te zetten. Een straf drama met onverbloemde steken.

Had werkelijk geen idee wat hiervan te verwachten en wist al helemaal niet dat het een komedie was.

Maar eerste deel van de film is wellicht toch het grappigste dat ik zag dit jaar.

Erg fijne humor, uitstekend gespeeld en mooie setting.

Tweede helft verlies de film wel erg zn focus om dan helemaal aan het einde weer sterk dramatisch terug te komen.

Vooralsnog dikke 3,5* dan maar. Fijne verrassing.

Gleeson kennen we vaak van bijrollen in grote producties, maar gelukkig laat hij ook hier zien meer in zijn mars te hebben. Hij krijgt alle ruimte in een sterke film met een goed script dat een actueel thema genuanceerd brengt. Nu heeft de door hem gespeelde pastoor toch al genoeg aan zijn hoofd met zijn dochter en de vijandigheid jegens de plaatselijke kerk. Dit wordt nergens dramatisch, eerder luchtig. Soms misschien iets te, met vreemde karakters en bijzondere dialogen die uit het niets komen.

Het einde vond ik onnodig; de film is interessant genoeg zonder dat er naar zo'n climax opgebouwd hoeft te worden. Opvallend in beeld gebracht ook, dat laatste shot.

Wat een fantastische film! Ik heb van begin tot eind genoten. Goed acteerwerk, erg goede dialogen en prachtig geschoten. Deze film daagt je uit en zet je aan het denken. Dikke dikke aanrader als je graag wat meer de diepte in gaat.

Een aangename tragikomedie die rustig voortkabbelt en ingaat op geloof, menselijke waarden en normen en het misbruik binnen de Katholieke kerk.

Dit alles tegen de achtergrond van een klein Iers dorpje aan de kust. Dat zorgt weer voor mooie landschapsshots.

Intrigerende film om te zien en prachtig acteerwerk van o.a. Kelly Reilly. De film is ook op een fascinerende locatie geschoten.

De dialogen zijn interessant en de film verveeld nauwelijks. Spannende verhaallijnen afgewisseld met diepzinnigheid die aanzet tot denken over onze moraal en ons bestaan.

Interessant Iers drama met een puik acterende Brendan Gleeson. In Calvary staat de Ierse priester James Lavelle centraal. En wat een bijzondere priester! Niet zo schijnheilig en autoritair als de gemiddelde priester van de rooms katholieke kerk. De film laat je een goed kijkje nemen hoe het er in Ierland aan toegaat op het gebied van geloof en ongeloof. Tevens kent de film een wrange vorm van zwarte humor waarbij verschrikkelijke gebeurtenissen worden omgezet in iets grappigs. Dat lukt aardig en het geeft een beeld van openheid.

Brendan Gleeson speelt uitmuntend. Hij staat duidelijk in de schijnwerpers en verdient alle aandacht. Met verve zet hij een priester neer die heel wat heeft meegemaakt in het leven en er geen moeite mee heeft om grappen te maken over lastige onderwerpen. Een priester die ook maar een mens is en fouten maakt. Ook een prima rol van Chris O'Dowd die een slager speelt die maar al te bewust is van het vreemdgaan van zijn vrouw, en dat prima vindt. Mooie rol van Aidan Gillen als de atheïstische dokter Frank Harte. Hij speelt een arrogante man die aan een hoop dingen twijfelt en maar al te graag de Kerk in een kwaad daglicht zet.

Calvary speelt zich af in het prachtige gebied rondom Dublin. Een plek waar ik in januari nog geweest ben. Het voelt lekker ruig aan, zoals eigenlijk al het natuurschoon in Ierland. Mooie shots maken het landschap indrukwekkender en laat zien hoe nietig de mens eigenlijk is. Een zeer interessante film, zelfs voor een overtuigd atheïst als ik. Er komen een hoop onderwerpen langs die ieder mens aanspreekt en waar altijd over gepraat zal worden. Jammer dat de personages soms nogal "over the top" zijn en dit maakt het er niet realistischer op. Een van de mindere goede dingen die ik heb geconstateerd. Een kwaliteit film van Ierse bodem met een bijzonder einde.

3,5*

Een goede drama film...

Goed verhaal...

Bekende acteur Brendan Gleeson...

Goed acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Mmmh.....redelijk.Het is dat Brendan Gleeson zo'n sterke rol neerzet anders was de score beslist lager uitgevallen.De centrale verhaallijn was vrij dun zodat een verzameling losse scenes (soms goed,soms wat minder) de film moesten complementeren.Verder wel in orde,vooral qua acteurs en locatie,al had ik persoonlijk wel wat meer verwacht van Calvary.

Goeie film over een priester die een bedreiging ontvangt tijdens een biecht. Nogal fragmentarisch qua opzet, maar de scenes zelf zijn goed genoeg en de bevolking van het stadje wordt goed neergezet. Verder helpt het sterke einde ook wel mee. Brendan Gleeson zet een goeie rol neer en deelt een prima scene met zijn zoon (Domhnall Gleeson).

De herder is van goede wil, maar de schapen houden er uiteenlopende meningen over de Kerk op na.

Sommige schrijnende, zoals in de sterke openingsscène, andere met zekere vooroordelen of zonder veel mening en telkens is het de imposante figuur van de pastoor, in klassieke zwarte klederdracht, en vertolkt door een schitterende Brendan Gleason, die hun te woord staat.

Film moet het dus vooral hebben van de betekenis van de vele dialogen maar blinkt ook uit inzake beeldcomposities.

Deze aangrijpende prent was misschien niet de meest handige keuze als ongedwongen familiefilm op kerstavond. Dat maakt het verhaal over een extreem sympathieke priester in geloofsnood (Brendan Gleeson) wel extra betekenisvol. 'Calvary' oogt aan de oppervlakte als een lieflijke streekvertelling over een tijdloos dorpje met stereotiepe dorpelingen en een plaatselijke pub. Te midden van overweldigend Iers natuurschoon trekt de vaderlijk ogende priester langs zijn parochianen. Soms staat hij ze bij met goedbedoeld advies. Soms helpt hij ze met praktische zaken. Soms legt hij de biecht af of biedt een luisterend oor. Niks mis met die man, ook al oogt hij met zijn pikzwarte habijt als een symbolisch relikwie uit lang vervlogen tijden. Een effect dat op een knappe manier versterkt wordt met surreële overzichtsshots en beeldcomposities van hoe het habijt steeds uit de toon valt.

Onderhuids sluimert en broeit het in de dorpsgemeenschap. Kerkelijke representanten hebben een slecht imago gekregen door vele claims van machtsmisbruik en kindermisbruik. Priesters zelf zijn onderdeel geworden van een eeuwenoude traditie van commerciële uitbuiting van spiritualiteit als geld genererend geheel. Daarnaast zijn parochianen zelf óók geëmancipeerd met een versterkt gevoel van zelfbewustzijn naar eigen verlangens en verwachtingen. Die combinatie van factoren maakt dat een groot deel van de (voormalige) geloofsgemeenschap cynische rede verward met het recht om hoon en spot te uiten naar openlijk belijdende gelovigen. Brendan Gleeson is steengoed als de zachtaardige priester die steeds de afweging maakt óf hij vanuit zijn overtuigingen spreekt, óf dat hij meegaat met de tijdsgeest en besluit om milder te zijn naar zijn afvalligen.

Voor mij gaat 'Calvary' over de nostalgie naar een voorbij tijdperk, waarin sociale cohesie en collectieve betrokkenheid in ieder geval nog afgedwongen werden door de kerk. Wellicht slecht georganiseerd op een manier dat misbruik van het systeem kon worden gemaakt, maar dat neemt niet weg dat 'religieuze herders' óók als een anker van betrokkenheid en eenduidigheid fungeerden. In de versplinterde postmoderne wereld van nu worstelen mensen meer dan ooit met existentiële vraagstukken van zingeving en betekenis, terwijl de positieve waarden van religieuze gemeenschappen (het goede doen, vergeving vragen en krijgen, wereldse betrokkenheid) vervangen zijn door individualisme en cynisme.

Het is een briljant moreel dilemma, een uitgangspunt dat door een onkundig regisseur finaal om zeep kan worden geholpen. John Michael McDonagh weet Calvary echter overtuigend op de rails te houden. Net als zijn broer Martin – regisseur van In Bruges (2008) en Seven Psychopaths (2012) – gaat McDonagh niet voor de makkelijke lach, maar richt hij zich op de donkerste tonen van het humorspectrum en overgiet hij de film met een licht-existentialistisch sausje. Geloof, mortaliteit en de innerlijke strijd tussen goed en kwaad zijn de hoofdthema’s in Calvary. Gleeson als Lavelle is een gelaagd personage, een complexe man die zijn eigen strijd voert. In een Ierland dat het laatste decennium in een collectieve geloofscrisis terecht is gekomen heeft hij het vertrouwen van zijn dorpsgenoten verloren. Hij is als de herder die zijn schapen kwijt is en het feit dat hij nooit aan de bel trekt over zijn doodsvonnis geeft aan dat hij die in opoffering gedoopte rol accepteert.

Lees verder op Cinema Interruptus

Sterke film met een mooie rol van de heer Gleeson die zwarte humor weet te mengen met zware thema's en daarin wonderwel slaagt. De titel is uiterst raak gekozen.

Aanrader.

Ik had nog nooit eerder van Calvary gehoord, maar wou deze toch een kans geven. Calvary telt het verhaal van een priester die tijdens de biecht geconfronteerd wordt met de dood. Hij worstelt met het dilemma of hij dit aan de grote klok zou hangen of niet. Hoe ver gaat het beroepsgeheim en hoe moet je er al priester mee omgaan. Lavelle heeft de drang om als goede herder onvoorwaardelijk voor zijn schapen te zorgen, maar ervaart dat zijn schaapjes alles behalve op het droge zijn. Hij wordt geconfronteerd met allerlei misdrijven en tracht het ideaalbeeld na te streven, alsof dit nog steeds de rol van de kerk zou zijn.

De acteerprestaties van Gleeson zijn uitstekend. Zijn ouderwetse habijt benadrukt de afstand die symbolisch wordt gecreëerd tussen het goddelijke en de goddeloze verdorven maatschappij. Ook de plaatjes van het mooie Ierland zijn een mooie toevoeging aan de film. Het einde is goed en beklijvend. Het is fijn om niet wederom naar een happy ending te gaan. Ook de dialogen tussen Lavelle en zijn parochianen waren erg sterk. Het is net Gleeson die de film naar een hoger niveau brengt. De hoge IMDB-score en een meer dan degelijke 3,5* lijkt me dan ook gerechtvaardigd.

Mooie film, dramatisch verhaal, voortreffelijk geacteerd, maar ver van enige realiteit. Jammer, doet afbreuk aan het geheel.

Calvary is een film waarin vooral het acteerwerk in het bijzonder opvalt. Zo ongelooflijk goed acteerwerk van een gehele cast met in het bijzonder Brendan Gleeson. Het toneel leent zich er goed voor maar het voorhaal ansich vond ik wat te deprimerend. Je moet er van houden alleen maar ellende te aanschouwen zonder enig lichtpuntje.

Vakkundig maar leeg.

Kende McDonagh voor de rest niet als regisseur, maar het is duidelijk wel een vakman. Het is alleen een beetje jammer dat dit dan het resultaat is. Het neigt erg naar arthouse-achtige taferelen, maar ik kan het eigenlijk nooit echt arthouse noemen.

Gleeson is wel het element dat de film een beetje aan elkaar lijmt. Want verhaalsgewijs, hoe slim sommige dingen ook uitpakken, is er niet veel bijzonders. Het is vooral Gleeson die de stad een beetje rondloopt en de ene na de andere sukkel tegenkomt.

Vaak voelt de film wat leeg en saai aan. Ik spot erg weinig details en vooral een lege film. Het probeert een beetje bijzonder te zijn en zichzelf te onderscheiden van andere films, maar het is vooral het acteerwerk wat deze film doet onderscheiden.

Acteerwerk is gelukkig erg sterk, maar van echt sterke insteek van regie zag ik pas in de laatste 15 minuten. Wel is het duidelijk dat een vakman aan het roer staat, want het is moeilijk om dit soort verhalen tot een goed einde te brengen, maar McDonagh kan er uiteindelijk aardig mee overweg.

Maar er ontbreken wel dingen. Vooral detail en een echt sfeertje ontbreken. Er hangt wel een soort troosteloos sfeertje, maar dit had wel iets rauwer mogen uitpakken. De zwarte humor vond ik ook wat te subtiel om echt leuk te vinden. Wel behoorlijk gedurfd soms, maar toch te voorzichtig.

De finale is wel sterk. Gleeson acteert voortreffelijk en is wel de key van de film. Zonder Gleeson in de hoofdrol was dit wellicht veel minder sterk geweest. Het is wel een goede film, maar er ontbreekt toch te veel mocht het mij echt charmeren.

De ogenschijnlijk integere priester James [Brendan Gleeson] wordt tijdens een biecht met de dood bedreigd en uitgedaagd om enkele dagen later de confrontatie aan te gaan op het nabijgelegen strand. James probeert te achterhalen wie zijn bedreiger kan zijn, maar komt al snel tot de conclusie dat er binnen de dorpsgemeenschap waar hij werkt veel mensen zijn die wrok koesteren jegens hem of het geloof dat hij vertegenwoordigd. Dat dwingt hem om eens goed in de spiegel te kijken, ook al lijkt er maar één manier te zijn om erachter te komen wie zijn bedreiger is.

Deels een whodunit met goed geschreven karakters, maar ook een karakterstudie die een stevige kluif biedt voor Brendan Gleeson. Hij bijt zich vast in deze rol en hoewel het verhaal zo nu en dan wat meandert maakt de sterke cast dit de moeite van het bekijken waard.

Dit is geen gebruikelijke film over een pastoor en zijn parochie. Met al dat gezwets en de vele cliché-oneliners moest ik meer denken aan zo'n film-noir met een morsige detective die op zoek is naar een moordenaar. En waarschijnlijk had de maker dat ook wel in gedachte. Maar ik vond het uiteindelijk toch een vooral schokkende film met een einde zoals voorspeld in de film, maar waarvan je toch dacht dat het zo niet zou eindigen. En dan ook nog eens misplaatst gruwelijk in beeld gebracht. Ik ben niet eens gelovig, maar deze film begrijp ik niet denk ik. Als het argument is dat je een priester mag vermoorden omdat je seksueel misbruikt bent door een priester in je jeugd, dan zijn er toch wel betere manieren te bedenken om dit te verfilmen.