La Casa 3 (1988)

Ik snap de lage score hier en op Imdb niet zo goed. Ik vond het een heerlijk sfeervol en vooral creepy film. Het geluidje dat de clown maakt is behoorlijk scary en de special effects zijn gewoon goed. De score zorgt voor een fijne spanning. Mooi einde van de film ook. Ik heb hier van genoten.

Typische 80's Italiaanse horror, d.w.z. slecht acteerwerk en een rommelig script, maar die pop en de muziek maken deze film echt.

4*

Langere recensie:

Ghosthouse (1988, Umberto Lenzi) - cultmoviesreviewed.com

La Casa 3 is een typisch voorbeeld van een Italiaans nep-vervolg. In Italië werd Evil Dead uitgebracht als La Casa en om Lenzi's Ghosthouse een voorsprong te geven qua box-office veranderden ze de naam in La Casa 3, dat de film niets met Evil Dead te maken heeft was de producers om het even. Om het hele nep-vervolg schandaal nog ingewikkelder te maken werden ook de House-films als La Casa-delen uitgebracht.

Een meisje met een clownspop vermoord de huiskat en word door haar vader in de kelder opgesloten. Jaren laten ontdekt een radioamateur het huis van het meisje en gebeuren er vreemde dingen...

Ghosthouse is een Italiaanse film die heel erg zijn best doet om Amerikaans te zijn. Onbedoeld zorgt dat voor Troll 2-achtige taferelen. Zo heeft regisseur Umberto Lenzi zijn naam veranderd in Humphrey Humbert, hangen er overal Amerikaanse vlaggen en bevat de film een hoop derderangs Amerikaanse acteurs en Duits/Franse-acteurs die door kunnen gaan voor Amerikaans met een kleine wijziging in garderobe. De film is overigens opgenomen in het zelfde huis in Massachusetts als Fulci's The House by the Cemetery.

De muziek van Ghosthouse zou gemaakt zijn door Piero Montanari, in werkelijkheid zijn een hoop tracks gejat uit Soavi's Deliria en dus van de hand van Simon Boswell. Op Boswell's muziek na was de muziek echt tenenkrommend slecht, mateloos irritant dat stomme circusmuziekje van die pop.

De kills waren best geinig uitgevoerd en daarnaast kregen we ook een aantal bizarre verschijningen te zien (het is immers een spookhuisfilm) de tijd daartussen is redelijk saai omdat het script zo'n rommeltje is en de acteurs niet heel slecht maar ook niet heel goed acteren. De over- (of juist onder-) acting en bizarre Italiaanse ideeën maken de film bij vlagen onbedoeld grappig en daardoor nog wel enigsinds vermakelijk. Verder was het nogal cliché en sfeerloos uitgevoerd, met name omdat ze de film perse Amerikaans wilde laten overkomen en de belichting en muziek niet goed verzorgd waren.

Behoorlijk verhaal met een magere invulling.

Het meest stoorde ik me aan de acteurs. Het acteergeweld is zeer povertjes. Theatraal gegil bij elk stompzinnig wissewasje en zichtbare overdrijving in het uitdrukken van gevoelens van vertwijfeling en ontsteltenis. Met van die verdwaasd rondkijkende blikken die bij elke mogelijke dreiging de kop opsteken waardoor het hele wezen van het personage belachelijk overkomt. Personages die vervolgens bijna zonder uitzondering bij binnenkomst in een ruimte overdreven rondkijken naar mogelijk gevaar dat in iedere hoek op de loer kan liggen. Personages die bovendien ook nog waardeloze teksten uitspreken op een manier alsof de tekst wordt opgelezen. Kortom, ergerlijk toneelspel dat een hoop filmplezier wegneemt.

De effecten zijn low budget maar op zich redelijk goed gedaan. De kills zien er ondanks de beperkte middelen ook overtuigend genoeg uit. Goed getimede geluidseffecten en de duistere setting zorgen daarnaast voor een donker sfeertje. Dat klinkt niet slecht en dat is het ook niet, maar ingebed in veel lange scènes die weinig enerverend zijn, houdt het allemaal niet over.

Waar in eerdere berichten het slaapliedje, dat als aankondiging van iets macabers op verschillende momenten in de hele film te beluisteren is, als irritant of vervelend werd ervaren, had ik juist het tegengestelde gevoel. Eigenlijk vond ik dit deuntje het enige element in de film dat een goed geslaagd creepy effect wist op te roepen. Ik werd er zelfs zodanig door begeesterd dat ik het deuntje op een bepaald moment als een soort schorre Donald Duck begon mee te brommen.

Verder onderging ik weinig opwinding bij het kijken naar deze eigenlijk wel saaie film.

Zeer vermakelijke 80's troep van Lenzi. Begint gelijk lekker met een behoorlijk gory dubbel kill. Ook daarna blijft de vaart er aardig inzitten, en minstens zo belangrijk is dat de sfeer erg fijn is.

De über jaren 80 soundtrack is heerlijk. De deathscenes worden niet meer zo gory als in de openingsscène, maar er zijn op dat gebied toch genoeg leuke vondsten. De cast kan er niks van maar is enthousiast.

De film doet in vele opzichten erg denken aan Zombie 5 Killing Birds. Zowel qua setting, qua soundtrack en qua filmlook. En ook Killing Birds kon ik destijds goed waarderen.

In het midden kakt het een beetje in, maar de ontknoping met een met maden bedekt wandelen skelet, een kokend bad met bijtende vloeistof en een heggenschaar die voor een "Oh nee!" Momentje zorgt maakt dat meer dan goed.

Erg fijne film. Geen moment eng overigens. Zonder de gory kills was dit een spannende kinderfilm geweest. Overigens wel een met een enorme toffe soundtrack.

Als ik mij Deliria goed herinner wordt er trouwens behoorlijk wat muziek uit die film geleend hier.