Lat Sau San Taam (1992)

Halfje erbij bij de herziening.

Wat een dijk van een actiefilm is dit toch. Keihard, hypersnel en daarnaast visueel nog eens dik in orde. Woo's ticket naar Hollywood en dat was niet meer dan terecht. Al zijn de films die hij in Amerika maakte nooit zo goed geworden als deze, hoe stoer Face/Off ook is. Chow Yun-Fat is cool, Yeung eveneens en de badguy mag er ook zijn. De climax in het ziekenhuis is een orgasme voor de actieliefhebber. Een kogelregen van ruim een half uur, een schitterende one-take van een paar minuten, en natuurlijk alles heerlijk over-the-top (Fat al schietend met een baby op zijn arm!)!

4,0*

Herzien. Geen moment verveeld. Typische John Woo film waarin de kogels je om de oren vliegen en het spektakel groot te noemen is. De shootouts worden vergezeld met de nodige explosies en het geweld is bikkelhard. Ook het stuntwerk is dik in orde. Chow Yun-Fat (Tequila) zet net als Tony Leung (Alan) een goede rol neer, maar ook de toffe rol van Philip Kwok als badguy (Mad Dog) mag er zeker wezen.

Ik zag pas nog nog Mission Impossible II van John Woo en ik vond het zo'n teleurstelling om te zien hoe soft hij was geworden in Hollywood. Als je z'n Amerikaanse film vergelijkt met The Killer hoopte ik meer te zien van z'n Aziatische films. Tijd dus voor deze Hard Boiled en ik ben best tevreden. De film doet wat ouderwets aan met een echte 80's look, al is het een film uit de 90's. Maar kom, dat is zeker geen nadeel. In de hoofdrol zien we een vitale Chow Yun-Fat en Tony Leung. Die laatste associeer ik vooral met z'n latere drama's als In the mood for love, Lust & caution en 2046. Even vergeten dat de man ook al in actiefilms meespeelde. Ook van Anthony Wong heb ik al meer gezien.

John Woo weet hoe hij actie moet brengen. Met evenveel explosies als Michael Bay, maar nog meer schietpartijen die het adrenalinegehalte hoog doet houden. Dat zoek ik wel in een actiefilm. En ook al is het verhaal niet dik belegen, flinterdun zou ik het ook weer niet noemen. Al draait het natuurlijk rond de actiescènes. Het zijn deze films die me nog in de kwaliteiten van John Woo doen geloven.

Fijne lompe actiefilm. Lag al een tijdje op de stapel, maar vanwege de setting kwam het er maar niet van, en greep ik toch eerder naar kung fu films. Ik heb uiteindelijk toch wat minder met pistolen, je krijgt naar mijn idee toch mooiere choreografieën zonder, vandaar.

Dat is uiteindelijk ook hier de belangrijkste reden dat ik gematigd enthousiast ben, maar ik moet zeggen dat vergeleken met andere films met veel vuurwapengeweld er toch wel veel uit de kast gehaald wordt met springende en over oppervlakken glijdende mensen, springende motoren, die vervolgens als kleiduiven uit de lucht geschoten worden enzovoorts. Plus dat het allemaal flink lomp is, en dat maakt het goed te genieten.

Aardige soundtrack, montage was wat minder, het beeld bevriezen en de Star Wars overgangen hadden achterwegen gelaten mogen worden, maar veel van de lol kan het niet bederven. 3*.

Tequilla Fat

Een tijd geleden kwam ik erachter dat ik eigenlijk nog meer films van John Woo in huis had dan ik had gedacht. Bizar natuurlijk, want ik heb ze wel aangeschaft, maar om de een of andere reden slaag ik de titels regelmatig door elkaar. Ik verwarde deze Hard-Boiled dan ook met The Killer (ergens wel logisch aangezien het ook een samenwerking tussen John Woo en Chow-Yun Fat is) en dan maar besloten om snel eens komaf te maken met die verwarring door ook deze film te kijken.

Vond deze dan ook wel net dat tikkeltje beter dan The Killer trouwens maar dat terzijde. Hard-Boiled is weer John Woo ten voeten uit. Het heroic bloodshed thema blijft hij uitstekend beheersen (persoonlijk vind ik hem in Bullet in the Head het best tot zijn recht komen) en al vanaf de openingsscène in het theehuisje is dit weer genieten. Wat volgt is een heerlijk vliegende film die qua uitgangspunt wel weg lijkt te hebben van de Infernal Affairs trilogie, al is het op zich andersom doordat Wai-Keung Lau en Alan Mak met hun films een aantal jaar later kwamen. Soit, enkel het uitgangspunt oogt hetzelfde en de uitwerking is gelukkig wel een stuk anders. Woo concentreert zich minder op het narratieve gedeelte en laat liever de vele kogels spreken. Het resultaat is een hypernerveuze actiefilm waar de schoten je rond de oren vliegen en zeker het laatste halfuur is daar het summum van. Beetje jammer dat die scène in het ziekenhuis iets te lang blijft doorgaan, zeker het evacueren van de baby's begon op den duur wat te slepen, maar het is echter een kleine smet op een voor de rest degelijke Woo.

Vooral de samenwerking met Chow-Yun Fat is toch ook weer heerlijk. Ik zag ze voor het eerst in de A Better Tomorrow franchise en het doet me deugd dat die vibe nog altijd goed overeind blijft staan. Fat is meer dan cool (toffe link ook met dat Jazz gebeuren) en ook Tony Leung overtuigt over de gehele lijn. De twee kennen een aantal heerlijke interacties, maar het is pas wanneer ze beginnen samen te werken dat het echt echt leuk wordt. Dan krijgen ze namelijk Kwok Chun-Feng als Mad Dog tegenover zich en dat blijkt één van de coolste villains uit het Woo universum te zijn. Bijrollen zijn oke, vond Teresa Mo als liefje/bazin van Tequila het minste, maar let vooral ook nog op een cameo van John Woo zelf als de barman die wat advies aan Tequila geeft.

Ik heb vroeger wel wat van Woo's Amerikaanse werk gezien, maar met uitzondering van Face/Off vond ik daar niet veel aan. Kan me moeilijk voorstellen dat die scores die ik er toen aan gaf terecht zijn, maar de recente herziening van Hard Target stelde inderdaad ook niet zoveel voor. Soit, de kwaliteit van zijn Chinese werk is in ieder geval duidelijk.

4*

Na de eerste scene weet je al wat voor film dit gaat worden: een harde actiefilm waarin de lijken je om de oren vliegen. Lat Sau San Taam (oftewel Hard Boiled) doet dat wel op bijzonder goede en fraaie wijze, en met name de choreografie van de actiescenes is geweldig gedaan. Hard Boiled gaat over de Dirty Harry-achtige politieman Tequila (Chow Yun Fat), die samen met de door Tony Leung gespeelde undercoveragent Alan strijdt tegen bloeddorstige triades - beiden spelen sterk, en tussen al het lompe geweld is er nog genoeg karakterisatie om de personages niet geheel van bordkarton te laten lijken. Ook de bad guys als Mad Dog en Johnny Wong zijn voldoende uitgediept voor een film als dit. Dit is een actiefilm zoals een actiefilm hoort te zijn: uitstekend gefilmde shootouts, lomp geweld, en een prima pacing waarbij af en toe heel even op de rem wordt getrapt om daarna weer vol gas te geven. En vrachtwagenladingen aan lijken natuurlijk. Ik heb gelezen dat er in Hard Boiled 307 mensen on-screen doodgaan, en dat klinkt wel als een plausibel aantal. Dit is een John Woo van beduidend hoger kaliber dan de slechts redelijke films die ik van hem heb gezien uit zijn Amerikaanse periode. 4.0*

“Everything goes in and out of style, except war.”

Heerlijk. Het begin van Hard Boiled zet gelijk de toon voor wat je kunt verwachten, en die lange actiescene in het restaurant is een weergaloos staaltje regiewerk van John Woo. De man weet hoe je een actiefilm moet maken.

Er gaan veel mensen dood en de film kent veel serieuze momenten, maar toch verliest Hard Boiled op geen enkel moment zijn luchtige en pretentieloze toon. Het gekibbel tussen Chow Yun-Fat en actrice Teresa Mo, de belachelijke actiescènes, het gedoe met de baby's op het laatst etc. De balans tussen serieuze karaktermomenten en puur vermaak en plezier is perfect. Dat komt ook door het fantastische acteerwerk van Chow, Mo en acteur Tony Leung.

Net herzien en het blijft een knaller van een actiefilm!

Bij het herbekijken stoorde ik me wel lichtjes aan het tragere stuk na het theehuis, waar ik ook niet altijd direct wijs uit geraakte uit waarom wie wat deed.

Hier en daar hadden er zeker wel wat minuten op de postproductie tafel mogen sneuvelen, en dan had die 2+u naar een iets behapbaardere lengte gekunnen.

Nu ja, ietsje verder in de film is alles zo klaar als een klontje en zit het verhaal best strak.

Dat gemekker terzijde: voor harde, lompe actie blijft dit gewoon een topper. Eindeloze kogelregens, decor dat voor het minste ontploft, doden bij de bosjes,...

Al die overdaad maakt sommige delen ook best grappig: in het theehuis sterven er meerdere agenten wanneer ze via de voordeur binnenvallen. Op het einde wenen ze enkel om de dode collega van Tequila

Het moraal van die heroic bloodshed zit hier boordevol dat soort contradicties, puur genieten!

Tequila boom boom. Straf spul! Leuk om te zien want vindt een goede balans tussen een simpel en onderhoudend misdaadverhaal met wraak, undercoveroperaties en een hoop grandioos opgezette shootouts die resulteren in een waanzinnig hoge bodycount (>300!!!) en als een soort "die hard in een kliniek". Wat moet de liefhebber nog meer hebben? Vaak ziet het geweld er onrealistisch uit en wordt slowmotion op een vervelende manier gebruikt, maar omdat Woo een regisseur is met een bewust karikaturale stijl valt dit makkelijk te aanvaarden. Dikke 3,5* voor deze zware actiefilm.

John Woo.

Zijn grote actiefilm en waarschijnlijk de echte film waar je de man aan kan herkennen. Weinig verhaal, en zeker 120 minuten aan non-stop actie, vormgegeven op een ontzettend ouderwetse manier. Het is ook meteen de reden waarom ik Woo niet echt kan waarderen, ik ben meer een fan van de snelle, luchtigere actie.

Al vanaf het eerste moment vliegen de kogels in het rond, en de actiescenes blijven steeds erg lang doorgaan. Dat weet het nogal matige verhaaltje niet te verhullen, alhoewel het verhaal in Woo-films nooit goed is geweest. Ik heb er niet heel veel over te klagen, maar ik heb genoeg te klagen over de manier van regie die Woo gebruikt, al was zijn stijl voor die tijd wel wat passender.

Ondanks dat deze film behoorlijk spectaculair is, vind ik dat al die slow-motionbeelden en chaotische montages nogal nadelig zijn aan de film zelf. De actie wordt vaak nogal matig in beeld gebracht. Het is gewoon op alles en iedereen schieten met veel ontploffingen tussendoor, maar door de redelijk brakke manier van editen weet het bijna nooit een kick te geven.

De personages zijn aardig, maar raken compleet verloren door het kabaal dat de film maakt. Ze krijgen nooit de ruimte om cool te zijn, en ook namen zoals "Mad Dog" worden gewoon tussendoor geschreeuwd waardoor het nooit de ruimte krijgt om een leuke naam te worden. De onzichtbare personages gaan door de compleet chaotische manier van regisseren gewoon verloren.

Na de zoveelste kerel door een ruit te zien vliegen had ik het wel gezien, maar ik moet zeggen dat de film toch best vlot is geworden. Dat heeft het kabaal dan in zijn voordeel, en de beroemde ziekenhuissequentie heeft ook zeker wat knappe beelden. Het camerawerk is soms sterk, maar de editing belemmert net wat te veel. De film is op deze manier maar een half resultaat. Soms cool, soms chaotisch, maar de spectaculaire aanpak zorgt er wel voor dat de relatief lange speelduur enkel als een uurtje aanvoelt.

Als Michael Bay de snackbar is (zo eentje waar je een veel te dikke lel mayonaise eroverheen gekwakt krijgt), dan is John Woo de betere afhaal Chinees (zo eentje waar je een halve week van kunt eten en waar ze nog Ku Lo Yuk hebben).

Even overdadig als gewelddadig maar met de nodige schwung en flair gebracht, bovendien met hier en daar creatieve vondsten (zo gaat er tijdens het schieten vaak om dat zoveel mogelijk gegleden kan worden, of dat nu van een trapleuning is, liggend op een brancard of uit de kast van een mortuarium). Je zit eigenlijk de helft van de tijd een soort video game te kijken, met bullet time zoals in Max Payne, een body count van over de 300 en explosies van zo'n beetje alles wat kan rijden. Maar toch ook minder oppervlakkig want Hard Boiled weet meerdere karakters genoeg persoonlijkheid te geven. Chow Yun Fat, de Hong Kong king of cool, steelt daarbij immer de show en laat daarbij ook meer emotie zien dan de gemiddelde stoicijnse actiebikkel.

John Woo heeft zelf ook nog een klein rolletje en duidelijk plezier gehad in dit schietfestijn. In het begin zien we veel te veel slow motion, hierna wordt dat beter gedoseerd.

Het duurt verder wel echt te lang, er had zeker een kwartier afgemogen. Maar dat is niet door teveel geleuter, aan actie is er bepaald geen gebrek. Woo wilde vooral veel "bang voor de bucks" geven nou dat is gelukt. Wat ik wel knullig vond was als die Sui eerst compleet wordt afgeranseld, dan het water in wordt geknald en vervolgens bloedend maar toch met een kurkdroog pak bij Chow Yun Fat weet te komen. Best knap.

Muzikaal is er weinig te beleven, er zijn vooral ijle jaren 80 synthesizer geluidjes om hier en daar wat spanning toe te voegen. Typisch vond ik verder dat de computers op het stokoude MS-DOS draaiden. Wat je bij Chinese restaurants nog steeds ziet!

In visueel opzicht ademt het low budget uit maar dus wel met veel vuurwerk.

Waar ik me van Woo's The Killer erg weinig kan herinneren (behalve natuurlijk dat "he looks determined without being ruthless" zinnetje wat onsterfelijk werd gemaakt door een sample op Raekwon's legendarische debuutalbum) kan ik deze alvast bestempelen als toch redelijk memorabel. In het actiegenre is er na al die decennia nog steeds niet heel veel soeps dus dan mag dit toch als bovengemiddeld prima vakwerk beoordeeld worden. Ik heb wel zin gekregen meer Woo filmpjes te checken in ieder geval.

John Woo, het wil maar niet lukken een film van zijn hand goed te vinden. Ik zie best wel wat kwaliteiten in de actie-choreografieën, maar het is zo’n overkill aan actie dat het me op een gegeven moment niks meer doet. Een enorme bodycount, met door de lucht vliegende gangsters, schotwonden die de wat belangrijkere personages hooguit wat afremmen, het is allemaal niet serieus te nemen natuurlijk. Maar ik vind het, in tegenstelling tot de consensus hier, ook niet erg entertainend en zelfs behoorlijk saai op een gegeven moment. In het begin is het nog wel aardig al dat geknal met rondvliegend glas, neerdwarrelend papier, en criminelen die enthousiast hun dood tegemoet rennen, maar het gaat maar door, en met name aan die scène bij het ziekenhuis leek maar geen einde te komen.

Subtiliteit is misschien wat te veel gevraagd, maar een beetje meer afwisseling had Hard-Boiled goed gedaan.

Gisteren op de namiddag nog even een beetje actie er in en daarbij viel de keuze op deze Hard-Boiled van John Woo. Toch vind ik de films van Woo lang niet altijd zekerheidjes, maar het meeste uit zijn vroege actie periode tot aan Face/Of mag er zeker zijn en daar viel deze Hard-Boiled gelukkig ook onder.

En wat gaat de film denderend van start met een visueel en audio technisch weergaloze schietscène. Wie we zien, wie de politie en met name Tequila is of Alan in het andere geval is nog amper tot me doorgedrongen of de kogels vliegen reeds in het rond binnen een Godszalig geconstrueerde actiescène, in één woord wauw! Dit beloofd wat want dit is John Woo op zijn best. Het plichtmatige verhaal dat de fases er na uit de doeken gedaan wordt laten we voor wat het is want dat Alan een undercover is druipt er vanaf. Zoals te verwachten krijgen we een team up van beide heren zoals we dat eigenlijk ook zagen in The Killer en lijkt dit John Woo eigen. Op dat vlak niet bijzonder verrassend, maar goed dat is ook niet waar de film omdraait.

Chow Yun Fat en Tony Leung doen waar ze voor ingehuurd zijn binnen deze film, en vooral plot, die slechts tot doel heeft zoveel mogelijk actie op poten te zetten waar het geheel op formidabele wijze in slaagt. Want Woo kan als geen ander met zijn Special Effects team een schietscène perfect en vooral gedetailleerd opzetten. Verder is de montage natuurlijk geweldig te noemen inclusief de sterke soundtrack binnen dit sombere, duistere en noir-achtige geheel dat me ook een beetje aan The Departed doet denken. De over de top ontploffing van het ziekenhuis nemen we voor lief, net als de zogenaamd verbrandde broek van Tequila. Het mag duidelijk, lekker, gewoon erg lekker! Nu al zin in een herkijk.

"Give a guy a gun, he thinks he's Superman. Give him two and he thinks he's God.”

Waanzinnig vette film dit. Eigenlijk schaam ik me een beetje dat ik vrijwel niks van Woo's filmografie heb gezien. De eerste film van hem die ik zag was die barslechte kerstfilm van vorig jaar, waar ik toch wel héél veel hoop en verwachtingen op had gelegd omdat deze goed geroemde regisseur met die film aan kwam zetten. Eigenlijk staan zijn films al jarenlang op mijn kijklijstje want, dit is wel echt een film voor mij. Hoewel ik nog een beetje in moet komen met de Aziatische cinema, en het zeker niet altijd voor mij is weggelegd vond ik dit toch wel tof.

Het duurde ook even voordat ik door had waar het verhaal precies naar toe wou, al had Woo het dan ook zelf verklapt door de zogenaamde vijanden van elkaar bij elkaar te zetten. Vanuit daar is het verhaal steeds makkelijker te volgen, zijn de actiescènes nog steeds over-de-top maar, is het allemaal wel heel vermakelijk.

De shoot-outs zijn cool, de film is over het algemeen heel cool met een heerlijk jaren negentig sausje en ik vond het verhaal op zich best leuk. Je kan eigenlijk heel weinig vertellen over de inhoudt, omdat het twee uur lang vrijwel hetzelfde bevat. Tequila zoekt de personen die verantwoordelijk zijn voor het vermoorden van zijn partner (collega), en komt daarbij eigenlijk terecht bij undercover werk van de politie, waarna hij besluit een team te vormen met de undercoveragent om vervolgens toch de gangsters aan te pakken.

Goed, daar heb ik alles wel mee gezegd. Duidelijk dus dat de film het van de shoot-outs met hebben, en met al het vloeiende bloed wat de film toch wel een smaakmaker maakt. De film deinst vrijwel nergens voor terug, en dat kon ik wel waarderen. Ik heb zo gisteravond op koningsdag een vermakelijke filmavond gehad, nee voor mij was het dit jaar geen feesten maar, Tequila die als een superheld door de straten van Hong Kong dwarrelt.

Hard-Boiled is de ultieme actiefilm. Gebouwen, mensen, ziekhuizen, gangsters, politie, alles en iedereen wordt aan flarden geschoten. En alles onder het mom van 'echte' special effects. Woo laat hier zijn kundigheid als regisseur zien want technisch is de film helemaal in orde. Elk shot, en elke gevecht wordt duidelijk in beeld gebracht en daardoor blijft de kijker het overzicht houden en daardoor blijft de film leuk om naar te kijken. De meest imponerende scene is naar mijn mening met een dolly shot waarbij de inspecteurs gevolgd worden. Halverwege deze scene gaan de inspecteurs in de lift, dit duurt ook 20/30 seconden en stappen uit om de rest van het ziekenhuis aan flarden te schieten. In dit liftmoment wordt de set herbouwd , en het werkt als een trein.

Dan rest het verhaal welke inderdaad ietwat dun is. Maar het is genoeg om de personages te laten doen wat ze doen, en het krijgt verder ook weinig aandacht en daardoor pretendeert het niets. Ik vind het idee van de origami kraanvogels grappig bedacht.

Persoonlijk ben ik geen groot fan van het actie genre maar met hard-boiled kan ik niks anders dan 4 sterren geven.