The Devil's Arithmetic (1999)

Aaneenschakeling van vreselijk sentimentele scènes, voortgedreven door immens slappe dialogen met als centrale boodschap dat de tweede wereldoorlog geen pretje was. Het grootste dieptepunt is de scène waarin een groepje Joden aandachtig naar een irritant theatraal spelende Dunst luistert over hoe ze na de oorlog een bestaan gaan opbouwen in Amerika en zich vol gaan eten met pizza's en hamburgers. Naast het spel van Dunst is het acteerwerk over de gehele linie eveneens beneden alle peil.

1 ster

Ik vond de film op zich wel goed, maar ik vond het soms overkomen als een kinderfilm. De scene waarin Dunst loopt te vertellen over Amerika en over pizza's heeft mij ook geirriteerd. Wat voor nut had het nou om die mensen dat te gaan vertellen. Ze even een beetje lekker maken ...

De gedeeltes waarin Dunst de deur open moest doen volgens joodse traditie vond ik wel een mooi stukje in de film. Heel symbolisch. Voor de rest kwam de film soms een beetje flauwtjes op me over.

Aan de andere kant is het wel een verademing om eens een film over de WO2 te hebben die niet volgestampt is met gruwelen. De gruwelen waren wel de werkelijkheid maar dat aspect hebben we al heel vaak gezien.

Deze film een tijdje geleden eens gezien op Hallmark en ik moet zeggen dat het best een aardig en boeiend drama was. Overigens ook best een sterke cast met Kirsten Dunst, Brittany Murphy en Mimi Rogers.

Senfimentele Hollycaust-kitsch. Eigenlijk alleen leuk om Kirsten Dunst en Brittany Murphy aan het begin van hun acteerloopbaan te zien (over-) acteren.