Petaru Dansu (2013)

Torenhoge verwachtingen had ik ervan. Su-ki-da staat in m'n top 10 en Tokyo.Sora en Kimi no Yubisaki staan in m'n top 50. Helaas heeft Petal Dance deze verwachtingen niet ingelost. Een redelijk filmpje, dat nog wel, maar voor een Ishikawa is zo'n vaststelling eigenlijk een grandioze teleurstelling.

De personages (waarvan er te veel zijn) zijn wat vlakjes uitgewerkt en het kleine beetje verhaal is in het begin te veel en op het eind te weinig aanwezig. Door het ietwat verhalende en ongefocuste begin, komt de film al niet lekker op gang: de beeldpoëzie van Su-ki-da is hier ver te zoeken. Pas bij de treinscène was mijn aandacht een klein beetje gewekt. Maar de thematiek van zelfmoord greep mij niet bij de strot, omdat de film dit nooit echt voelbaar wist te maken. Dat laatste is vooral te wijten aan het gebrek aan overdonderende audiovisuele pracht. Mooie plaatjes zie je af en toe wel en altijd wel goed gekadreert, maar Ishikawa kan zoveel beter! Geen enkel shot komt ook maar in de buurt van wat hij al in Su-ki-da heeft laten zien. De luchten zijn soms nog mooi wit als achtergrond voor donkere objecten, maar vaak gewoon te grauw en te grijs en vaak ook te glad, net zoals de plastic zeemeeuwen. De grijze kledij van de dames hielp ook al niet mee. Al met al is deze film maar een grijs muisje. Tijdens de auto-scène leeft de film wat op met wat mooie muziek, maar dit ebt ook snel weer weg. Eenmaal bij hun bestemming aangekomen, kakt de film ook nog eens in op verhalend vlak: hier heeft het dan ook helemaal niks te bieden en wordt het geheel verdorie nog saai ook! Het achteroverleun-momentje kwam dan ook jammer genoeg over als een stukje uit zo'n World-Online reclame van jaren geleden. In Su-ki-da kon je het gitaarmuziekje ook al opvatten als iets reclame-achtigs, maar door de overdonderde sfeer werkte het wel degelijk. Hier werkte het 'catharsis-momentje' helemaal niet. Wellicht zou een 3,5* nog gerechtvaardigt zijn vanwege wat aardige shots en wat meer sfeer dan het gemiddelde Hollywood filmpje, maar het moge duidelijk zijn dat de teleurstelling zwaar overheerst. Dan toch maar 3*.

Mooie film maar net zoals bij de andere films van Ishikawa kan ik eigenlijk moeilijk onder woorden brengen wat deze film zo mooi maakt. Ondanks dat er ontzettend weinig gebeurde heb ik toch zeer gefascineerd naar deze film zitten kijken. Dat ligt behalve aan de zeer sympathiek ogende jonge vrouwen toch vooral aan het sfeertje dat wordt gecreëerd. De zee, het geluid van de golven, de sneeuw, het reizen, de kwebbelende jonge vrouwen etc. Tja...dat is het zo'n beetje. Wat valt er verder eigenlijk nog te zeggen? Niet veel eigenlijk behalve dat ik deze film nauwelijks een drama kan noemen. "Roadmovie", dat lijkt mij eigenlijk een veel betere benaming voor deze bovendien zeer poëtische film.

3,5*

Geweldig.

Het eerste half uur is wel een beetje aarzelend. Op zichzelf wel érg goed, maar niet Ishikawa-goed. Misschien iets te complex om volledig op te gaan in de sfeer van de film (wat verder niet wil zeggen dat het ingewikkeld is).

Maar na een half uurtje, wanneer de rit begint, is het gewoon weer helemaal raak. Visueel prachtig, sterke en passende score, uitstekend en natuurlijk acteerwerk en een eindeloos reeks memorabele scenes, met als hoogtepunt de "petal dance" scene op het einde.

Ishikawa blijft lekker registrerend, daar waar veel Japanse dramas tegenwoordig ook erg gericht zijn op plot. Misschien is dit nog het best te vergelijken met een Hsiao-hsien Hou qua opzet, al is de stilering van Ishikawa nog wel van een niveau hoger wat mij betreft.

Door het eerste half uur niet opgewassen tegen .sora en Su-ki-da, maar verder één van de mooiste films in z'n genre.

4.5* en een uitgebreide review

Zelden een zo mooi geschoten film gezien. Ogenschijnlijk misschien niet heel bijzonder (je treft bijvoorbeeld geen spectaculaire camerabewegingen of bizarre camerastandpunten), maar dit is echt fenomenaal in zijn eenvoud. De film is ontzettend (onder)koel(d) geschoten, wat betekent dat je veel blauwe en grijze tinten naar voren ziet komen. Er wordt optimaal gebruik gemaakt van (weerkaatsende) oppervlakten. Niet zo obvious en in your face als bij bijvoorbeeld een Yoshida, maar wat meer op de achtergrond, doordat de personages hier wel centraal staan. Regelmatig wordt de omgeving dan out of focus weergegeven, en dit kan ook wisselen gedurende een shot. Levert allemaal een prachtig constante visuele stijl op. Enorm krachtig gebruik van geluid ook. Overal is het een redelijk stille film, maar een vrij triviaal geluid als het dichtslaan van de autodeuren wordt juist weer uitvergroot en komt hierdoor extra krachtig over.

In dit geval is de stijl ook meteen de thematiek, of minstens een groot onderdeel ervan. We komen weinig te weten over de personages, maar net genoeg om hun mentale toestand voelbaar te maken, wat door gezichtsuitdrukkingen en de plaatsing in het kader verder wordt bewerkstelligd.

Ontzettend van genoten. Ja, er gebeurt weinig, af en toe is het even doorbijten, maar een ander tempo of verrassende plotwendingen waren weinig toepasselijk geweest. Prachtig minimalisme.

Nu vraag ik me af of de vorige films van Ishikawa aan herziening toe zijn. Su-ki-da was mij tegengevallen, terwijl Tokyo.sora me indertijd goed beviel, maar niet zo als deze. Die korte film heb ik nog niet gezien, maar gaat omwille van Meisa Kuroki (en vooruit, Ishikawa) zeker spoedig gezien worden.

Ishikawa's films blijven een beetje langs me heen gaan.

Slecht vond ik Pedaldance nochtans zeker niet (buiten het eerste half uur dan, dat ik wel behoorlijk saai vond) - daarvoor is de strakke kadrering te mooi, het rustige camerawerk te vredig en het grijzige, koele kleurgebruik te sfeervol. Maar geweldig vond ik het ook geen moment. Vervelend zijn de personages en het plot niet, maar mijn interesse wisten ze evenmin te wekken. De muziek is passend en wordt op de juiste momenten ingezet, maar memorabel vond ik het niet. En hoewel de film mooi geschoten is - en bij vlagen prachtig is - vond ik het niet dermate indrukwekkend dat het voor het lage tempo wist te compenseren.

Niet slecht, maar ook niet fantastisch dus. Pedaldance doet niets echt verkeerd, maar het doet ook niets echt goed. De personages zijn leuk, maar in geen enkel opzicht memorabel; het muziekgebruik is sterk, maar nergens geweldig; de beelden zijn sfeervol, maar raakten me niet bijzonder veel; sommige scènes zijn erg mooi, maar briljant vond ik ze niet; en het rustige tempo is passend, maar voelde net iets te traag aan.

Su-Ki-Da vond ik beter - de warmere sfeer en de thema's van die film spreken me meer aan, en het eerste half uur van deze film is toch een kleine domper - maar ook deze film is best geslaagd. Geweldig vind ik het niet, maar dat had ik eerlijk gezegd ook niet verwacht. Pedaldance is echter wel een kleine, rustige, sfeervolle film met een paar mooie momenten, en dat is voldoende voor een kleine 3*.

Ik keek eigenlijk al geruime tijd er naar uit om Petal Dance te zien, maar ik wilde wel goed uitgeslapen zijn, omdat ik het trage tempo vreesde. Vandaag eindelijk gezien, en inderdaad goed dat ik uitgerust was, maar de beloning is erg groot.

Ik was er enigszins op bedacht gezien eerdere recensies hier dat het eerste half uur kon tegenvallen, maar ik heb wat het audiovisuele betreft eigenlijk weinig van gemerkt. Wel moet het wat plot betreft een beetje op gang komen, maar genoeg prachtige shots om me niet te vervelen.

Het gekke met die shots is dat de achtergronden niet eens zo erg mooi zijn, maar wel hoe er gekadreerd wordt, hoe de actrices het beeld in en uit lopen, en hoe de camera zelf beweegt. Er wordt op een actrice gefocust, maar even later kan die focus alweer op een andere actrice liggen, terwijl de eerste langzaam uit het beeld verdwijnt, maar het voelt wel steeds aan alsof steeds de focus perfect gekozen wordt, het voelt heel natuurlijk aan. Verder een mooie soundtrack, die erg minimaal is, maar wel de perfect om de sfeer nog serener te maken.

Er werd voor mijn gevoel wat meer gesproken vergeleken met de vorige twee films van Ishikawa, en misschien ging dat wel een beetje ten koste van de magie. Niettenin is die magie ook hier rijkelijk aanwezig, zeker naar het einde toe. De film weet het niet alleen vanwege de beeldenpracht te raken, maar ook door het plot, ook al gebeurt er feitelijk niet heel veel. Echt een film die iets van de schoonheid van het leven en van contacten met anderen kan laten zien, ondanks alle obstakels die het leven ook biedt. Dit met heel simpele middelen, maar zo ontzettend raak, waar films met veel meer middelen zo vaak juist missen. Zoals Cruijff zegt: "Voetbal is simpel, maar simpel voetballen blijkt vaak het moeilijkste wat er is." Misschien laten de films van Ishikawa wel zien dat zoiets ook geldt voor film. 4,5*.

Mooie kleine film over vriendschap en het wel of juist niet zeggen van de goede (of juist niet) dingen tegen elkaar. De film is goed doordat het zo eerlijk en menselijk verteld en gespeeld wordt. De sfeer wordt een beetje melancholisch mooi grijs en mooi somber weergeven, wat aansluit op de thematiek. Ondanks de rustige stijl heeft de film toch een lekker tempo en 'voelt' hij niet langzaam.

Mijn tweede Ishikawa. Vond ik Su-ki-da nog een aardige film zonder dolenthousiast te worden, dat kan ik van Petal dance niet zeggen. Na een half uur heb ik de film uit verveling stopgezet om eerst wat reacties van dit forum te lezen. Die beloofden hier en daar beterschap voor de rest van de film, maar helaas … de grauwe lijn uit het begin wordt gewoon doorgetrokken.

Het is een grijze film met een vier grijze jonge vrouwen over wie we aan het begin niets weten en aan het eind niet veel wijzer geworden zijn. Geen verhaal, geen karakterontwikkeling, weinig dialoog, veel gegiebel. De in dit forum veelgeprezen cinematografie overstijgt naar mijn mening nauwelijks de vakantieopnamen van een wat meer geoefend lid van de plaatselijke videoclub, mits voor hem of haar de juiste locaties voorhanden waren. De minimalistische soundtrack voegt ook al weinig toe.

Kortom, een saaie film die nergens over gaat en ook qua opnamen allerminst tot de verbeelding spreekt. ’n Beetje zonde van mijn tijd.

Het liedje I Want You (She's So Heavy) van The Beatles duurt bijna 8 minuten en de laatste minuten is er een repeterende riff als een mantra waar je haast van in trance raakt. Tot die zomaar ineens stopt als kant A van de LP op is. Bij deze film moest ik daaraan denken. Niet dat je in een trance raakt, wel dat je heerlijk wegglijdt in de film en aan het eind abrupt eruit komt omdat de film ook ineens stopt: ik vond deze film echt geweldig.

Het duurt wel een minuut of 20 voor je er echt in komt, dat eerste stukje is goed maar nog niet heel bijzonder, maar eenmaal als de vrouwen op reis gaan, ga je als kijker mee. Het is vooral het ritme en de rustige toon die het hem doen met mooi onderkoeld acteerwerk dat veel geloofwaardiger voelt dan groteske huilscènes. Je hebt ook het gevoel met normale mensen vandoen te hebben, die toevallig één in hun midden hebben waar het minder mee ging. Er wordt niets uitgelegd maar gaandeweg kom je er wel achter wat er speelde. Dit is geen film van grote gebaren of één die het enorm van plot moet hebben. Nee, gewoon een portret van mensen die elkaar opzoeken omdat je dat als mens af en toe nodig hebt. En ik als kijker heb dat gewoon af en toe nodig, zo'n film.

Prachtig geschoten ook. De kleuren lijken volledig verdwenen met alleen hele lichte frisse tinten grijs, blauw en bruin. Dat maakt de film juist niet deprimerend maar enorm zacht, net als de geluiden die ook wat zijn weggedrukt. Verder prachtige beeldcomposities; over elk shot lijkt nagedacht. En je mag ook nog naar 4 aantrekkelijke jonge vrouwen kijken. 4,5*.

Mooie trage poëtische film die rustig verder kabbelt. Moeilijk ook voor mij om aan te duiden wat nu net voor mij de film geslaagd maakt. Het is misschien een combi van wat van alles: visueel, thematisch, de rust, hoe het in beeld werd gebracht.

Een film met een minimalistische stijl waarbij net andere zaken extra krachtig naar boven komen en je weten te raken. Een less is more principe. Het is eerder een gevoel dat je ervaart bij de film, maar iets dat ik minder goed kan benoemen.