I Vitelloni (1953)

Niet mijn favoriete Fellini, maar toch weer erg leuk. Ik heb er nu acht opzitten en het begint op een prettige manier vertrouwd te worden. Het italiaans, de muziek van Nino Rota (dat blijft een onwaarschijnlijk genie), de Fellini-sfeer. Hier is hij nog wat ingehouden en een beetje zoekend. Maar toch.

I Vitelloni is een leuk portret over twintigers in een kustdorpje. Geen verantwoordelijkheid kunnen nemen. Nog wat vage dromen hebben die langzaam aan het vervliegen zijn. Je vervelen. Ontzettend tijdloze zaken eigenlijk. Erg autobiografisch ook. Fellini groeide in een zelfde soort dorpje op.

I Vitelloni betekent letterlijk "de grote kalveren" en is sinds deze film een veelgebruikt woord in het Italiaans voor jong-volwassenen die nog geen verantwoordelijheid voor hun leven nemen.

3.5* maar bij alle Fellini's heb ik het idee dat het weleens hoger kan worden bij een herziening.

Een van de mindere Fellini `s.

Ik kan mij goed vinden in Goodfella `s recensie. Alles is veel te gewoontjes in beeld gebracht. De film beschikt niet over surrealistische beelden en vreemde personages die Otto E Mezzo en Guilietta Degli Spiriti wel bezaten. Het verhaal vind ik bijzonder gewoontjes verteld. Gewoon rechttoe, rechtaan. De film kwam ook helemaal niet dramatisch over en was slechts enkele malen grappig. De vrienden die zich misdragen tijdens een voordracht en toen ze met z`n drieën in de auto zaten en 1 van hen een werknemer langs de weg uitschold en de slapende man de consequenties moest dragen .

De muziek was natuurlijk wel dik in orde. Maar zo `n normaal verhaal zonder een behoorlijke uitwerking is wel een kleine domper. Al veel betere coming of age drama `s gezien. De manier waarop de vrienden hier met elkaar omgaan was vrij afstandelijk en niet ontroerend. 3*

Niet echt een cinematografisch hoogstandje maar wel leuk verhalend.

Fellini baseert zich op zijn jeugd dus qua realisme in dit drama zit het wel snor. Het verhaal loopt door aan een goed tempo en de gebeurtenissen van de vrienden weet te boeien.

Maar dus op visueel vlak wat onder Fellini zijn kunnen. De camera registreert goed maar meer valt daar niet aan toe te voegen. De score is wel meesterlijk.

3,5*

De vierde film van Federico Fellini die ik in korte tijd heb mogen aanschouwen. Tevens zijn dit mijn eerste ervaringen met deze geprezen regisseur en ik moet zeggen dat daar zeker reden toe is . Na het sterke en ontroerende La Strada, en de surrealistische films 8½ en Guilietta degli spirirti (Gds) was het deze keer de beurt aan I Vitelloni.

Het verhaal gaat over vijf vrienden die samen opgroeien in een Italiaans dorpje. Zij leven er al vele jaren en zitten vastgeroest in hun gewoonten. Alle vijf willen ze naar de grote stad om hun eigen droom te verwezenlijken, maar uiteindelijk zal alleen de jongste ‘vitelloni’ (Moraldo) deze stap zetten. Deze jongen moet dan Fellini zelf voorstellen.

Waar 8½ en Gds vooral uitblinken in hun fantastische visuele stijl die vooral terugkomt in de schitterende droomscènes, is hier in Vitelloni nog geen sprake van. Fellini was in deze tijd (jaren 50) nog niet surrealistisch bezig, maar neorealistisch. Net als in La Strada eigenlijk, maar hier werd voor mijn gevoel echt ergens naar toe gewerkt en dit werd ook heel mooi gebracht. Je voelt hem al aankomen. Dit miste ik juist in I Vitelloni.

Dit is op veel vlakken wat deze film juist zo goed zou moeten maken. Allereerst kun je het moeilijk een karakterstudie van vijf vrienden noemen omdat er maar twee, hooguit drie van deze vriendengroep naar behoren zijn uitgewerkt. En dan zijn de verhalen rondom deze ‘wel uitgewerkte vrienden’ jammer genoeg weer niet al te boeiend. Misschien dat het allemaal te gewoontjes is vergelijken met de bovengenoemde films van Fellini.

De visuele stijl is nog wat flets en draagt amper iets bij aan het verhaal. Of het is juist andersom. Het verhaal draagt amper iets bij aan de visuele stijl aangezien hier voor mij het grootste minpunt ligt. Of komt de rustige visuele stijl juist wel goed tot zijn recht in een wat normaal verhaaltje. Misschien dat het filmtechnisch wel klopt, maar het deed niet veel met me.

De score van Nino Rota is wel van een goed niveau, al haalt hij het net niet bij La Strada en het fenomenale Gds. Conlusie: het is allemaal niet slecht en er zitten zeker wel een paar sterke scènes in de film (zoals de feestscène met carnaval), maar I Vitelloni deed me simpelweg te weinig en miste dat beetje extra, speciaals. Toch moeten de Fellini liefhebbers hem zeker een keer gezien hebben. Ben je geen liefhebber van deze man, dan zou ik hem lekker laten liggen.

Ik lees het hier wel meer en ik sluit me aan bij de mensen die deze Fellini net ietsjes te weinig bijzonder vinden. Het is vrij degelijke film, die het voornamelijk van een goed uitgedikt script moet hebben, maar over de gehele linie is het net iets te voorspelbaar (al was dit wel een van de eerste films over dit onderwerp, dat wel) en bovenal wist geen enkel personage mij persoonlijk aan te spreken. Ze waren wel goed uitgewerkt, maar ik gaf nooit echt iets om ze. Wat me hier ook stoorde (en iets dat je meer ziet bij autobiografisch geïnspireerde films) is dat het Fellinipersonage Moraldo als praktisch compleet goed en sympathiek wordt neergezet, terwijl de rest toch vooral grote sukkels zijn. Dat is een ietwat oneerlijke benadering van je eigen leven. Bekrompen zelfs.

3*

Mijn derde Fellini en helaas ook de minste. Ik begin nu toch wel een beetje te twijfelen of het onmenselijk goeie La Dolce Vita niet een beetje een uitschieter was in Fellini's zijn oevre. La Strada had nog best een prima niveau, maar meer dan aardig en redelijk kan ik hier niet van maken. Het grootste probleem was dat de film groote stukken gewoon niet lekker liep, en ook vooral richting werd het allemaal wat minder, want de film begon nog best leuk. De ''stomme werkers'' scene in het laatste kwartier is wel een klassieker natuurlijk. Er zaten wel degelijk goeie momenten in de film en ook de muziek en het acteerwerk was prima, maar toch... De theorie van Gimli f dat La Dolce Vita een vervolg is op het personage Moraldo kan best. Kwa gedrag hadden bijde personages zeker overeenkomsten. I Vitelloni is dus wel een aardige film, maar eigenlijk had ik er ietsje meer van verwacht. Otto e Mezzo (81/2) komt binnenkort aan de beurt.

2,5 sterren

Van deze film die ik zo'n 15 jaar geleden voor het eerst gezien had was ik aanvankelijk niet zo weg. Een nieuwe kijkbeurt lag voor mij niet in het verschiet totdat ik de DVD van dit vroege werkje van Fellini vorige week voor slechts € 2,50 in de uitverkoop zag liggen bij de FRS. Toch maar meegenomen en vanmorgen het filmpje maar weer eens bekeken. Zeker niet slecht maar haalt het natuurlijk niet bij zijn latere films "Il Dolce Vita" en "Otto Y Mezzo" maar heeft wel alle kenmerken van deze klassiekers waar Fellini zijn naamsbekendheid aan te danken heeft. " I Vitelloni" die ik nu na herziening toch wel een stuk beter kan waarderen moet het voor mij vooral hebben van de levendige scènes zoals bij voorbeeld die van het carnavalsbal. Bij de scène van die pater in die boom moest ik gelijk denken aan Amarcord. Nino Rota gaf met zijn door hem gecomponeerde muziek deze film ook weer dat kenmerkende Fellini sfeertje. Al met al is dit een best aardige Fellini dus. Dit soort films mag de FRS van mij wel vaker voor € 2,50 in de uitverkoop doen. Ik wil de FRS er graag van verlossen.

3,5* na herziening

Eens! Schitterende film dit, die ik veel en veel liever heb dan die kitscherige dingen die hij later maakte. Met stip ook meteen één van mn favoriete Fellini's.

Hele sfeerbeeld is prachtig, mooi geschoten, geweldig geacteerd en vol memorabele scenes.

Die mambo op straat terwijl ze beetje in de zon hangen . Dat verkleden voor carnaval, die stoffige antiekzaak, de miss-verkiezing aan zee, allemaal top.

I Vitelloni is misschien geen topper, maar is wel een erg aangenaam filmpje, met een bijzonder lekker rustig en zomers sfeertje.

Fellini schetst het portret van een vijftal jongeren, die het lef niet hebben om hun droom te verwezenlijken en vast blijven zitten in hun dagelijkse sleur. Hoewel de personages hier en daar nog iets beter hadden kunnen worden uitgewerkt, vond ik het wel leuk om ze te volgen. Fellini weet om het drama heen een heerlijk relaxt Italiaans sfeertje te scheppen. Lekker zomers ook, in dat rustige kleine plaatsje aan de kust, waardoor het op de een of andere manier toch altijd bijzonder luchtig blijft aanvoelen.

Het is wat rechttoe rechtaan, maar dat vind ik bij dit soort films altijd wel prettig. Ook de soundtrack is bijzonder aangenaam en draagt bij aan het leuke sfeertje dat I Vitelloni uitdraagt. In principe heb ik er maar weinig op aan te merken. Ja het mist echt sterke personages en kent geen memorabele momenten, maar is verder een uitermate fijne wegkijker, die elke seconde weet te vermaken. Fellini heeft de kneepjes van het film maken hier al duidelijk in de vingers zitten.

3,5*

Van Fellini kan ik het nog enigzins accepteren dat zijn films het niet moet hebben van het verhaal, maar als de sfeer ook tegenvalt blijft er niet zo heel veel over. In I vitelloni komen gebeurtenissen van vijf jongemannen aan bod in een kustplaatsje. Het matige is dat de wel één veel meer aandacht krijgt dan de ander. Af en toe is er nog een oprisping met een tof geschoten scene, de soundtrack was ook oke, maar dat kan niet voorkomen dat ik deze film niet al te denderend vond.