The World's End (2013)

Er is er altijd wel ééntje in een vriendengroep die de vergane glorie van zijn of haar jeugd niet kan vergeten, of zelfs groter maakt dan dat het ooit was, en daardoor ook nooit goed kan loslaten en verder gaan. Zo iemand die een beetje te hard zijn of haar best doet om 'jong en vlot' te zijn. En daarnaast zijn er ook mensen uit een vriendenroep die juist helemaal ingekakt zijn en vergeten zijn hoe het was om jong en onbesuisd te zijn. Met dat in gedachten is het leuk kijken naar The World's End. En natuurlijk is het allemaal doorgetrokken, en overdreven, en wordt je ineens in uit het verhaal gerukt omdat het toch geen sociaal drama blijkt te zijn.

Over die omslag in de film, wanneer bijna alle dorpsbewoners vervangen zijn door robots van een andere planeet die de aarde willen voorbereiden op een toetreding tot een galactische federatie, kun je misschien ook zeggen dat wanneer je jaren later terugkomt in je geboortedorp alles zo erg veranderd is en er altijd iets lijkt te ontbreken, waar je je vinger niet goed op kunt leggen. Dat gevoel.

Ik heb in ieder geval genoten van de film en ook van de omslag, ze hadden er lol in, en ik heb er dubbel om gelegen. 'Tuurlijk is dit wel Britse humor. We zijn nu wel een beetje over het stereotype idee heen dat alleen Fawlty Towers of 'Allo, 'Allo Britse humor is, denk ik.

Heerlijke humor! Als je aan deze film begint moet je niet verwachten dat er een diep verhaal in zit, toch was ik verrast dat het iets dieper ging dan ik verwacht had. En zelfs de actie scenes zien er zeer spectaculair uit. Deze film ga ik zeker nog een keer kijken!

De laatste film van de Cornetto-trilogie vind ik persoonlijk misschien wel de beste. De verrassing is er misschien ietwat af, maar Wright en Pegg hebben duidelijk ervaring opgedaan en lijken steeds beter te zijn geworden op het gebied van komische timing, maar ook gewoon scriptwerk. Een van de dingen die ik waardeer aan hun films is dat ze tegelijkertijd een gigantische verzameling grappen zijn als wel een consistent, goed uitgewerkt verhaal met meerdere lagen. Er zijn er toch maar weinig die dit echt goed (de Coens hebben nog eens streepje voor overigens), maar het voegt wel degelijk wat toe.

De film is erg grappig en Wright vuurt de komische momenten op in een hoog tempo. Ik hou daar wel van. Veel ervan doet vertrouwd aan en niet alleen door de knipogen naar Shaun of the Dead en Hot Fuzz, om nog maar te zwijgen van enkele science-fiction klassiekers. Het zit hem er ook in dat de drie films thematisch sterk verbonden zijn, iets wat me niet bewust opviel toen we nog slechts alleen Shaun of the Dead en Hot Fuzz hadden. De hele trilogie gaat over non-conforme hoofdfiguren die in conflict komen met een groter deel van de maatschappij waarin iedereen hetzelfde wordt (zombies, perfecte dorpelingen en robots). Ook dat voegt wel wat toe aan het geheel.

Uniek voor dit deel - en ook de reden waarom ik denk dat dit mijn favoriet is - is dat Wright nu ook wat meer speelt met toon. De lol voert nog steeds de boventoon, maar ik bespeurde ook een sterke dosis melancholie, al is het maar omdat Pegg een wel erg treurig personage speelt. De films van deze trilogie hadden altijd al een groot hart dat zeldzaam is voor parodiefilms, maar nu zit er ook een kwetsbaarheid in. Dat maakt de belachelijk triomfantelijke finale, waarin Pegg een superieure levensvorm weg pest door z'n dronken zelf te zijn, alleen maar meer aandoenlijk. En grappiger!

Pegg komt vaak wat minder tot zijn recht in films die niet met Wright gemaakt zijn, Wright zelf deed het erg goed met Scott Pilgrim. Of ze nog eens met elkaar samenwerken valt te bezien, maar het zijn wel twee namen in filmkomedie waar ik veel hoop voor hou.
4*

Mooie recensie hoor!

Prettig filmpje met ontzettend veel goed geplaatste grappen. Het grappige is zelfs dat deze film me een beetje aan het denken heeft gezet over mijn eigen toekomst. We zijn op een punt aangekomen dat je keuzes moet maken in je leven, je moet een weg kiezen. Ik zie sommige van mijn vrienden al compleet inkakken en 100% kiezen voor het huisje, boompje en beestje. Ik zie ook wel degene die het verleden niet los kan laten. Ik zelf wil geen van beide, ik kies de gulden middenweg.

Het begon allemaal vermakelijk en luchtig, maar toen het verhaal een andere wending kreeg begon het vermoeiend te worden. 109 minuten voor zo een verhaal? Vreemd..

Leuke afsluiter van een trilogie, waar pas bij het derde deel duidelijk wordt dat de verbintenis veel verder gaat dan het eten van een ijsje. Het gaat in alle delen over mannen die maar lastig volwassen willen worden (zoals Simon Pegg hier, Nick Frost in Hot Fuzz en beide mannen in Shaun) of daar juist zo’n serieuze invulling aan geven dat ze het er op een andere manier lastig mee krijgen. Die mannen moeten zich zien te redden in een klein en afgelegen dorpje overgenomen door zombie’s, sekteleden of aliens. En dan heb ik het niet eens over het gebruik van dezelfde acteurs, of de vele running gags zoals de verwijzing naar kleuren van de Cornetto’s, het springen over hekjes of de bijrol van een gokkast.

Wanneer je op een gegeven moment op een leeftijd bent dat je weet dat je jeugd voorbij is, zal je (hopelijk niet te vaak), misschien vooral als man toch eens weemoedig terugdenken aan een tijd die toch wel erg leuk was. En misschien probeer je met een aantal vrienden zo nu en dan die tijd weer een beetje her te beleven. En daar zit het leuke in van the World’s End; het herkenbare. In de film is dat natuurlijk uitvergroot zoals het hoort bij zo’n komedie. Pegg speelt een leuke rol, maar zijn vier vrienden zijn helaas ietwat kleurloos. Dat was natuurlijk de bedoeling, maar wellicht had er wat meer variatie in die rollen gekund. Als je dan toch op stap gaat met je oude vrienden, maak er dan ook wat van.

Net op het moment dat je je begint af te vragen in welk van de 12 kroegen er iets gaat gebeuren waardoor de sfeer omslaat, vindt er iets plaats dat je compleet zal verrassen, tenminste als je het niet van te voren al wist. Bij mij was dat gelukkig niet zo. De film kon het wel gebruiken, al wist ik aanvankelijk niet zo goed wat er van vond. Uiteindelijk past het natuurlijk goed in het drieluik. Ik vond dit plan bijna net zo briljant, als in Shaun of the Dead, waarin het enige is dat ze zich kunnen bedenken na het uitbreken van de Zombieapocalyps, om zich schuil te houden in de lokale pub en onder een biertje te wachten tot alles overwaait. Hier is nadat blijkt dat het stadje (en misschien) wel de wereld is overgenomen door Body Snatchers, natuurlijk het enige dat men zich kan bedenken, om te doen alsof er niets aan de hand is en de kroegentocht ondanks alles af te maken. How's that for a Slice of Fried Gold. Het is dan ook een van de weinige films waarin onlogisch gedrag van de hoofdpersonages alleen maar versterkend werkt.

Niet alle scènes werken even goed, maar het merendeel wel. Shaun of the Dead vind ik met enige afstand de beste van de drie, maar de andere 2 delen vond ik allebei wel de moeite waard. Ondanks alle gebeurtenissen in de film, kon ik het na het einde niet laten om contact op te nemen met wat vrienden om eens een goede kroegentocht te houden.

Door de plotomschrijving en het grappige (maar te lange) Hot Fuzz had ik hier wel zin in, maar dat viel toch vies tegen. Het begon nog wel leuk, ook al bleven de echt leuke grappen uit. Naarmate de film vorderde werd het echter steeds langdradiger en nam de film zichzelf ook veel te serieus qua focus op het verhaal. De gniffelmomentjes werden rap minder en de verveling sloeg al snel toe. Komt deels doordat ook deze film weer veel te lang duurt.

Nee, doe mij dan maar het heerlijk flauwe en veel grappigere broertje This Is The End.

Wright kent zijn vak, hij gebruikt de mogelijkheden van het medium op veel meer manieren dan de meeste komedie-regisseurs. Jammer dat ik gewoon totaal niet om de film moest lachen. De humor mist voor mij een scherp kantje, wat risico, agressie of duisternis. Plus, dat hele Body Snatchers/Stepford Wives concept heeft z'n tijd ondertussen ook wel gehad.

Shaun Of The Dead vond ik een heel tof filmpje, Hot Fuzz vond ik echt niks aan en ook dit filmpje kon mij totaal niet boeien. Vreselijk saai, nergens kunnen lachen en niet grappig, en vreselijk slechte en domme personage's.

Jammer.

Net aan een 2,0*

Schamele drie sterren maar voor deze Britse komedie met Edgar Wright als regisseur en Simon Pegg weer eens als hoofdpersonage. Hij neemt vier jeugdvrienden mee op stap in een kroegentocht om lang vervlogen tijden weer te doen herleven. Wat de film nog een beetje okee maakt is het gegeven dat de bewoners van een of ander duf dorpje veelal robots blijken te zijn. Het levert wel wat leuke actiescenes op, maar overall viel dit me niet mee. De humor is ongrappig en alles doet routineus aan. Het leek meer op een matigere versie van Shaun of the Dead.

Stadje is gebodysnatcht door Stepford people, aantal human-lads moeten zich weer een weg terugvechten naar het menselijk bestaan hetgeen resulteert in een eindeloze reeks van WWF knokpartijen a la Brock Lesnar.

Typisch iets voor deze tijd, ongrappige YouTube humor.

Extreem irritant en 19 minuten te lang.

Ik zie hier nogal wat wisselende reacties, maar ik heb me toch prima vermaakt met deze film. Het is, niet geheel verrassend, een soort van Shaun of the Dead meets Doctor Who waarin, net als bij de eerdere komedies van Wright, er een soort mengeling is tussen een buddyfilm en een compleet ander genre (nu sci-fi, na eerder horror en politiefilm). Het verhaal is natuurlijk ontzettend over the top, maar dat vind ik hier geen enkel probleem - het werkt vooral als katalysator om de gemankeerde, gefrusteerde maar uiteindelijk geloofwaardige (voormalige) vriendengroep zich te laten ontwikkelen en natuurlijk om de grappen, actie en een snufje sociaal commentaar aan op te hangen.

De humor slaat wel eens de plank mis, en met name de gevechten konden me af en toe niet boeien. Ik vond de mindere momenten juist eerder als oubollige slapstick overkomen zoals je die in de jaren '20/'30 al had, in plaats als van modern en van deze tijd, maar goed. Hoe dan ook, ik heb hier grotendeels met lol naar gekeken, en zal zeker mijn ogen eens open houden als ik binnenkort eens een biertje ga pakken in Welwyn Garden City of ik nog wat bekends zie.

Toch wel verreweg de minste uit de cornetto-trilogie. Misschien óók wel omdat Shaun of the Dead en Hot Fuzz op zichzelf hele originele komedies waren, terwijl deze titel veel meer overeenkomsten heeft met zijn voorgangers dan dat het werkelijk nieuwe dingen doet. Al is het uitgangspunt van een oude vriendengroep op apocalyptische kroegentocht aardig gevonden. Helaas dat de melancholische tragikomische opbouw iets te bruusk overgaat in ongrappig gedoe met robots/aliens.

De minste van de trilogy maar zeker de moeite waard.

“Ever have one of those nights that starts out like any other, but ends up being the best night of your life?”

Deel drie van de Cornetto trilogie. The World's End begint ontzettend sterk maar zodra het echte verhaal (lees: Aliens) zich aandient raakt de film het spoor een beetje bijster. Het eerste gedeelte met Gary die de oude vriendengroep bij elkaar wil brengen voor een ongelooflijke biertocht in hun oude woonplaats is erg grappig en de personages worden sterk neergezet door Pegg, Frost, Freeman, Considine en Marsan.

Gary was vroeger de populaire jongen van de groep maar zoals het zo vaak gaat met zulke gasten is hij nu een loser met de blik te veel gericht op het verleden in plaats van de toekomt. De andere mannen hebben het (op het eerste gezicht) beter voor elkaar met gezinnen en goede banen. Ze willen eigenlijk niets meer te maken hebben met Gary maar als zelfs Andy (die de grootste hekel aan Gary heeft) komt dan willen de anderen ook wel over hun hart strijken. Het centrale thema van de film is vriendschap en dan vooral die tussen Gary en Andy. Frost is voor mij de ster van de film als humorloze en alcoholvrije kantoorklerk, die uiteindelijk helemaal los gaat in zijn gevechten met de emotieloze aliens die zich voordoen als echte mensen. Wanneer deze wezens hun intrede doen gaat het wel een beetje bergafwaarts met de film. De sterke en spitsvondige humor wordt ingeruild voor flauwe grappen en eindeloze gevechten met inwisselbare "bad guys". Het einde van dit verhaallijntje is lachwekkend en hoe minder woorden er aan vuil worden gemaakt des te beter. Het einde rond de vriendengroep die in een verwoeste en desolate wereld proberen te overleven is een stuk beter. Dat redt de film net en zorgt ervoor dat het allemaal niet als een nachtkaars uitgaat. Oja, en Rosamund Pike maakt natuurlijk alles beter…

Oh, wat had ik hier zin in en, oh, wat valt dit tegen. Shaun of the Dead en vooral Hot Fuzz zijn ongelooflijk leuke films. Ik geloof dat ik zelfs nog een petitie heb getekend om The World's End uberhaupt in de Nederlandse bioscopen te krijgen. Geen idee of dat gelukt is eigenlijk, maar ik zou mijn handtekening terugtrekken.

Toch begint de film veelbelovend en voelt het vooral erg vertrouwd aan. Verder is het plot veelbelovend en de casting is fenomenaal. Ik heb me de eerste drie kwartier zelfs goed vermaakt en verschillende keren zelfs moeten lachen. Maar op een of andere manier dreigt het verhaal spaak te lopen. Een blik op de klok vertelt dat we pas halverwege zijn. Het moment waarop de robots hun intrede doen, is het gedaan met de pret. Die wending verpest de film nogal voor mij. Het is dat ik naar Simon Pegg en Nick Frost zit te kijken, maar dit verhaal laat in mijn ogen de onkunde van de scriptschrijvers zien. Het is niet leuk, niet spannend en het sluit gewoon niet aan op wat er eerder afspeelde. Wat een domper...

Als je nauwelijks tot geen trailers ziet - en je ook niet inleest in de materie - dan kan het wel eens gebeuren dat je na ruim een half uur filmkijken een plottwist voorgeschoteld krijgt die zo verpletterend is dat je van de bank afvalt van het lachen. Hilarisch!

Hele grappige en vermakelijke film!

Mijn voornaamste kritiek op Baby Driver hield verband met de clichématige inkleuring van een welhaast verplichte romance en de opzichtige invulling van een aantal stereotypen. Hoe ironisch is het dan dat je tweede Wright-titel krankzinnige afslagen neemt, en daardoor gevoelsmatig niet verder van de genre-mainstream af had kunnen staan...

The World's End begint echt hilarisch; Wright en Pegg voeren de flauwigheden en getimede scriptgrappen in rap tempo op. De film zelf voelt qua narratief aan als T2: Trainspotting avant la lettre, met de jeugdversies van het jolige vijftal ditmaal verpakt in een wel erg korte flashback.

Hoe jammer is het dan dat Primal Scream: de film na een ruim halfuurtje de plank volledig misslaat. Aan originaliteit ontbreekt het The World's End echt niet, maar die aliens waren mij wel zo stompzinnig dat ik tóch liever een buddy-comedy zónder sf-twist had gezien. Met het niveau van de humor gaat het snel achteruit, de verholen kijk op de maatschappij die in het script verborgen zit komt maar beperkt over. Alle aandacht wordt opgeëist door Wrights eigenzinnige antwoord op die ene vraag: Wat als Carpenter zijn The Thing wél uit de hand had laten lopen en de sequel in Groot-Brittannië had gesitueerd?

Ik zal de andere films van Wright nog wel de revue laten passeren, al is het alleen al omdat deze titel wel een erg groot hit or miss-gehalte bleek te hebben.

To err is human, so errr...

Met het kijken van Baby Driver in de cinema een tijd geleden had ik me voorgenomen om eens wat meer van regisseur Edgar Wright te gaan zien. Het enige wat ik uit zijn oeuvre had gezien was zijn korte bijdrage aan Grindhouse en aangezien zijn laatste nieuwe film me kon bekoren, waarom dan niet in terugwerkende lijn gaan? Vandaar eens gaan zitten voor The World's End. Absoluut geen idee waarover dit überhaupt ging, al zat ik wel ergens met het idee dat dit onderdeel ging zijn van de Pegg/Frost/Wright reeks.

Ik ging er echter van uit dat je Hot Fuzz of Shaun of the Dead niet gezien moet hebben om At World's End te kunnen waarderen en dat lijkt me in ieder geval te kloppen. Beste lijkt me dan ook dat je hier zonder enige voorkennis qua plot aan begint, want dan krijg je misschien wel de leukste twist sinds From Dusk Till Dawn voorgeschoteld. Wat begint als een leuke film over een uit elkaar gegroeide vriendengroep die een jeugdherinnering willen herleven eindigt als een knotsgekke film die bigger en larger than life wordt. Geen grootschalige climax, maar gewoon Gary die de aliens wegpest.. Heerlijk! Sowieso wel veel toffe actiescènes, zag er visueel erg leuk uit. Beetje jammer weliswaar dat de film verhaaltechnisch wat inzakt (gaap, Oliver blijkt al een robot te zijn) maar verder is dit een film waar de nodige fun van afstraalt. Veel verwijzingen in de details ook die er wel eens voor kunnen zorgen dat dit met een herziening nog leuker wordt.

Leuke touch ook met die ridderlijke verwijzingen en de rol van King in het geheel is weggelegd voor Simon Pegg. Niet altijd de grootste fan van de man, maar dit doet hij toch wel leuk. Hier en daar weliswaar iets te overdreven (en de tragikomische noot komt niet altijd even goed tot zijn recht) maar zet hem samen met het vriendengroepje en je hebt een leuke bende. Martin Freeman is sowieso altijd geknipt voor dit soort rollen, de chemie met Nick Frost is duidelijk aanwezig en met Paddy Considine en Eddie Marsan heb je nog twee degelijke aanvullingen. Dat een groep met zoveel testosteron ook een vrouwelijke touch nodig heeft begrijpt Wright blijkbaar ten volle en via een leuke Rosamund Pike wordt er nog voor flink wat haantjesgedrag gezorgd. Reken daar dan ook nog eens een aantal leuke bijrollen (Pierce Brosnan! Bill Nighy!) bij en je hebt amusant vertier voor een kleine 2 uur.

Jah, de stijl van Wright ligt me in ieder geval. Lees hier regelmatig de commentaar dat dit de zwakste is uit de zogenaamde Cornetto trilogie, dus dan staan me in ieder geval nog 2 leuke films te wachten. Ben benieuwd wat de rest van zijn oeuvre gaat brengen, toch ook maar eens dringend werk van gaan maken dan.

4*

Blijft een opvallend lage score, hier. Ik merk in ieder geval dat hoe vaak ik The World’s End ook kijk, ik word er steevast belachelijk vrolijk van. Wat mij betreft een perfecte afsluiter van de Cornetto trilogie van Wright, wellicht één van de leukste filmtrilogiën die er is.

Pegg speelt de rol van zijn leven als Gary King, die veel te veel in het verleden is blijven hangen en waar niet mee te discussiëren valt. Het blijft knap hoe King makkelijk een eendimensionaal typetje had kunnen zijn, maar naast hilarisch een enorm intrigerend figuur is, waar je uiteindelijk veel sympathie voor krijgt. Nick Frost mag in deze derde Cornetto zich eens van een andere kant laten zien en speelt - in tegenstelling tot zijn rol in Shaun en Hot Fuzz - eens niet de dombo, maar de serieuze saaie burgertrut, waar diep van binnen nog wel een neanderthaler verstopt zit. De rest van de vriendengroep is ook enorm leuk, met zakenman Martin Freeman, de gladde Paddy Considine en de sympathieke stille sukkel Eddie Marsan. Het eerste half uur van de film, waarin de vriendengroep wordt herenigd en ze in hun oude woonplaats beginnen met de kroegentocht is - dankzij dit kleurrijke vijftal - schitterend om te zien.

Gaandeweg neemt de film een andere wending en hoe minder je daar vooraf van weet, hoe beter. Edgar Wright heeft een paar mooie sequenties in petto en regisseert actie waar menig actieregisseur nog een puntje aan kan zuigen. Het geheel gaat enorm over de top, maar de personages blijven gelukkig centraal staan. Het tempo ligt enorm hoog; de scherpe one-liners, adrenalineverhogende actie, geestige injokes en gortdroge typetjes vliegen je met een straaljagersnelheid om te oren, mede dankzij de altijd strakke montage van Wright en meegeholpen door een passende soundtrack. Wat dat betreft heeft The World’s End alle ingrediënten om je enorm vrolijk te krijgen. Aan het einde heb je als kijker het gevoel alsof je zelf twaalf bier achterover hebt gegooid.

4,5 sterren.

Het 3e deel van The Three Flavours Cornetto Trilogy na Shaun of the Dead en Hot Fuzz. Meteen ook het minste deel van de drie. Ik hield wel van de licht absurde humor van de vorige delen. Wat Britse humor en een gezellige parodie op andere films. Duidelijk films die zichzelf niet al te serieus namen.

The World's End gaat in die lijn verder, maar de humor is wat flauwer en het lijkt wel een Brits antwoord op The Hangover. Vooral Simon Pegg lijkt er geen zin in te hebben. En ook al is dit niet zo belangrijk bij het genre, is het verhaal echt wel flinterdun. Hier en daar zijn nog wel geslaagde grappen, maar meestal is het wat belegen en had ik toch meer pit verwacht. Zoals wel meer bij trilogieën lukt het ook niet bij deze 3e film om de glorie van de voorgangers te evenaren.

Beste Cornetto.

Shaun of the Dead mag dan wel een luchtige komedie zijn die verrukkelijk wegkijkt, lachen kon ik er niet echt om. Hot Fuzz was al beter, met veel meer parodies die op de hak worden genomen en waar ik dus wel slaagde om te lachen.

The World's End vond ik het grappigst, al begon hij wat luchtig. De effecten zien er lollig uit, en Wright / Pegg weten duidelijk al wat beter is. Wright is soweiso een regisseur waar ik graag films van kijk. Het einde vond ik ook best lollig.

Acteerwerk is natuurlijk dik in orde, de cast heft duidelijk wel plezier aan de film. Maar de cast is dan ook niet verkeerd met Freeman, Pegg en Frost aan boord. Ja, hier kon ik het meest plezier aan beleven.

Ik kreeg na het kijken erg trek in M&M's.

de soundtrack is fenomenaal. Story we willen allemaal jong blijven of juist niet.. naar t einde toe wat minder maar eerste uur is gewoon goed.

Niks hoogstaands, maar prima mee vermaakt!

Tsja, wat moet ik hierover zeggen. Absoluut niet hoogstaand, maar je moet je verstand ook meteen op 0 zetten bij het kijken van deze film. Lekker ongeloofwaardig, soms grappig, maar bovenal behoorlijk voorspelbaar en niet amusant om te blijven kijken. Net niet uitgezet, maar het scheelde niet veel. 2**

Bijzondere film, waardoor ik toch geboeid bleef kijken. Humor is soms aanwezig waar ik om kan lachen. Zulke soort films kunnen mij wel erg vermaken. Wel een Coole film om eens gezien te hebben hoor!