La Migliore Offerta (2013)

Een uiterst prettige actrice in een heel fijne film.

Op zich heeft Hoeks een wat kleine rol - dat wil zeggen, ze is niet heel veel in beeld. Wel erg aanwezig in het verhaal, en in het hele mysterie, waardoor de momenten dat ze in beeld komt des te meer lading krijgen. Maar er is meer. Geoffrey Rush die de film draagt, bijvoorbeeld. Altijd mooi om een zo monomaan karakter tot leven te zien komen, zowel in de diepte van z'n monomanie als ook in de betekenis dat daar beweging in komt. Net als Hoeks' personage eigenlijk, wat dat betreft. Voor elkaar gemaakt, zou je haast zeggen.

Qua fotografie erg veel moois - het begint al met de perfecte symmetrie van Rush met z'n verjaardagstaartje. En hoewel dat niveau niet constant zo hoog blijft, is er toch heel veel te zien. Knap gedaan. Net als de soundtrack van Ennio Morricone - het kan je smaak wel of niet zijn, maar het is duidelijk dat de man zijn talent niet kwijtgeraakt is onderweg, zo mooi als hij de emoties van het verhaal weet te onderbouwen, weet aan te vullen.

Nogal bijzonder allemaal. En waar ik eerder niet zo onder de indruk was van de films van Giuseppe Tornatore, ben ik dat nu wel. Een film om meteen nog eens te zien, en de details die je eerder over het hoofd gezien hebt in je op te nemen. Want hoewel er natuurlijk meteen alweer mensen zijn die beweren dat ze alles allang zagen aankomen - en zelfs als dat al zo is - dan nog is het een feest om alle puzzelstukjes aan elkaar te passen.

Als een kunstwerk.

Echt een topfitte vond ik dit, ben van Sylvia en Geoffrey fan en deze film bevestigde maar weer Es' wat een goede acteurs het zijn, ik zat er helemaal in en wat een verassend einde ook.

Echt een aanrader dus!

De opbouw van de film was ook goed

Heel behoorlijke film, en dan met name door een goede Hoeks en een briljante Geoffrey Rush. Die eerste speelt een soort femme fatale waarvan je nooit helemaal hoogte krijgt. Ze doet gek, ze is vreemd, maar ook altijd geloofwaardig. Knap. Rush speelt een doorleefde man, een vakman die echter leeft voor de kunst maar nooit liefde van een vrouw heeft gekend. Dat zal deels aan hem liggen, maar feit blijft dat hij er wel last van heeft. Aan de oppervlakte niet (hij gaat rustig in zijn eentje dineren) maar van binnen borrelt het wel. Niet voor niets heeft hij alleen maar vrouwenportretten in zijn kluis hangen. In dat laatste shot komt het echter wel naar buiten trouwens, het emotionele hoogtepunt hoe dan ook van de hele film. Rush speelt deze man met veel genoegen (zie hem tekeer gaan tegen medewerkers en door de telefoon) maar ook met een diepe droevenis erachter. Oscarnominatie lijkt me niet meer dan terecht.

En daar lijkt de film over te gaan, een man die nooit liefde heeft gekend maar toch wordt meegesleept door een mysterieuze vrouw. Waarom daar een heel mysterie omheen zit, met die afloop waarin hij wordt bedonderd, is me echter een volstrekt raadsel. Ook de reden waarom ze een oude Rush tonen die moeilijk voor zich uitkijkt, terwijl hij na de eerste ontdekking toch gewoon de zaak nog kon onderzoeken is mij onbekend. Had of alleen die oude Rush getoond (waar hij dus uiteindelijk in beland is) of de oplossingen van het raadsel met een Rush die verder alleen blijft maar Hoeks niet aangeeft aangezien ze hem wel iets heeft gegeven, maar dit is een beetje teveel van het goede. Sowieso duurt die hele finale veel te lang, maar goed. Verder aardige muziek, een prettige sfeer, redelijk camerawerk met veel gevoel voor symmetrie het kijkt als geheel redelijk weg. 3,5*.

Een curieuze film, die naar mijn gevoel niet echt past in het oeuvre van Tornatore. Een verhaal met een merkwaardige ontknoping, dat nauwelijks plausibele links kent met het voorafgaande. Bovendien duurt de film veel te lang. Met name het gedeelte waarin de mysterieuze vrouw onzichtbaar blijft wordt tot op de draad uitgemolken. Dat had wat mij betreft veel korter gekund.

Mijn waardering geldt vooral de fraaie vertolking van Geoffrey Rush en in minder mate van Sylvia Hoeks, die onnodig veel buiten beeld blijft. Tornatore op de David Lynch-tour? Het is niet slecht, maar ik vind het in tegenstelling tot andere films van Tornatore geen doorslaggevend succes.

Een film die lovende kritieken en prijzen heeft ontvangen, hier ook goed beoordeeld wordt, maar volgens mij op dit moment nog altijd geen Nederlandse release.

Dat maakt de film al curieus. Maar opvallender is toch wel dat de film nergens verrast, origineel is, of de kijker aan het denken zet. Dat was namelijk vooral de verwachting, waarmee ik de film instapte. Des te knapper is het dan ook dat de film me wel geboeid hield en dat is enkel toe te schrijven aan de acteerprestatie van Rush en de themasetting waar heel de film mee doorspekt is. De dikke saus van kunst, romantiek en melancholische muziek zorgen voor een zeer aantrekkelijke sfeer waarmee het schouwspel aan de kijker gepresenteerd wordt.

Er zijn veel minpunten te benoemen (Hoeks en Rush waren enigen die overtuigend acteerden bijvoorbeeld), maar de film is nergens pretentieus (waar het met deze setting toch al snel had kunnen zijn) en voelde heel eerlijk aan. Dat het verhaal dan niet origineel is, voelt dan ook eerlijk aan, want de scam die gedaan wordt is er één die in de werkelijkheid niet ondenkbaar is

De laatste scene was de mooiste van de toch wel lange zit en laat mij daardoor met een goed gevoel de film afzetten.

Mysterieus en hartstochtelijk verhaal over passies en verlangens en anderzijds tekortkomingen die er het duidelijke voorbeeld van zijn dat sommige zaken te mooi lijken om waar te kunnen zijn. Ondanks dat het scenario wat langdradig van aard is en zo nu en dan wat overdreven aanvoelt, is het toch een boeiende heist film. 'Geoffrey Rush' zet zijn karakter zeer overtuigend neer en zijn metaforische vergelijking van menswording t.a.v. het raderwerkje is een knappe illustratie van de werkelijkheid binnen het verhaal.

Sterke film. Vooral in het pakkende eerste deel vraag je je af waar het verhaal naar toe gaat. De opbouw is sfeervol en rustig, maar wordt nergens saai. Dit mede dankzij het prima acteerwerk van Rush en de leuke bijrol van veteraan Sutherland. Ook Hoeks zet een goeie rol neer. Klein minpuntje is de ontknoping. Deze zie je tegen het einde aankomen en bevat minder verrassingen dan je in eerste instantie verwacht. 3.5/4.0

Mijn verwachtingen waren niet hoog, maar de film heeft mij geboeid van het begin tot het einde.

Die 124 minuten zijn voorbij gevlogen.

Een prachtige film.

Prachtige, zelfs spannende film met zeker in het eerste deel een heerlijk mysterieuze sfeer. Het tweede gedeelte is wat dat betreft wat meer recht voor zijn raap, maar kent uiteindelijk een spectaculaire ontknoping. Rush draagt deze film met grandeur, Hoeks is wat tam maar geeft hiermee alle ruimte aan de excellerende Rush.

Heerlijke film dit hoor.

Het begint allemaal lekker mysterieus, waarbij Tornatore er in slaagt een dromerige sfeer te creëren, die ontzettend fijn is en je het verhaal als het ware laat ondergaan. De fijne bijpassende muziek in combinatie met de sprookjesachtige cinematografie geven het geheel op sommige momenten ook iets surrealistisch mee.

Geoffrey Rush speelt een zeer sterke hoofdrol. De rol is niet gemakkelijk, omdat hij erg uiteenlopend is, waar bijna alle emoties en gemoedstoestanden wel voorbijkomen. Rush overtuigt echter elke seconde, dat hij in beeld is. Ook leuk trouwens, dat Sylvia Hoeks een belangrijke bijrol heeft als mysterieuze vrouw. Ook zij doet het goed, al blijft ze ietwat in de schaduw van Rush hangen.

Hoewel ik de afloop wel enigszins zag aankomen, is deze ook zeer de moeite waard. Tornatore brengt het allemaal mooi in beeld en weet de verschillende elementen op een mooie manier met elkaar te mengen. De twee uur vlogen behoorlijk snel voorbij.

4,0*

'k vond dit een erg goeie film! Het eerste uur is mysterieus en erg intrigerend. Het tweede uur is meer romantisch gericht, maar toch nog altijd redelijk mysterieus.

De cast deed het ook uitstekend. Geoffrey Rush was erg goed op dreef

Het einde lag wel in de verwachtingen, maar daarom niet minder de moeite.

'k had geen verwachtingen bij deze film (niks gelezen er over), maar 'k ben toch wel aangenaam verrast door deze film.

Sjieke thriller/mystery met een prachtige rol van Geoffrey Rush, helaas kon ik het verloop van het verhaal al wel enigszins raden en zitten er nogal wat onwaarschijnlijkheden in.

Doet er verder niet zoveel toe, de hele boel wordt onderhoudend genoeg uitgevoerd.

Na een veelbelovende carriere-start blijft regisseur Tornatore een beetje hangen in degelijk vakwerk, ook daar is op zich niks mis mee.

Een goede misdaad/drama/mysterie/romantiek film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende acteur Geoffrey Rush en ook een bekende Nederlandse

actrice Sylvia Hoeks...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Uitstekende film waarin een antiquair en veilingmeester een opdracht krijgt van een vreemde vrouw. Een origineel en vooral intrigerend plot dat onderhoudend blijft tot de ontknoping (waaruit blijkt dat je eigenlijk naar een heist-movie hebt zitten kijken). Goed neergezette en interessante personages. Een uitstekende cast en ook mooi in beeld gebracht allemaal.

Pfoeh, wat een adembenemend stukje film was dit zeg. 'La Migliore Offerta' intrigeert vanaf de 1e seconde, vooral dankzij de prachtige regie van Tornatore en de briljante acteerprestatie van Rush. De film is ongrijpbaar, mysterieus en meeslepend. Sylvia Hoeks speelt een zeer belangrijke rol en wordt prachtig in het totaalplaatje geworven door Tornatore. Ze overtuigd en is erg geloofwaardig als mysterieuze vrouw, die nogal wat problemen met haarzelf lijkt te hebben. Dat dit uiteindelijk niet zo is komt keihard aan.

Dat niet alleen. Rush verliest niet alleen de liefde van zijn leven, want dat voelde ik als kijker écht, maar ook z'n levenswerk. Zijn hele leven gespendeerd aan de kunst, z'n prachtige verzameling en Hoeks.. in één keer weg. Ik voelde me als kijker echt net zo in de steek gelaten als Rush. Verschrikkelijk. Tornatore bouwt het prachtig op. Sfeer, muziek, bijpersonages en alles wat leidt tot de bijzonder sterke ontknoping. Prachtig.

Magnifiek!

En wat een enorm interessant uitgangspunt. Origineel, intrigerend en meeslepend. Met een uitblinkende Rush en een acteerprestatie van formaat van onze eigen Sylvia Hoeks. De film kakt nergens in en blijft tot het eind mysterieus. Dat je kan raden waar het einde op uitloopt is niet erg, want het was alsnog anders dan ik had verwacht. Audiovisueel prachtig, waar op het eind alles samen komt.

Geweldig, 4,5*.

Wat een heftige film!

Ik had op voorhand nog nooit van de film gehoord of het plot gelezen.

Had de film bijna weg gezapped maar ben er toch in blijven hangen en het heeft mij gegrepen, vooral de ontknoping.

Vreselijk als je hart op deze manier gebroken wordt en bizar hoe ver ze zijn gegaan.

Toch wel een meesterwerk al gaf het einde mij een kut gevoel.

Een man die in zijn leven alleen maar geïnteresseerd was in kunstwerken en hierbij een succesvol professioneel maar tevens liefdeloos bestaan heeft gekend, ondergaat een totale ommekeer.
Het zakenleven, het mysterie, de romantiek, de ontreddering zijn de opeenvolgende fases in de film die allen ten zeerste boeien maar zeker knap zijn geënsceneerd en visueel mooi voorgesteld.
Tussen de prachtige, sfeer-en toonzettende openingsscene met de stoïcyns arrogante kop van het hoofdpersoange en deze van de gebroken, maar nog steeds aan hoopvastklampende man ligt een mooi stukje film.
Knappe vertolking van Geoffrey Rush al valt geen enkele tegenspeler uit de toon.
"Nuovo Cinema Paradiso", "Stanno Tutti Bene", "Una Pura Formalitá" "La Leggenda del Pianista sull'Oceano", "Malèna"...Giuseppe Tornatore staat garant voor mooie filmbeleving.

Nee, dit is hem niet echt. Het kunstige wereldje waarin het gezet wordt en het daarbij behorende excentrieke hoofdkarakter is leuk om naar te kijken in het begin. Echter lijkt hij al vreemd snel uit zijn rol te vallen als hij een mysterieuze vrouw integrerend begint te vinden, die hij eerst nog irritant vond. Mijn vrees wordt dan werkelijkheid: het is geen thriller, maar een romantische film. Tenenkrommende en karakter-onlogische scenes volgen. Ja, ik ben daar inderdaad niet voor gemaakt. Je voelt dat er nog wel een twist aan zit te komen, en jawel. Goed uitgewerkt wordt het niet. Leuke poging, maar leunt voor mij teveel op het romantische.

Begon best leuk, met Rush als eenzame superster onder de veilingmeesters. Maar tijdens de film verloor de film steeds meer geloofwaardigheid- niet zo erg bij een lompe blockbuster, wel bij een mysterieuze thriller.

Dat begint al een beetje bij de casting. Want best leuk hoor, een Nederlandse actrice in een internationale productie, het is Sylvia Hoeks gegund, maar ze was overduidelijk niet Brits. Het leidt toch een beetje af dat je het Nederlandse accent door haar (overigens prima) Engels kunt horen. Meer problemen heb ik met de ongeloofwaardige vriendschap tussen Oldman en Robert. Die laatste ontpopt zich tot een soort Cyrano om het seksloze leven van Oldman wat op te zomeren, het voelde allemaal nogal out of character. De grote twist is helaas voorspelbaar maar tegelijk nogal onlogisch. Hoe wist Robert (ervan uitgaande dat die de kwade genius was) van Oldman's geheime schatten? Als er iemand was die een dergelijk kunststukje kon plannen was dat eerder Oldman's partner in crime, Billy (een wat merkwaardige rol van Sutherland). Ik weet trouwens niet hoe dat gaat op veilingen, maar volgens mij zou een dergelijk patroon van bedrog best opvallen bij kunstdetectives, maar goed.

Dat Robert niet alleen het ingenieuze, en goedbeschouwd tot mislukken gedoemde plannetje heeft gesmeed maar kennelijk ook het geld had om een villa 2 jaar te huren, vervolgens een handlanger te laten acteren dat zij de dochter is, ook de klusjesman kennelijk mee weet te nemen (al blijft diens rol onderbelicht), dit alles onder de neus van de ware dochter die alles van een afstandje beschouwt en dan ook nog slaagt in zijn opzet? Vergezocht is een understatement.

Tel daarbij nog de matig geschreven, plot-driven dialogen (wie vraagt in vredesnaam "Has there ever been an open space where you weren't overcome by anxiety?" en een warrig gemonteerd einde en mijn 2,5 ster voelt nog ruimhartig.

Fascinerend de aanpak en opmaak van deze film waarbij een kordate kunstexpert zijn zaakjes mooi op orde echt tot het moment dat zijn zakelijke rationele denken overhoop wordt gegooid door opwellende emoties van mysterieuze vrouw. Wellicht zal de grote waardevolle kunstcollectie een grote rol hebben gespeeld in zijn gedrag en ligt dus hebzucht aan de basis van zijn ondergang, maar toch verbaasde het me dat hij in pakweg het eerste half uur zijn geduld en grenzen stelselmatig verlegde en toegaf aan de grillen van de vrouw.

Zo af en toe wat kunst in een film vind ik een pluspunt. Geweldig ook die eigen collectie van Oldman. Te meer de scènes met de verbluffende shots wanneer hij als een koning in zijn zetel zijn collectie overschouwt. De focus die daarop gelegd wordt, kon al als een teken gezien worden dat er iets stond te gebeuren daarmee. De lege ruimte op het einde van de film te samen met de ontredderde blik van Oldman staat enorm haaks op de macht, arrogantie en grandeur van het personage in het begin van de film.

De rol van Sutherland vond ik wat vaag en doodlopend, weinig toevoegend. Daarnaast vond ik de rest van de cast wel sterk. Hoeks doet het uitstekend en Rush is gepokt en gemazeld in de acteerwereld. Prima sfeersetting met veel aandacht voor het mooie opbouwende plot, soundtrack en de decors.

Kunsttaxateur en veilingmeester Virgil Oldman [Geoffrey Rush] gaat na lang aandringen in op het verzoek van Claire Ibbetson [Sylvia Hoeks] om de inboedel van haar pas overleden ouders te taxeren. Wat Virgil aantreft wekt voldoende interesse om zich het excentrieke gedrag van Claire (die zich nooit laat zien) te laten welgevallen. Interesse verandert geleidelijk in obsessie met grote consequenties. Donald Sutherland speelt een kunsthandelaar met wie Virgil een zwendel heeft opgezet. Tornatore won in thuisland Italië flink wat prijzen, ook al is het centrale mysterie niet zo mysterieus en ligt het tempo vrij laag. Het camerawerk van Fabio Zamarion is prima, de score is van Ennio Morricone en Sylvia Hoeks eerste scène zorgde voor de nodige controverse, maar zo bijzonder (of goed) is dit helemaal niet.