La Migliore Offerta (2013)

Een week geleden gezien. Toen gaf ik de film een 4*. Ik kijk nu een week later naar mijn beoordeling en ik denk... Ik heb een 4* gegeven? Nee nee, dit moet hoger. De grote aandacht voor detail die in de film is gegaan van begin tot eind, de enorme tastbaarheid van de karakters(/de persoonlijkheden) door de combinatie van het schrijfwerk en acteerspel en het oog voor de cinematografie/kleurgebruik/geluid/etc. die hierin meewerken doen me beseffen dat ik eigenlijk naar een steengoede film heb zitten kijken en dat dit daarom sowieso een 4,5* moet krijgen.

Het gaat er niet om, zoals ik hier een aantal keer las, dat je misschien halverwege of eerder al een vermoeden hebt hoe het gaat aflopen (de clue), want ja dat is vrij logisch dat je dat op een gegeven moment gaat aanvoelen. Dat is niet hetgeen wat de film maakt of waar voor mij de film over ging. Nee, hetgeen wat de film maakt is de steeds verdere ontvouwing en ontleding waar je induikt van persoonlijke karakters. Virgil uiteraard (ijzersterk en heel interessant personage), maar in zekere zin ook Billy/danwel de relaties die Virgil aangaat om zich heen om zijn leven. Het is veel meer een psychologische film, kijken en begrijpen naar de mens, een tikje mysterieus inderdaad en last but not least, het gaat een relatie aan met kunst.

Erg goed, ik hoop de film in de toekomst nog eens te bekijken.

Begon best leuk, met Rush als eenzame superster onder de veilingmeesters. Maar tijdens de film verloor de film steeds meer geloofwaardigheid- niet zo erg bij een lompe blockbuster, wel bij een mysterieuze thriller.

Dat begint al een beetje bij de casting. Want best leuk hoor, een Nederlandse actrice in een internationale productie, het is Sylvia Hoeks gegund, maar ze was overduidelijk niet Brits. Het leidt toch een beetje af dat je het Nederlandse accent door haar (overigens prima) Engels kunt horen. Meer problemen heb ik met de ongeloofwaardige vriendschap tussen Oldman en Robert. Die laatste ontpopt zich tot een soort Cyrano om het seksloze leven van Oldman wat op te zomeren, het voelde allemaal nogal out of character. De grote twist is helaas voorspelbaar maar tegelijk nogal onlogisch. Hoe wist Robert (ervan uitgaande dat die de kwade genius was) van Oldman's geheime schatten? Als er iemand was die een dergelijk kunststukje kon plannen was dat eerder Oldman's partner in crime, Billy (een wat merkwaardige rol van Sutherland). Ik weet trouwens niet hoe dat gaat op veilingen, maar volgens mij zou een dergelijk patroon van bedrog best opvallen bij kunstdetectives, maar goed.

Dat Robert niet alleen het ingenieuze, en goedbeschouwd tot mislukken gedoemde plannetje heeft gesmeed maar kennelijk ook het geld had om een villa 2 jaar te huren, vervolgens een handlanger te laten acteren dat zij de dochter is, ook de klusjesman kennelijk mee weet te nemen (al blijft diens rol onderbelicht), dit alles onder de neus van de ware dochter die alles van een afstandje beschouwt en dan ook nog slaagt in zijn opzet? Vergezocht is een understatement.

Tel daarbij nog de matig geschreven, plot-driven dialogen (wie vraagt in vredesnaam "Has there ever been an open space where you weren't overcome by anxiety?" en een warrig gemonteerd einde en mijn 2,5 ster voelt nog ruimhartig.

Fascinerend de aanpak en opmaak van deze film waarbij een kordate kunstexpert zijn zaakjes mooi op orde echt tot het moment dat zijn zakelijke rationele denken overhoop wordt gegooid door opwellende emoties van mysterieuze vrouw. Wellicht zal de grote waardevolle kunstcollectie een grote rol hebben gespeeld in zijn gedrag en ligt dus hebzucht aan de basis van zijn ondergang, maar toch verbaasde het me dat hij in pakweg het eerste half uur zijn geduld en grenzen stelselmatig verlegde en toegaf aan de grillen van de vrouw.

Zo af en toe wat kunst in een film vind ik een pluspunt. Geweldig ook die eigen collectie van Oldman. Te meer de scènes met de verbluffende shots wanneer hij als een koning in zijn zetel zijn collectie overschouwt. De focus die daarop gelegd wordt, kon al als een teken gezien worden dat er iets stond te gebeuren daarmee. De lege ruimte op het einde van de film te samen met de ontredderde blik van Oldman staat enorm haaks op de macht, arrogantie en grandeur van het personage in het begin van de film.

De rol van Sutherland vond ik wat vaag en doodlopend, weinig toevoegend. Daarnaast vond ik de rest van de cast wel sterk. Hoeks doet het uitstekend en Rush is gepokt en gemazeld in de acteerwereld. Prima sfeersetting met veel aandacht voor het mooie opbouwende plot, soundtrack en de decors.

Dit is echt een prachtig verhaal. Ik zag deze film toen die net uitkwam voor het eerst en kwam even geleden deze film weer tegen, en het kwam me vaag bekend voor maar kon het niet meer voor geest halen waar het over ging. Tot ik de trailer even ging checken en toen wist ik het meteen weer. Ik heb me voorgenomen om heel binnenkort weer opnieuw te kijken. Trouwens wat kan Sylvia Hoeks er sexy uitzien. Maar dat is even iets heel anders. Denk dat ik vanavond ervoor ga zitten en ben benieuwd of ik net als knusse stoel de film ook beter vind dan de eerste keer.

Verhaaltjesfilm dat erg doet denken aan de TV-serie 'Tales Of The Unexpected' uit de jaren 70.

To virgil,

With affection and gratitude.

Billy.

Dat is de tekst op de achterkant van t schilderij van zogenaamd de moeder van Claire.

Dat was dus de rol van Sutherland.

Behalve dat de production values op een volstrekt ander niveau liggen, de acteurs van een ander kaliber zijn, het verhaal zich op een veel subtielere manier ontvouwt, en het narratief goedbeschouwd eigenlijk helemaal niets te maken heeft met de schrijfels van Roald Dahl. Wellicht wil je ons een iets duidelijker inzicht verschaffen in de redenen voor je negatieve oordeel?

Dat zou "Tales of the unexpected ".... wel willen

Een film die je weg blaast op allerlei fronten. De acteurs, Rush!!! , de beelden, settings, muziek...alles. Natuurlijk weet je na een half uur hoe het in elkaar zit, en is er niets verrassends ,maar je blijft geboeid , gefascineerd kijken , met open mond zelfs ,terwijl ik normaal door zou zappen. Dit is zo'n meesterwerk, dat elk lovend woord te kort schiet .Ik ben een vrij "nuchtere filmkijker "maar deze film doet wat met je. Je weet al snel de teloor- en geestelijke ondergang van de veilingmeester , niet "of" maar "wanneer, en toch je zuig jelke seconde van de film op. Niet in d e laatste plaats door de prachtige kunstwerken, de villa, inrichting , teksten/ dialogen, ... een "kamer met 200 paar handschoenen , ik noem maar wat en dat vergezeld met prachtige muziek ( Morricone?) die volkomen de sfeer van de film weer geeft ; droefgeestige , melancholieke klanken ,

Ik kan mij geen film herinneren die zo'n indruk maakt. , dat 95% van de overige films op Ster- reclame lijkt.

Na deze "Kanjer is het even moeilijk een andere film op te zetten. Niet doen , je zet m gelijk uit - een week bij komen van dit cinematografische hoogstandje. Of nooit meer andere films kijken , valt alleen maar tegen..Alleen deze....en dan heb je ook wat.

Kunsttaxateur en veilingmeester Virgil Oldman [Geoffrey Rush] gaat na lang aandringen in op het verzoek van Claire Ibbetson [Sylvia Hoeks] om de inboedel van haar pas overleden ouders te taxeren. Wat Virgil aantreft wekt voldoende interesse om zich het excentrieke gedrag van Claire (die zich nooit laat zien) te laten welgevallen. Interesse verandert geleidelijk in obsessie met grote consequenties. Donald Sutherland speelt een kunsthandelaar met wie Virgil een zwendel heeft opgezet. Tornatore won in thuisland Italië flink wat prijzen, ook al is het centrale mysterie niet zo mysterieus en ligt het tempo vrij laag. Het camerawerk van Fabio Zamarion is prima, de score is van Ennio Morricone en Sylvia Hoeks eerste scène zorgde voor de nodige controverse, maar zo bijzonder (of goed) is dit helemaal niet.