We Are What We Are (2013)

Best een sfeervolle film..mooi geschoten,goed acteerwerk. . Beetje duister en geheimzinnige sfeer..jaa ik hou er wel van.

Hier en daar had het van mij zeker wat pittiger gemogen,dan had dit een topper in zijn genre kunnen worden.

Toch nog een dikke voldoende.....je moet er wel van houden trouwens

Mickle op niveau.

Het wil er nooit helemaal uitkomen bij hem. Hij maakt wel boeiende filmpjes, maar telkens schieten ze iets tekort om zich bij de echte horrorgrootheden te mogen voegen. Ook weer het geval bij deze remake, al overstijgt deze het origineel makkelijk.

Probleem is een beetje de opbouw. Het eerste deel (en dan bedoel ik eigenlijk de eerste 90 minuten) is iets te kil en doods om zomaar over heen te kijken. Ik begrijp de noodzaak voor de impact van de laatste 15 minuten (en het einde baat er ook écht bij), maar de balans is gewoon een beetje zoek. Miike deed het ook al eens in Audition bijvoorbeeld, maar daar zal je nog eerder met een 50/50 verdeling.

Acteerwerk verder van een hoog niveau voor een horrorfilm, vooral de vader weet echt te overtuigen. Visueel strak, in combinatie met de soundtrack zorgt het voor een mooi, duister sfeertje.

Het einde knalt, maar de weg daarnaartoe is iets te karig om van een echte goeie film te spreken. Wel erg sfeervol en boeiend genoeg, maar had net wat meer mogen zijn.

3.0*

Oh heerlijk, weer eens een horrorfilm die niet alles met crescendo-geluids-effecten vol moet plempen, hier houden we het lekker rustig en de gruwelen die zijn gruwelijk genoeg.

Amerikaanse remake van 3 jaar oude Mexicaanse horror (en naar wat ik begrijp was het origineel niet echt geweldig qua uitvoering).

Rustig qua tempo, geen full-out-horror, ruimte voor mystery, we raken weer lekker aan de ouderwetse gruwelfilm en wat mij betreft werkt het.

En op maandag hebben we nog een restje over....

Superieure remake van het dodelijk saaie mexicaanse origineel uit 2010. Dit betekent niet automatisch dat dit een goede film is; meer dat het origineel belabberd is. Regisseur Jim Mickle (wiens Stake Land ik erg kon waarderen) zet een fijne naargeestige sfeer neer en weet prima prestaties aan zijn cast te ontlokken, maar slaagt er niet in de volle lengte te kunnen boeien. Tegen het einde wordt één en ander gelukkig alsnog behoorlijk spannend (alsmede smerig). Op visueel gebied indrukwekkend, met prachtig camerawerk, maar hopelijk is Mickle's volgende film interessanter.

Een rustig opbouwende thriller met als thema's: overgelovig, canibalisme, gezinsdrama...

Het verhaal op zich loopt naar het einde ook naar een totale onwerkelijkheid.

De vele stille momenten in de film maken dit verhaal erg spannend en geven het een bizarre sfeer die aanleunt bij een voortdurende angst.

De vertolking is behoorlijk. Maar het verhaal draait langzaam naar het saaie toe.

Toch een unieke voorstelling van een sekte die alle gevolgen vanaf het hierboven aanstuurt, met de dood als eindbestemming.

3,0* Je moet wel houden van dit soort films om tot het slot te blijven kijken.

wat een tergend langzame k*#^ film.

De gore die er in voorkomt maakt het niet goed.

en het is allemaal zo serieus,behalve het einde die wellicht onbedoeld je even doet glimlachen.

gewoon slecht.

"It's what we do."

Normaal gesproken kijk ik altijd eerst het origineel voor ik me überhaupt aan een remake waag, maar gezien de lage score daarvan ben ik gelijk hieraan begonnen.

Het gegeven is best interessant te noemen, maar de uitwerking stelt jammer genoeg teleur. Op zich wordt er een aardige sfeer opgebouwd, ondersteund door gedegen acteerwerk en een fijn visueel stijltje. Helaas lijkt de film zich enkel bezig te houden met een ellenlange opbouw; alsof de kijker in slaap gesust moet worden.

Het heeft dan ook als gevolg dat er vrijwel niets noemenswaardig gebeurt gedurende de gehele speelduur, waardoor er enige vorm van spanning ontbreekt. Alleen het onverwachte einde zorgt voor een ommekeer hierin, maar het is meer een geval van mosterd na de maaltijd. Wat dat betreft strookt het zelfs tegen de boodschap die de hele tijd verkondigd wordt.

Al met al matig, ondanks de geslaagde duistere sfeer. Daarvoor vindt gewoonweg te weinig plaats op horrorgebied.

2,0 Sterren.

Zonder veel voorkennis ingegaan en dat levert een tamelijk fascinerende film op. Mickle praat meer met beelden dan via zijn cast, doet het met een zeer beheerste stijl, gebruikt een ingetogen score en creëert een ambiance die grijs, somber en gekoeld is. Bijna tergend langzaam hoe hij het relaas van de Parkers uit de doeken doet. Dat er met hen iets mis is, is meteen duidelijk.

Noem het maar een slow burner, zoiets. Wat dat betreft zal een (behoorlijk) deel van het publiek dat het krijgt toebedeeld ergens onderweg wel afhaken. Wie voor blood, guts, gore en andere groteske taferelen komt, is hier in ieder geval aan het verkeerde adres. Film gedraagt zich als een klein, intiem drama waar horror wel steeds op de loer ligt, maar niet of nauwelijks toeslaat.

Dat bewaart Mickle voor het laatst. Net op het moment dat je denkt dat het met een sisser gaat aflopen, slaat hij toe met een bizarre ontknoping, die nog wat aan kracht wint door het zijdezachte pianootje dat het schouwspel begeleidt. Zo is het toch maar mooi een geraffineerd hersenspoelsel dat bovendien kan profiteren van een adequaat acterend gezelschap. Boeiende film.

Fijne film!! Met sterk acteerwerk. Er wordt de tijd genomen om een iedereen te leren kennen. En wat de titel ook al een beetje weg geeft. Ze zijn anders maar wat en hoe..............

Net voor het einde werd het wel een beetje standaard. En dan komt het einde.....WOW!!!

Erg gaaf! Aangezien in de rest van de film alles vrijwel suggestief is.

Het goede van dit soort films is dat er rustig een verhaal verteld word. Daardoor komen de momenten ,voor mij als horror-fan ook iets harder aan.

Deze eens geprobeerd en het was niet mis, maar de film heeft wel niet het hoogste tempo. De film is gelukkig niet saai en moet het ook niet echt hebben van bloederige taferelen. Het was dan ook eerder een soort drama dan horror.

Het acteerwerk was prima en de film zag er goed uit.

Een beetje een specialere film, maar toch eens de moeite om gezien te hebben.

Een eigen remake op de Mexicaanse topper.... al was de versie uit Mexico wel wat beter.

De settings zijn alvast goed... een grauwe, drassige uithoek in de bossen van Amerika en een donker huis van de mysterieuze familie. Slim gedaan: waar het in het origineel draait om een moeder en zoons, draait het hier om een vader en twee dochters (en een naïef zoontje van acht.) Een subtiele kennismaking, al kan je wel al meteen de vreemde trekjes eruit halen... Een chirurg die kampt met zijn vermiste dochter en het spoor dat al vrij snel lijdt naar deze familie.

Maar wat speelt er hier? Daar krijgen we het psychologische gedeelte... In principe zijn de twee dochters nog helemaal niet verkeerd en weet het zoontje verder ook niet van de hoed en de rand. De dominatie die vaders heeft na het overlijden van zijn vrouw weet hij vakkundig op zijn dochters in te spelen. En hier wordt het voor de kijker moeilijk te beoordelen wat goed en slecht is.

Wat ik wel een beetje jammer vond was dat onzorgvuldige menselijke botten in de rivier methode. Daar gooi je als kannibaal toch wel je eigen glazen mee in? Verder is die scene waarbij die dochters uit wraak hun vader gaan opeten wel erg sick...

Verder zeker nog wel te doen, maar nogmaals... Hij raakte me wel wat minder dan het origineel.

3,5*

Reli-gekkies met honger.

Een verassende fijne slowburner. Het mysterie rond de familie wordt langzaam uit de doeken gedaan maar het wordt nergens vervelend omdat de onderliggende spanning en de grauwe landelijke omgeving en het inkijkje in het gezin bijdraagt aan de algehele sfeer van de film.

Het einde van de film was dan wel even wat anders. Maar eigenlijk ook wel heel logisch.

Remake van de gelijknamige Mexicaanse horrorfilm waarin zussen Iris [Ambyr Childers] en Rose Parker [Julia Garner] na de dood van hun vader [Bill Sage] moeten beslissen of, en zo ja hoe ze hun kannibalistische traditionele ritueel gaan uitvoeren. De onderlinge relaties zijn beter uitgewerkt en Mickles stijlvolle beeldregie maakt dit tot een superieure remake, maar de zwaarmoedige, soms ronduit melodramatische benadering houdt de kijker op afstand.

Vermakelijk horrorwerkje, eerst vooral meer gericht op de sfeer en vrij traag op gang komend, mr geleidelijk ook wat meer gore, het resultaat is best aardig te noemen. Het origineel uit Mexico nog niet gezien, mr die blijkt minder hoog te scoren dan deze.

Het verhaal gaat over een gezin met een oncontroleerbare drang naar vlees.. Perfect voor vega John Milton dus.

Somos Lo Que Hay (2010) kon ik met de beste wil van de wereld niet meer dan 2,5* aan kwijt. Ik heb er zelfs niets over geschreven. Ik lees dat Jim Mickle eigenlijk geen remake wilde doen vanwege zijn onvrede over Amerikaanse remakes (+1 Jim), maar dat hij na zijn gesprekken met Jorge Michel Grau en de studio toestemming had zijn eigen ding te doen.

En dat betaalt zich uit. We Are What We Are (2013) zal vooral een lagere waardering hebben door het tempo, maar wat mij betreft niet door de kwaliteit. Het zal zeker helpen als je wat affiniteit hebt met langzamer opgebouwde mood cinema, maar er valt hoe dan ook genoeg te genieten. Michael Parks is altijd fijn, maar voor mij steelt de 18 jarige Julia Garner (ze speelt 14) de show. Toen ik die voor het eerst in Ozark zag vond ik haar al een natural, maar dat was ze dus kennelijk ervoor al.

Geweldige mimiek om naar te kijken. It's all in the eyes.

Note to self:

-ik moet echt eens een lijstje maken met films waarvan de remake beter is dan het origineel

-Meer kijken van Julia Garner; sowieso Ozark afkijken, The Assistant kijken. Toen al zo goed.

3,7*

Regisseur Jim Mickle zoekt doelbewust naar een mengelmoes van mysterie, horror en voornamelijk drama. De clou wordt echter wat onhandig weggegeven (de poster loopt er zowat mee te koop) en de sfeerzetting is niet strak genoeg om de kijker uit te nodigen om geboeid te blijven kijken. Het gaat ten koste van uitstekend acteerwerk en een prima gevoel voor mooie visuele plaatjes, vooral Bill Sage doet het erg goed hier en de setting wordt genoeg opgeleukt qua decoratie. Mickle haalt echter niet hard genoeg uit binnen de slotfase en toont te weinig om een duur van 105 minuten te rechtvaardigen, waardoor de kijker toch met een ietwat leeg gevoel wordt achtergelaten.