Navajo Joe (1966)

Sergio Corbucci is een held. De opbouw en mythevorming in zijn films zijn ronduit geweldig en hij is zondermeer één van de meesters van de spaghetti-western. Navajo Joe is een ijzersterk stukje uit zijn oeuvre. Het verhaal van de wraakzuchtige indiaan wordt sterk verteld met veel zeer effectieve build-ups. Corbucci neemt lang de tijd om met onderkoelde beelden de spanning op te bouwen en daarbij is de ronduit briljante muziek van Ennio Morricone een zeer belangrijke factor. De beste man schreef enkele van zijn sterkste stukken muziek voor de film en deze vragen terrecht en zeer efficient veel screentijd. Navajo Joe is een heerlijke epische spaghetti-western.

Leuke spaghettiwestern die het vooral moet hebben van een erg goede Burt Reynolds en een mooie soundtrack. Jammer dat de film zo moeizaam op gang kwam en zeker een half uur nodig had om echt interessant te worden, want het laatste uur is bijzonder sterk. Naast Reynolds zet Nicoletta Machiavelli een leuke rol neer en is Aldo Sambrell een heel sterke schurk. Toch is het Reynolds die samen met Morricone en Corbucci de grootste bijdrage levert aan deze zeer vermakelijk film.

Mijn eerste spaghettiwestern buiten die van Sergio Leone en dat valt niet tegen.Vooral de soundtrack en het camerawerk zijn erg sterk en ook het scenario bevat enkele originele vondsten.Verder een goede vroege rol van Burt Reynolds en een uitstekende Sambrell als bende leider.Alleen de montage en de overdub bevatte enkele mankementen maar verder levert Corbucci toch een prima en sfeerrijke western af.Dat belooft wat voor Django en the Mercenary (beide van dezelfde regisseur) die ik ook nog op de plank heb liggen.

Een tijdje geleden gelijk met Faccia a faccia op blu ray aangeschaft en bekeken.

Deze film staat hier en daar er om bekend 1 van de aller bloederigste spaghetti westerns aller tijden te zijn. Vond ik nog al mee vallen, er zijn er genoeg van gelijke aard, of nog erger.

Ik vond de film vooral nog al simplistisch, zowel qua verhaal als uitvoering, het te pas en te onpas laten horen van het gezongen maintheme hielp daar ook niet bij (wat een kutnummer).

Hoofdrolspeler Reynolds deed het dan weer wel erg goed in een vroegere rol en hij weet de film dan in ieder geval nog boeiend te maken. Ook bijrolspeler Aldo Sanbrell, die je echt in talloze andere spaghetti westerns tegen komt, mag hier schitteren als de hoofdschurk en dat doet hij heel verdienstelijk.

Morricone weet de spanning met zijn score nog verder op te voeren, zolang die song maar niet te horen is en Tarantino heeft hier duidelijk het nodige van gebruikt om zijn eigen films aan muziek te helpen (Kill Bill).

Niet een echte klassieker, Corbucci kan veel beter en inmiddels ook ietwat gedateerd geraakt.

Een zes, ofwel drie sterren.

Dat the Other Sergio ontzettend vermakelijke spaghettiwesterns maakte, is bij de liefhebber inmiddels wel bekend. Burt Reynolds dacht 50 jaar geleden dat Leone deze film zou gaan regisseren. Toen bleek dat Corbucci de regie deed, probeerde hij alles om eronderuit te komen. Het contract was al getekend, dus dat lukte niet meer. Sindsdien spreekt Reynolds uitsluitend met minachting over deze film. Er wordt door een aantal hier gesproken over het foute kapsel van de hoofdrolspeler, maar dat was een pruik. Het zal hoe dan ook niet hebben bijgedragen aan zijn goede humeur.

Want de film is eigenlijk veel te goed om het als een gedrocht weg te zetten. Reynolds heeft dan ook in een hele hoop veel slechtere films gespeeld. Navajo Joe is erg vermakelijk en bij vlagen ontzettend stijlvol. Niet zo verfijnd als een aantal westerns die de regisseur kort hierna zou maken, maar erg veel doet deze, zeker op bepaalde momenten, niet onder voor Django, Companeros of Il Grande Silenzio. Af en toe zie je het grote talent van Corbucci. Het is erg stijlvol gefilmd en het gebruik van de geweldige muziek is voortreffelijk. Deze film heeft wel wat te lijden onder het lage budget, zo lijkt het.

De film had dan ook beter kunnen zijn, eenvoudig gezegd. Technisch zijn er dus tekortkomingen, maar dat komt niet alleen door het ontbreken van geld. Soms is het gewoon slordigheid. Veel continuïteitssfouten of rare overgangen zijn zo nu en dan storend. Filmfouten zijn onvermijdelijk en het valt me normaliter niet snel op, maar bij Corbucci is dit niet voor het eerst dat dit wel het geval is. Bij Django zie je de cameraman vol in beeld bijvoorbeeld.

Het verhaal zit vol onlogische dingen. De reden die wordt gegeven dat de dokter pas een dag later naar de trein kan komen is erg dun. Sowieso hadden ze die code uit hem kunnen slaan. Dat de dokter alleen wordt herkend door de dame die hij moet redden (maar niet door de anderen) is vreemd etc. En het karakter van Joe had beter kunnen worden uitgewerkt, als je dan toch een wraakfilm maakt, is het niet veel gevraagd om de motieven er wat nadrukkelijk uit te laten knallen. Toch deert dit allemaal ook weer niet heel veel, het is wellicht wel het verschil tussen een behoorlijk goede en een geweldige film. 3,5 sterren.