Lover Come Back (1961)

Best een leuk filmpje. Natuurlijk speelt Doris het leuk maar ook Tony Randall was goed op dreef. Pillow Talk was iets beter maar ook dit was oke. 3,0.

Jaren geleden gaf ik deze film 4 sterren maar volgens mij heb ik Send Me No Flowers en deze met elkaar omgewisseld, want vind dit duidelijk de minste van de trilogie tussen Hudson, Day & Randall.

Nog steeds vanzelfsprekend zeer de moeite waard om wel mee te pakken, maar toch net geen Pillow Talk die in mijn ogen een tikkeltje beter is gelukt.

Dat neemt niet weg dat deze film niet vermakelijk is want daar zorgen de 3 grote namen wel voor, maar toch was het verhaal erg vergelijkbaar met het eerste deel en daarom misschien iets minder fris.

Nog steeds 3 hele dikke sterren! Vooral de laatste 20 minuten zijn een leuke twist

Uitstekende film waarin een reclameman en een reclamevrouw achter dezelfde klant aan zitten. Na Pillow Talk de tweede samenwerking van Doris Day, Rock Hudson en Tony Randall (en wat mij betreft een betere). Alhoewel het verloop in grote lijnen voorspelbaar is, zijn er meer dan genoeg leuke wendingen. Grappige dialogen, vermakelijke situaties en een vlot tempo.

Wat een heerlijke komedie. Lijkt me zo'n beetje de jaren zestig variant van de screwball comedy. Dubbelzinnigheid alom in deze battle of sexes. Goed uitgewerkte karakters, goeie oneliners, situatiehumor en leuke Doris Day muziek gecomponeerd door Frank De Vol. De reclamewereld - waarin de personages van Doris Day en Rock Hudson - werken, wordt enigszins satirisch benaderd maar het blijft allemaal onschuldig vermaak aan de oppervlakte.

Het is een intelligent script met een heel hoog entertainment gehalte. Chapeau voor de schrijvers en wat mij betreft niet nodig om dit nog maar eens af te wegen tegenover Pillow Talk. Formule of niet, het blijft heel goed gemaakt.

Ook grappig om te zien hoe de zeden in de samenleving veranderd zijn tegenover de tijd waarin deze film gemaakt is. Bvb. de scène waarin Doris Day zonder verpinken tegen Rock Hudson zegt dat afwassen 'a women's job' is.. Verder is het fijn om het New York van 1961 in kleur te kunnen bewonderen. En de hoedjes die Doris draagt, zijn ook een plezier om te zien.

Nu wel niet bepaald een karakterrol vertolkster, maar ze wist te overtuigen in het drama "Love me or leave me", in het avontuurlijke "Calamity Jane", in de Hitchcock-thriller "The Man who knew too much" en in menig romantisch e komedie, zodat we toch van een zekere veelzijdig talent mogen spreken van een sympathieke Hollywood icoon, Doris Day.

Ook nu staat ze haar mannetje in deze "Lover Come Back", typische romantiek en grappigheid uit die periode, met af en toe toch een schalks momentje.

Onschuldig vertier.

Ietwat overgewaardeerd vind ik, hoewel ik de populariteit ook wel begrijp. Lekker vlot gemaakt, veel chemie tussen Day en Hudson en bovenal een heerlijk tijdsbeeld. Maar het verhaaltje is wel iets te stompzinnig.

Denk dat de makers van Mad Men hier ook wel naar hebben gekeken.

Waar ik onlangs mijn waardering voor Pillow Talk verhoogde tot de max, schroef ik mijn waardering voor deze Lover Come Back een halfje naar beneden bij. Mijn probleem met deze film is dat gemakzuchtig wordt voortgeborduurd op het succes van zijn voorganger, met een bijna identieke verhaallijn. Dat werkt niet. Deze film mist de pit van Pillow Talk, we hebben het allemaal eerder gezien, maar dan leuker. Geheime kracht in Pillow Talk is natuurlijk de cruciale rol van Thelma Ritter. De ondersteunende humor moet deze keer komen van twee voortdurende voorbijgangers, zonder enige betekenis voor het verhaal.

Het sterkste deel van de film vind ik het begin, de wijze waarop Jerry zijn zuidelijke klant strikt. Daarna is echt vermaak helaas ver te zoeken.