Lover Come Back (1961)

Na Pillow Talk nog maar eens een keer een Doris Day film van de bibliotheek meegenomen.

Ik kan me wel voorstellen dat dit soort films vroeger populair waren. Het is pretentieloos vermaak en volgens een bepaald stramien gemaakt. Verder denk ik dat de grappen in de film, de "sexual innuendo's", voor die tijd best gewaagd waren.

Wat me vooral opviel is dat menselijk gedrag en expressie in de loop der tijden wel wat veranderd is. De grote ogen van Doris Day en de manier waarop ze haar vuisten balt als ze kwaad wordt doen erg grappig aan, maar zou in deze tijd absoluut niet meer begrepen worden.

Gemaakt volgens de standaard Doris Day - Rock Hudson formule. Toch heel grappig als je voorbij de dubbele moraal kan kijken. Elke andere opmerking wordt gemaakt met een ondeugende knipoog. Tony Randall is buitengewoon grappig in zijn bijrol als topneuroot.

Hetzelfde sfeertje als bij Pillow Talk. Erg kleurrijk en feelgood verhaaltje. Sit back and enjoy!

*3,5 (vond Pillow Talk iets beter)

Gezellige feelgood movie. Wat ik achteraf wel grappig vond om te horen was dat Day Hudson aangeklaagd heeft ooit, nadat ze verschillende films met hem gemaakt had. Hij had namelijk HIV en in die tijd wisten ze nog niet goed hoe je dat kon overdragen. Ze was bang dat ze door de zoen scenes met hem ook besmet zou zijn geraakt. Uiteindelijk is het wel weer goedgekomen tussen hen, maar ze hebben niet meer in een film samen gespeeld.

Eigenlijk wel jammer, aan de andere kant misschien ook beter. Op een gegeven moment is de formule uitgewerkt. Dat neemt niet weg dat als je een van de drie films leuk vind, dan zijn de andere twee ook zeer de moeite waard.

Hele leuke en onschuldige comedy film!

Heerlijk dit soort comedys, het hele *niks aan de hand* sfeertje met een paar goede acteurs en een standaard verhaaltje is samengevoegd gewoon puur vermaak!

Leuk einde ook! ging de aftiteling in met een lach op mijn gezicht.

Aanrader voor de klassieke comedy liefhebbers!

niks minder waard dan 4 sterren

Het verhaal van deze film lijkt verdacht veel op de voorganger "Pillow talk".

Toch hele leuke komedie.

Doris speelt Carol templeton,een keurig nette reclame-vrouw,die verliefd word op wetenschapper Linus.

Helaas voor Doris is deze linus niet een echte wetenschapper,maar haar grote concurent Jerry Webster (Rock Hudson),die haar dus om de tuin leid,om haar zo gauw mogelijk in bed te krijgen.

Als Doris erachter komt wie Linus werkelijk is,neemt ze op gepaste wijze wraak.

Zeer vermakelijke film,die keer op keer bekeken kan worden.

Best een leuk filmpje. Natuurlijk speelt Doris het leuk maar ook Tony Randall was goed op dreef. Pillow Talk was iets beter maar ook dit was oke. 3,0.

Deze film na heel lange tijd opnieuw bekeken. Toch een heel stuk minder dan de 1e film. Komt vooral door het verhaal wat al niet zo bijzonder is maar daarbij ook niet helemaal goed uit de verf komt. Al is het verhaal op zich is nou ook niet bepaald het sterkste punt van een romantische komedie. Maar het romantische komt in deze film, door het zakelijke ook niet zo sterk naar voren.

De film begint overigens aardig met leuke grapjes, het eind is wel wat aan de slappe kant en het middengedeelte kent ook nog zo zijn saaie momenten. Doris, is mooi en speelt hier wel een stuk beter, niet dat tuttige zoals in Pillow talk. Vooral dat "feministische" doet ze goed. Maar zowel het liefelijke als het kattige kan ze beide heel goed spelen. Niet alleen doet ze dat dan ook in deze film maar ze showt dit richting het eind ook nog even, in een fragment "welke houding ze moet aannemen". Rock is ook leuk als charmeur en een stukje gemener dan in de 1e film. Ook geinig om hem met baardje te zien. Tony Randall is eveneens grappig in zijn neurotische rol en met zijn gekleurde gezicht. Dus aan de acteurs ligt het niet.

Visueel ook mooie film, waarbij kleuren ook goed worden gebruikt, in een tijd dat het nog niet zo gewoon was dat alles in kleuren werd opgenomen.

Ik kon me eerlijk gezegd weinig van de film herinneren alleen het fragment dat die ene vis de andere opeet is een heel sterke herkenning. Zal wel geprojecteerd zijn als een soort symbolische versterking van de conversatie. De film zit vol met visuele grapjes en grappige opmerkingen. De bijrollen dragen daartoe ook bij. De film is dus ook niet slecht, maar gewoon wat minder dan ik had verwacht. Ik vind de film af en toe gewoon geforceerd, soms traag en op sommige momenten wel wat erg zoetsappig.

Na Send me no Flowers, was dit de tweede Day/Hudson film die ik zag. Deze vond ik beter qua verhaal en ook grappiger. Tony Randall zet weer een goede en grappige bijrol neer. Day en Hudson zijn erg aan elkaar gewaagd, qua acteertalent maar ook in de film.

Het einde vond ik te gehaast, maar dat lijkt de formule te zijn van films uit die tijd.

3.5*

Jaren geleden gaf ik deze film 4 sterren maar volgens mij heb ik Send Me No Flowers en deze met elkaar omgewisseld, want vind dit duidelijk de minste van de trilogie tussen Hudson, Day & Randall.

Nog steeds vanzelfsprekend zeer de moeite waard om wel mee te pakken, maar toch net geen Pillow Talk die in mijn ogen een tikkeltje beter is gelukt.

Dat neemt niet weg dat deze film niet vermakelijk is want daar zorgen de 3 grote namen wel voor, maar toch was het verhaal erg vergelijkbaar met het eerste deel en daarom misschien iets minder fris.

Nog steeds 3 hele dikke sterren! Vooral de laatste 20 minuten zijn een leuke twist

Alhoewel de meesten voor Pllow Talk zullen gaan en hoe onrealistisch de ontknoping ook was, voor mij de leukste en meest geestige romantische komedie (gebaseerd op misverstanden en ruzies), met Rock Hudson en Doris Day, die op hun eigen levendige en stralende wijze geknipt leken voor dit soort filmrollen. En vanzelfsprekend was de satire mild. Ik denk ook dat deze productie, van de drie, de tand des tijds het meest heeft doorstaan.

Uitstekende film waarin een reclameman en een reclamevrouw achter dezelfde klant aan zitten. Na Pillow Talk de tweede samenwerking van Doris Day, Rock Hudson en Tony Randall (en wat mij betreft een betere). Alhoewel het verloop in grote lijnen voorspelbaar is, zijn er meer dan genoeg leuke wendingen. Grappige dialogen, vermakelijke situaties en een vlot tempo.

Wat een heerlijke komedie. Lijkt me zo'n beetje de jaren zestig variant van de screwball comedy. Dubbelzinnigheid alom in deze battle of sexes. Goed uitgewerkte karakters, goeie oneliners, situatiehumor en leuke Doris Day muziek gecomponeerd door Frank De Vol. De reclamewereld - waarin de personages van Doris Day en Rock Hudson - werken, wordt enigszins satirisch benaderd maar het blijft allemaal onschuldig vermaak aan de oppervlakte.

Het is een intelligent script met een heel hoog entertainment gehalte. Chapeau voor de schrijvers en wat mij betreft niet nodig om dit nog maar eens af te wegen tegenover Pillow Talk. Formule of niet, het blijft heel goed gemaakt.

Ook grappig om te zien hoe de zeden in de samenleving veranderd zijn tegenover de tijd waarin deze film gemaakt is. Bvb. de scène waarin Doris Day zonder verpinken tegen Rock Hudson zegt dat afwassen 'a women's job' is.. Verder is het fijn om het New York van 1961 in kleur te kunnen bewonderen. En de hoedjes die Doris draagt, zijn ook een plezier om te zien.

Haha het is nep bij IMDb staat te lezen de kleine vis was een wormpje. Toch knap gedaan.

Doris zingt weer de titelsong (maar vergeleken met de ander twee Hudson/Day-films voor mij toch vrij onbekend liedje. Later in de film is nog Should I surrender te horen.́

Na alweer twee keer te hebben gezien blijft het toch minder dan de eerste film, vorige keer iets beter. Het is een soort variatie op Pillow Talk, alleen wordt de rol van Hudson nog wat verder aangedikt wat de geloofwaardigheid niet (meer) ten goede komt. Het verhaal zelf is zwak en berust eveneens zij het in veel mindere mate dan Pillow Talk op toevalligheden. Zowel Hudson en Day doen hun best maar de film komt vaak wat belegen over. Eerst is het vooral een komedie, later als Hudson de rol van uitvinder inneemt wordt het een romantische komedie.

Day, een hardwerkende eerlijke vrouw, werkt in de reclamewereld. Haar concurrent Hudson eveneens maar deze laatste gebruikt trucjes die niet helemaal volgens de regels zijn. Om te voorkomen dat een ingehuurd meisje ook gaat getuigen bij de reclamecommissie, verzint hij een nieuw niet bestaand product die een wetenschappelijk uitvinder voor hem moet maken. Om tijd te winnen papt hij aan met Doris, die ook geïnteresseerd is in dit product. Randall is de baas van het reclamebureau waarvoor Hudson werkt. Hij heeft het bedrijf geërfd van zijn strenge vader.

Doris is modieus en leuk en op sommige momenten zelfs lief. Ik heb de hele film wel genoten van haar spel. En komt inderdaad wat beter over dan in Pillow talk.

Gaat goed van start maar wordt daarna al gauw wat minder. Hudson heeft hier een deel van de film een baard. Randall die vraagt of de lila eraf is, is hilarisch. Hier en daar wat lieve romantiek, zoals op het strand en bij Doris thuis. De wending laat op zich wachten maar is krachtig en worden rollen zeer goed omgedraaid. Zodra getrouwd wordt het weer wat minder.

(Doris wordt wel vaak al teveel voor de domme gehouden ook komt de film bij een aantal scènes niet vrouwvriendelijk over.). Een klein rolletje, als Doris' secretaresse, van Ann B. Davis o.a. bekend van The Brady Bunch.

Nu wel niet bepaald een karakterrol vertolkster, maar ze wist te overtuigen in het drama "Love me or leave me", in het avontuurlijke "Calamity Jane", in de Hitchcock-thriller "The Man who knew too much" en in menig romantisch e komedie, zodat we toch van een zekere veelzijdig talent mogen spreken van een sympathieke Hollywood icoon, Doris Day.

Ook nu staat ze haar mannetje in deze "Lover Come Back", typische romantiek en grappigheid uit die periode, met af en toe toch een schalks momentje.

Onschuldig vertier.

Ietwat overgewaardeerd vind ik, hoewel ik de populariteit ook wel begrijp. Lekker vlot gemaakt, veel chemie tussen Day en Hudson en bovenal een heerlijk tijdsbeeld. Maar het verhaaltje is wel iets te stompzinnig.

Denk dat de makers van Mad Men hier ook wel naar hebben gekeken.

Waar ik onlangs mijn waardering voor Pillow Talk verhoogde tot de max, schroef ik mijn waardering voor deze Lover Come Back een halfje naar beneden bij. Mijn probleem met deze film is dat gemakzuchtig wordt voortgeborduurd op het succes van zijn voorganger, met een bijna identieke verhaallijn. Dat werkt niet. Deze film mist de pit van Pillow Talk, we hebben het allemaal eerder gezien, maar dan leuker. Geheime kracht in Pillow Talk is natuurlijk de cruciale rol van Thelma Ritter. De ondersteunende humor moet deze keer komen van twee voortdurende voorbijgangers, zonder enige betekenis voor het verhaal.

Het sterkste deel van de film vind ik het begin, de wijze waarop Jerry zijn zuidelijke klant strikt. Daarna is echt vermaak helaas ver te zoeken.