Not Fade Away (2012)

Uitstekende film over een groep jongeren die een band willen beginnen en alle problemen daaromtrent. Het originele van de film is dat het over een band gaat die redelijk goed is maar het niet gaat maken zoals vele bandjes toentertijd.

Het tijdsbeeld wordt uitstekend neergezet waarin iedereen rookt, drinkt en platen gaat kopen. De post-beatnik generatie die zich tegen hun ouders verzetten en niet zomaar slikken wat er allemaal gebeurt in de wereld om hun heen, zoals: de Vietnam-oorlog en discriminatie tegen zwarte mensen. Dit levert een aantal zeer geslaagde semi-intelligentie quotes op die ook wel grappig zijn. Een coming-of-age verhaal waarin de verschillen tussen ouders en jongeren vaak mooi wordt weergegeven. Het wordt nergens echt zwaar of donker maar eerder luchtig en vermakelijk.

Het acteerwerk is erg goed, vrijwel allemaal onbekende acteurs die geloofwaardige rollen neerzetten. De hoofdpersoon die wel wat wegheeft van Bob Dylan is dan ook erg leuk om te volgen. Uiteraard speelt Gandolfini weer erg sterk, redelijke typecast maar wat boeit het ook, geniale acteur.

Een aanrader als je van rock biopics houdt en deze heeft zeker een meerwaarde. Hoewel het einde nogal tegenvalt is dit een van de betere films die ik heb gezien in de afgelopen zes maanden.

Een matige drama film...

Matige verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Prima kwaliteit HD breedbeeld...

Niet te moeite waard...

Natuurlijk fijn dat anderen hier plezier aan beleefden, maar ik kan er weinig mee.

Er zijn herkenningspunten voor mij, gezien mijn eigen band-verleden dat ronde dezelfde tijd van start ging als dat van het bandje waarover de film gaat.

De muziekstromingen van die tijd heb ik zelf ook allemaal meegemaakt

Maar het is allemaal erg vluchtig en veel te gemakkelijk in beeld gebracht.

Hoe komt zo'n beginnend bandje, dat bijna nooit optredens lijkt te hebben, meteen aan zulke dure merk instrumenten?

Het komt allemaal een beetje uit de lucht vallen.

De problemen die de bandleden tegenkomen heeft iedere band destijds wel meegemaakt en vallen nogal mee t.o.v. wat ik gewend ben.

De personages hebben weinig diepgang, met uitzondering van de vader, over wie je wel iets meer aan de weet komt.

Goed gespeeld door James Gandolfini.

Verrassend Dominique McElligott hierin tegen te komen die ik vooral ken uit de westerns "Blackthorn" en "Hell on Wheels".

Het leukste van de film zijn voor mij de muziekclipjes die de hele film opvrolijken, en de verwijzingen naar de originele artiesten.

Veel indruk maakte het allemaal niet op mij, maar de filmpjes van de echte artiesten sleepten me wel door het verhaal heen, dat mij desondanks wat te lang duurde.

Ok.

Wel een degelijke ontdekking dit. Zag hem al een paar keer op TV voorbijkomen maar sinds vandaag kwam ik er achter dat deze film na mijn bericht pas op 52 stemmen staat. Bijzonder, want zo onbekend hoeft deze film niet te zijn. Bovendien heeft de regisseur ook wel een redelijke status opgebouwd.

Vooraf keek ik hem vooral omdat Heathcote op de poster staat. Soms dan ben je je aan het vervelen en dan heb je van die dagen dat je gewoon een film door een bepaald koppie wil kijken. Deze film was er eentje van, en het viel ook nog best mee. Het zat zelfs dicht tegen 3,5* aan.

Maar uiteindelijk is de film toch net wat te vluchtig en te rommelig om echt goed uit de hoek te komen. Qua regie is er in ieder geval niet al te veel op aan te merken. Strak in elkaar gezet, dialogen die vaak goed genoeg weten te zijn. Bij vlagen iets te dromerig, maar de film trekt de aandacht uiteindelijk wel. Timing en editing zijn ook zeker solide.

Maar bij vlagen lijkt de film een aantal gebeurtenissen over te slaan. Het voelt soms meer aan als losstaande beelden die aan elkaar gemonteerd zijn. Een beetje een vluchtige loop, en beetje simpele beslissingen van het script en het net wat te makkelijk afdoen van relatief grote zaken.

Qua acteerwerk wel goed. Magaro doet het echt leuk. Bijrollen doen het ook redelijk, vooral Gandolfini weet wel wat indruk te maken hier en daar. Ik mis nog wel wat details aan personages die het echt memorabel maken, nu zijn het vooral nog wat standaardpersonages. Iets meer uitdieping dan een algemene film, maar nog steeds niet genoeg.

De film staat in het algemeen wel goed overeind, maar af en toe zit er een momentje bij waarvan ik me afvraag hoe dat door de final cut is gekomen. De CGI bij het motorongeluk bijvoorbeeld. Oei wat ging daar mis? Maar in het algemeen best redelijk. Soms iets te donkere belichting hier en daar, maar toch niet al te veel te klagen. Makkelijk uit te kijken film, maar had beter gekund.

Op de televisie is de Twilight Zone van Rod Serling te zien. De moord op Kennedy ligt nog vers in het geheugen en het woord afro-american raakt in zwang. De oorlog in Vietnam en de gevoelens van patriottisme die daarbij wel/niet loskomen verdelen de samenleving. Zowel de nostalgische sfeer alsook de non-confessionele en non-conformistische tendenzen die de samenleving binnen sluipen, worden door regisseur en schrijver David Chase in zijn eersteling Not Fade Away prima getypeerd.

Uiteraard is ook de soundtrack in belangrijke mate verantwoordelijk voor de sfeer en de inleving in het tijdsbeeld. Veel aandacht voor The Beatles en The Rolling Stones, maar gelukkig krijgt ook minder gangbaar geluid in de vorm van Bo Diddley, Elmore James, Joey Dee en zelfs The Sex Pistols de aandacht. Leuk. Waarschijnlijk is een groot deel van het budget besteed aan muziekrechten.

De muzikale en sfeervolle omlijsting voor het coming of age-verhaal zijn fantastisch. Het verhaal is dat minder. Behoorlijk standaard eigenlijk. Het verhaal behandelt de eerste liefde, de onzekerheid over de toekomst, de afstand tot het burgerlijke gezin en meer van dergelijke momenten van vreugde, teleurstelling en vertwijfeling die bij een coming of age-verhaal horen. Niet verkeerd en vermakelijk maar tevens bekend terrein.

Ook cinematografisch niet bijzonder. Althans tot het laatste kwartiertje. Als de setting zich verplaatst van het degelijke Jersey naar het bruisende Los Angeles, permitteert Chase zich hele aardige surrealistische frivoliteiten die geheel in tegenspraak zijn met de bravere enscenering van daarvoor. Het laatste kwartier is verrassend, spannend en op enig moment zelfs hilarisch.

Maar goed. Over de hele linie is Not Fade Away gewoonweg een degelijke film met een vrij standaard verhaal. Een film die overigens prima wegkijkt. Het acteerwerk is goed, hoewel ik bij hoofdpersonage John Magarro soms wat emotie miste. Verder geen klagen. Het rockt allemaal lekker.