Paris Brûle-t-Il? (1966)

Een ietsje minder oorlogsverhaal met een zeer internationale casting van grote filmsterren.

Deze film is prachtige rondrit door Parijs met een bezoek aan haast al zijn prachtige monumenten.

Rene Clement verzamelde een pak vedetten voor een mastodont van een film, uitsluitend om de Franse weerstand te verheerlijken en om de vreugde van de bevrijding van Parijs opnieuw te beleven.

Voor dit laatste gebruikte hij wat archiefmateriaal en dat is, samen met een aangrijpende deportatiescène, het beste van de film want zelden zo'n, flauwe, gekunstelde, onechte oorlogsfilm gezien.

Film zit vol van, niet voor mogelijk geachte, amateuristisch geschoten scènes die totaal onnatuurlijk overkomen en waarbij de acteurs alleen maar slagzinnen moeten uitkramen. Idioot om vast te stellen dat bekende spelers enige minuten in beeld komen voor wat flauwe cliché-gezegden.

Film staat niet in verhouding met de waarde van de mensen die er aan hebben meegeholpen.

Een ontgoocheling.

Als oorlogsfilm ziet deze film van René Clement er erg amateuristisch uit. Dat verrast mij trouwens niet echt, want er is ook geen doorkomen aan het boek van het duo Collins – Lapierre, waarop de film gebaseerd is. Het beste deel van de film is het inlassen van originele opnamen. Ook de rondgang langs de diverse gedenkwaardige monumenten van Parijs is zeker de moeite waard.

Net als The Longest Day heeft ook deze film een meer dan indrukwekkende sterrenbezetting, met de kanttekening overigens dat de meeste bekende acteurs en actrices niet meer dan een cameo hebben.

Zwak.

De beelden van Parijs en enkele originele oorlogs-documentatie fragmenten zijn wel de moeite waard.

Het acteerwerk is over het algemeen van een laag tot zeer laag niveau.

De vele cameo's zorgen niet voor een meerwaarde.

Sommige domme scènes irriteerden mij zelfs.

De enige acteur die echt iets van zijn rol weet te maken is Gert Fröbe.

Fijn dat ik die in zijn eigen taal hoorde spreken.

De man had vooraan op de poster mogen staan, maar ja, het is een Franse film, en de cast staat er in alfabetische volgorde op, met als gevolg dat Belmondo, geheel en al onterecht, als eerste genoemd werd.

Voor Fröbe 1,5*, en voor de rest 1* maakt 2,5* in totaal

Nu verbaas je me wel Brix .
Ik vond het een fijne film over de rol van het verzet in Parijs en de daaropvolgende bevrijding. Met twee grote kalibers aan het script (Gore Vidal en F.F. Coppola) kon het ook niet fout gaan. De archiefbeelden vond ik een mooie aanvulling bij de film zelf, vooral die vreugdebeelden op het einde. De strijd om Parijs was verder een ware stadsguerrilla. De casting was indrukwekkend, met ook Kirk Douglas, Anthony Perkins en Robert Stack die de revue passeren. Nu speelden inderdaad heel wat grote acteurs kleine rolletjes en is er niet echt een hoofdpersonage dat uit de verf komt. Clément gaf voorrang aan het historische verloop, zonder al te veel romantisering errond. Ik ben het dan ook wel eens dat je de film niet voor het acteerwerk moet bekijken.

De fantastische Fröbe als Von Choltitz valt nog het meest op. De Fransen erkenden ook dat hij hoe dan ook een positieve invloed heeft gehad, omdat hij het niet zag zitten om historische monumenten de lucht in te laten vliegen en Hitlers bevelen negeerde. Dat Parijs er vandaag nog zo authentiek uitziet en dat er geen bloedbad gekomen is wordt vaak aan Von Choltitz toegeschreven. De generaal werd door de geallieerden redelijk uit de wind gezet voor verdere vervolging en kreeg snel zijn vrijheid.

Ook enkele fijne scènes zoals die waarin een verzetsstrijder haar echtgenoot wil redden net voor zijn deportatie, de strijder Gallois die het commando gaat inlichten achter de frontlinie en het oud dametje dat haar thee drinkt terwijl Franse militairen vanuit haar flat enkele verschanste Nazi's in een parkje uitroken.