Flic Story (1975)

Eindelijk ook beschikbaar met Engelse ondertiteling (Alain Delon box).
Geen meesterwerk, wel een heerlijke film voor de liefhebber van de Franse misdaadfilm. Delon (als flic) en Trintignant als meedogenloze gangster spelen een kat en muisspel, wat enigszins te vergelijken is met Heat.
Er zijn aardige bijrollen van vooral Crauchet en Salvatori. Ook Bond-girl Claudine Auger (Thunderball) speelt mee, als de vriendin van Delon.

4*

Spannende misdaadfilm met een altijd uitstekende Delon!
Dat Delon op het einde van de film recht in de camera kijkt vond ik vrij verrassend.

Goede film, maar kan niet tippen aan films van Melville (daar wil dit natuurlijk wel op lijken volgens mij). Delon acteerde goed, en het verhaal was spannend en erg boeiend. De film was voorbij voordat je het doorhad. Ook een mooi jaren '40 sfeertje, met die oude auto's e.d. Ook de themesong was echt geweldig. Die politiebaas was daarentegen erg overdreven, evenals die zogenaamd 'onwetende' collega's ("altijd als we een boef bijna hebben haken we af, waarom is dat baas?"). Ik vond die acteur die Buisson speelde ronduit een sukkel.

Tegenvaller, ben normaal erg gecharmeert van Delon maar het plot was zo traag als stroop. Technisch ook maar erg gemiddeld, de geschoten beelden zijn behoorlijk flets.

3* voor de prima cast, Trintignant niet te vergeten.

Giga-tegenvaller. Ben gaan spoelen op een gegeven moment.

Prima vertolkingen van Alain Delon en Jean-Louis Trintignant. Heerlijke film. 4*.

Spannende Franse misdaadfilm, zo zie ik ze graag. Voor de liefhebber inderdaad!

Herzien. Blijf het maar heel matig vinden.

Zeker geen slechte film.

Heb wel beter Flics met Delon gezien.

Hielp ook niet mee dat ik de Internationale versie op vhs zag....

Oftewel Delon die Engels sprak.

Jacques Deray - die bij mij mijn weten nooit een uitschieter bracht - zit in de jaren 70 volop in zijn Alain Delon periode.

"Flic Story" is daar een voorbeeld van en meteen wel één van zijn betere werken.

Eigenaardig dat de titel wordt doorgeschoven naar de rol die Delon speelt, niettegenstaande hier toch het verhaal wordt gebracht van een Franse topgangster die werkelijk heeft bestaan en die in 1956 werd onthoofd.

Maar goed, de eerste helft van de film wekt het scenario voldoende aandacht en wordt alles vlot verwerkt, maar nadien stuikt de film wat in, met cliché's als commissarissen die zich opwinden, rechercheurs die van hun taak ontzet worden enz...

Het slot houdt dan wel nog enkele geslaagde scènes in.

Delon en ook een aantal Franse halfgoden in de film zijn goed. Meer dan verrassend goed is Trintignant als de koele, bijna psychopatische killer.

Deze Alain Delon film stond al een tijdje op mn lijstje en hem hem eindelijk kunnen zien met Nederlandse ondertitels op een oude VHS band, helaas wel erg slecht gedubbd in het Engels.

Was best wel verrast door deze film vond hem erg goed! Weer een sterke rol van Delon met de nodige actie erin. ?

Mooi stukje vond ik dat Delon uit een raam sprong naar een dak, van het dak afviel zo met zn rug op het zand.

Via ARTE TV gezien in de Duitse nasynchronisatie, en in perfecte beeldkwaliteit.

De Duitsers zijn meesters in het nasynchroniseren, en dit heeft mijn voorkeur boven de Engelstalige versie.

Wat dat betreft geen probleem.

Dit is een prima policier met een goede cast.

Vooral Trintignant weet te overtuigen als de nietsontziende meedogenloze moordenaar.

Delon is ook goed, maar die eeuwige sigaret in zijn mond, ook tijdens het spreken, wekte eerst de lachlust op en later irritatie.

Jammer dat de hoofdcommissaris zo overdreven komisch overkomt.

Dat staat toch wat haaks op de keiharde misdaden van Buisson.

Sfeervolle jaren veertig setting, mooi in beeld gebracht in passende kleuren.

Heel fijne muziek ook.

Le Gang met Delon is ook een echte aanrader! Ook gebaseerd op Emile Buisson. Helaas ook erg moeilijk te vinden.

Wel aardig, Melville (en ook Deray) heeft ze echter wel eens sterker gemaakt. Vond Delon hier niet zo uit de verf komen, en die eeuwige sigaret begon inderdaad wat onnatuurlijk over te komen (zeg ik als roker). Trintignant daarentegen overtuigde wel in zijn rol,

Het wordt nooit echt spannend. Zelfs de eindscene in de herberg waar de arrestatie gaat plaatsviden is een beetje knullig. De politiebaas was lachwekkend en roept samen met Henri Guybet (van Rabbi Jacob) associaties met een Louis de Funes-gendarmefilm op, wat niet de bedoeling geweest kan zijn.
De film moet het hebben van de iconische aanwezigheid van Delon die veel moeilijk kijkt en rookt en vooral Trintignant die sterk acteert. Dat op zich is genoeg voor een dikke voldoende.

Redelijke film waarin de politie jacht maakt op een gewetenloze crimineel die ontsnapt is uit een instelling. Gebasseerd op een waargebeurd verhaal levert dit een solide misdaadfilm op met een prima aankleding en goed acteerwerk. Helaas is het allemaal vrij standaard en zakt het op sommige momenten wat in (ook omdat de actiescenes erg spaarzaam zijn)>

Onderhoudende film maar echt gepakt ben ik niet door het waargebeurde verhaal. De vertelling is wat monotoon en vlak van aard. Ondanks de charismatische cast geen hoogvlieger.

Boeiende politiefilm die z’n tijd neemt maar wel een mooi inzicht geeft in het kat en muis spel tussen de politie, goede rol van Delon, en een psychopathische crimineel. Vooral die laatste geeft de film extra glans. Verder kleurt het wel iets te veel binnen de lijntjes, al is de finale erg spannend.

Nu op Netflix

3,5

Politieman Alain Delon gaat achter keiharde crimineel Jean-Louis Trintignant aan en wacht op een kans om hem te pakken te nemen.

Vooral Jean-Louis Trintignant vond ik fantastisch.

Mogen Franse posters nu ook meer meer op de site vanwege rechten net zoals de Italiaanse posters?

Nog maar eens gekeken. Ik blijf bij mijn drie sterren want er is in deze tijd in dit genre beters gemaakt in Frankrijk. Beetje vreemd dat er uiteindelijk iets als een vriendschap ontstaat, want een genadelozere killer heb ik zelden gezien..

Frankrijk, 1947. Émile Buisson (Jean-Louis Trintignant), de beruchtste gangster van het land, ontsnapt uit een psychiatrische inrichting voor criminelen. Roger Borniche (Alain Delon) krijgt de opdracht de man op te sporen en liefst een beetje snel, want Buisson zat in die inrichting omdat hij extreem gewelddadig is. De behandelingen in de kliniek waren niet erg effectief, want Buisson en zijn bende knallen nog steeds zonder omhaal alles en iedereen die hen in de weg loopt neer.

Flic Story herenigt Delon met regisseur Jacques Deray, met wie hij een paar jaar eerder de klassieker La Piscine maakte. Paul Crauchet uit die film doet trouwens ook weer mee. Zo goed als La Piscine is deze film lang niet, maar het is een wel een lekkere politiefilm. Het is overigens true crime: de film is gebaseerd op het boek dat de echte Borniche schreef over zijn jacht op Buisson.

Het komt daarom vaak nogal prozaïsch en soms zelfs klungelig over. De werkelijkheid is nu eenmaal geen spannende actiefilm. Net als bij Het meisje met het rode haar krijg je in Flic Story een goed idee van hoe het allemaal alledaags gerommel is, tot er doden vallen. En doden vielen er; de bende van Buisson wordt verantwoordelijk gehouden voor 36 moorden. Zeker de scene van de overval op de fabriek gaat in een flits van rommelig naar gruwelijk.

Trintignant geeft een wat aparte vertolking van Buisson. Je verwacht een agressief charisma, iemand die de constant verbaal en non-verbaal duidelijk maakt dat hij de baas is. Maar Trintignant zet hem neer als een ijskoude en zwijgzame droogkloot, wiens hele overwicht eruit bestaat dat iedereen weet dat hij als hij een probleem met je heeft, hij daar geen moment ruzie over gaat maken, maar meteen schiet. Dat in contract met zijn hele entourage, die verder bestaat uit de typische scharrelende en hosselende onderwereldtypes die we kennen uit talloze misdaadfilms.

Maar het gaat toch gewoon weer om Alain Delon. De man is een filmster zoals een filmster moet zijn. Ja, hij is knap, maar genoeg knappe mensen die hebben geprobeerd te acteren en totaal geen uitstraling hadden. Delon is een goede acteur, maar geen briljante. Maar de man heeft die it-factor - of meer toepasselijk in het Frans: dat je ne sais quoi - in overvloed. Zet hem neer in een scene en hij trekt meteen alle aandacht naar zich toe. Zelfs als hij een sprong mist en daardoor Buisson laat ontsnappen, doet hij dat in stijl.

Het is, zoals veel misdaadfilms uit de jaren zeventig, verder allemaal vooral degelijk gefilmd. Alles is altijd goed te zien en de actiescenes werken, zonder ooit opvallend spectaculair te zijn.

(Gezien op Netflix)