Delitto allo Specchio (1964)

Ze bestonden nog maar net : gialli...een jaar eerder was LRCST van Bava uitgekomen, maar die werd pas later en vrij willekeurig tot eerste giallo gebombardeerd. Er bestonden er natuurlijk meer, maar als "genre "bestond het in 64 in feite nog niet, dwz. de zgn. essentiële elementen ervan werden nog niet als zodanig herkend. Op film dan, niet in de literatuur. De titel - en dat zal misschien het internationale publiek deels zijn ontgaan- is in het origineel een duidelijke verwijzing naar assassinio allo specchio ( = the mirror crack'd ) van Agatha Christie, die amper 2 jaar eerder als giallo in boekvorm was verschenen, onderdeel van de legendarische pulp serie. Dus we kunnen de film zonder gewetensbezwaren een giallo noemen, zoals de meeste buffs ook doen.
Het eerste half uur lijkt eerder een musicarello dan een giallo te zijn : 10 jongmensen vermaken zich in Rome met muziek en dans, gaan daar mee verder als Lemoine/ Riccardo zijn buddies inviteert voor een verblijf in het voorvaderlijk castello. Het werd nog gezelliger, tot 2 ongenode gasten opduiken : Antonella Lualdi met er bijna uitspringende tieten, en haar vriendje Drew Barrymore- vader van- met not so great hair. Velen zitten duidelijk niet op haar te wachten, ze breekt het ijs door te cheerleaden in een groepsdans na eerder solo te hebben opgetreden in een dans die geinspireerd leek door die van Mangano in riso amaro- wel met geschoren oksels gelukkig ! Lualdi laat het ijs weer aangroeien door eerst- pre teeniehorror style zelfs- een langgerekte variant op truth or dare te spelen met haar slachtoffers. De al bedrukte stemming wordt er niet beter op als ze vervolgens DB uitnodigt om zijn telepathische gaven te demonstreren, en u raadt het al : in de toekomst leest hij louter onheil, er dreigt iets gruwelijks te gebeuren. Hij vlucht meteen weg, de rest lacht hem uit.
Het leek daarna alsnog gezellig te worden, helaas vindt men kort daarop het lijk van Lualdi- gewurgd schijnbaar, en het giallo/ whodunnit spelletje kan beginnen. Denken we anno nu, in feite is dit echter niet het begin van een serie slashings maar moeten we het met die ene moord - off screen dan nog - stellen, het onderzoek waarnaar de rest van de film vult.
Door zijn setting op 1 locatie + whodunnit gegeven een duidelijke voorloper van de 10 little niggahs type gialli, ook door de later verplichte introductie van de weinig verheffende , decadente stock characters en als besluit een verrassende twist na een hier wat te langgerekt red herring spelletje.
De setting in een kasteel zou zeker in 64 wat gothic invloeden moeten verraden, viel nogal wat tegen maar wat verwacht je met sets verzorgd door...Demofilo Fidani ! De regisseurs- ik weet niet wie wat regisseerde- houden het casual, ondanks de aanwezigheid van Freda fotograaf Masciocchi niet te flamboyant. De score van de Martino ook niet gotisch, eerder jazzy en passend bij een giallo.
In de cast naast reeds genoemden vooral mensen die- erg jong toen nog- niet heel veel verder zouden komen dan B- genrecinema, maar voor een film als deze goed genoeg. Chicks ok, maar Lualdi steelt de show. Barrymore een kwartier screentime ongeveer.
Is te zien dankzij de Engels gedubde DVR-R, een echt volwaardige release laat vooralsnog op zich wachten.