Intolerable Cruelty (2003)

"Love is good", mwoehahah. Typische Coen die gewoon in de solide middenmoot van hun oeuvre staat. Ik heb me in elk geval goed vermaakt met deze totaal niet serieus te nemen romcom. Hou sowieso wat meer van hun lichtere werk. De stijlvolle uitvoerig, de leuke bijpersonages en de overvloed aan grappige motieven ("I'm a sitting duck!") geven de doorslag.

Lekker klefjes, doch vermakelijk. Prima voor een avondje bankhangen.

Gisteren nog een keer gezien bij de commerciële jongens, en ik blijf bij mijn drie sterren. Voldoende maar voor de Coens eigenlijk onvoldoende, het houd niet over. Af en toe in alle overdrijving best leuk, maar over het algemeen iets te veel typetjes werk, bijna het niveau van een André van Duin show vroeger. Humor is net wat te gemakzuchtig, mist scherpte. Clooney lijkt niettemin erg zijn best te doen, zijn continue geschmier werkt nog redelijk aanstekelijk ook: aardige rol. Zeta-Jones is hier bloedmooi maar geen groot actrice en gaat qua komische timing een paar keer de mist in. Klasbakken als Thornton, Jenkins en Rush worden nauwelijks gebruikt: gemiste kans.

Alles bij elkaar geen echte slechte film, maar zonder twijfel wel een van de mindere van de Coens.

Met "Intolerable Cruelty" leveren de Joel Coen en Ethan Coen (oftewel de gebroeders Coen) een voor hun doen behoorlijk toegankelijke Komedie / Romantiek film af, die wel niet behoort tot hun beste werk.

In dit verhaal kruipt Catherine Zeta-Jones in de huid van Marilyn, een charmante vrouw die alleen maar met mannen trouwt vanwege het geld dat ze na de scheiding op jaar bankrekening kan bijschrijven. George Clooney schittert als de gehaaide echtscheidingsadvocaat Miles, die ervoor zorgt dat er bij haar nieuwste slachtoffer helemaal niets te halen valt. Beide slagen erin wreed te worden.

"Intolerable Cruelty" is soms een beetje aan de rommelige kant, maar weet te onderhouden door de vele grappige momenten. George Clooney en de altijd mooie Catherine Zeta-Jones zetten allebei topprestaties neer en laten de elektriciteit van het scherm spatten. Verder zien we ook de bekende acteurs Billy Bob Thornton en Richard Jenkins.

Al met al een vermakelijke Komedie / Romantiek film, met een scherpe "bite".

Vermakelijke wegkijker, maar meer dan een tussendoortje is het niet. Daarvoor is het allemaal te nietszeggend en vooral te clichématig. Een van de mindere Coens toch wel, hoewel hun karakteristieke filmische eigenschappen zeker aanwezig zijn. De humor is op typische Coens-wijze best geslaagd; de openingsscène met Geoffrey Rush start al lekker absurd, en op dat elan gaat het door. Dat is meteen ook het beste aspect van de film, en waarom het zeker een voldoende krijgt, want de meer dramatische elementjes werkten voor mij niet. Het hele liefdesplot, hoe de een de ander probeert te vermoorden op het einde, maar dan daarna toch het overdreven happy end, etc.; ik kon er weinig mee. Dat heeft niets te maken met Clooney en Catherine Zeta-Jones, die een aanstekelijke chemie hebben, maar het is zoals ik al zei clichématig tot in den treure en daardoor saai. Vooral Clooney is overigens wel écht leuk; ik kan hem altijd het beste appreciëren in Coen-films eerlijk gezegd. Zijn beste rol vind ik die in O Brother, Where Art Thou, maar deze prestatie mag er zeker ook zijn. 3*.

Coen?

Ik zal er niet om liegen, ik had nooit kunnen raden dat dit ooit uit de pen en hand van een Coen-broer zou komen. Pas toen ik de pagina van MovieMeter had geopend om mijn recensie op de film te schrijven zag ik plots een bekende naam op de poster staan, en kwam er toen pas achter dat dit een film van Coen was.

In ieder geval is het daarom een film die ik maar moeilijk kan linken aan het oeuvre van een Coen, ook al had dat te maken kunnen hebben met het feit dat de andere Coen niet in de regiestoel zat voor deze film. Intolerable Cruelty komt ondanks de interessante titel vooral over als een gemakkelijke, voorspelbare romcom die zich nooit weet te kenmerken in de stilering van Coen en zich ook nergens echt kan onderscheiden.

De humor is vooral het element waar ik over struikel. Veel hysterisch en luid gedoe, maar hilarisch verre van. Waar de film van kan profiteren zijn wat sterke filters en de chemie tussen Clooney en Zeta-Jones. Die twee brengen geregeld wat leven in de brouwerij die het niveau wat omhoog haalt. Dat zijn ook de schaarse momenten die deze film volledig doen laten opleven.

Verder worstelde ik vooral met het verhaal en kon er maar moeilijk inkomen. Misschien wel origineel geschreven, maar verder een ietwat gewoonlijke romcom die vooral de plank misslaat op het gebied van humor, die ik wat te gemakkelijk vond. Laat wat bekende acteurs rare fratsen uithalen en je hebt de humor van Intolerable Cruelty. Het lag me niet, maar leuk om eens gezien te hebben (I guess)

Heb verschillende keren hardop kunnen lachen en da’s voor mij een goeie maatstaf bij de beoordeling van een komedie. De chemie tussen Clooney en Jones werkt naar behoren en dat is ook een belangrijke factor. Natuurlijk hebben we hier ook te maken met nogal Amerikaanse en misschien wat glad overkomende toestanden rond scheidingen. In de bonusdocu bij de dvd werd aangehaald dat het onderwerp van deze film aansloeg bij wat er toen gaande was in de Amerikaanse samenleving. Dus dat zal dan wel zo zijn.

Smiley voor dit werk.

Clooney is perfect als gladde advocaat maar de rest van de cast, inclusief zijn chemie met Zeta Jones, is een stuk matter en minder spetterend. Daardoor gaat de film nooit echt leven en weet niet echt te boeien, ondanks de verder prima aankleding en redelijk tempo. Misschien ook wel dat de plot net te veel veranderingen en stappen zet, zeker richting het einde. 2,5*.

Onverwacht veel mismoedige berichten die ik zelf niet had zien aankomen omdat ik de film indertijd al bijzonder grappig vond, en nu eigenlijk nog steeds. Een nagenoeg perfecte rolverdeling (inclusief die zielige Richard Jenkins, een "unsung hero" in het Coen-universum), prachtig camerawerk (uiteraard, met Roger Deakins achter de zoeker) en een onverwachte twist (de oliemiljonair die een ingehuurde acteur blijkt te zijn), en die flauwe baron en dat steeds herhaalde "Nail yo' ass" vergeef ik daarbij graag. En wat lijkt George Clooney hier vaak op Cary Grant…