Kiss of the Damned (2012)

Trailer (YouTube)

Ondanks enkele hete erotische seksscènes heeft dit zoveelste vampierverhaal (vanuit vrouwelijk perspectief ditmaal) niet veel nieuws te bieden. De film, in zeventiger jaren stijl is naast grappig eng, lauw, clichématig en wat kitscherig. De hoofdrolspelers zijn van origine Frans- en Italiaans talig en hun geforceerd klinkende Engelse taalgebruik komt niet enkel onnatuurlijk over, maar (waarschijnlijk) ook hun spel niet ten goede. De soundtrack tenslotte vond ik sterk.

Hmmm toch een voldoende ondanks dat de film iets tegenviel....wel mooie beelden.

Ik irriteerde mij een beetje aan de donkerharige dame......de rest van de acteurs waren toch wel redelijk aan het acteren.

Het verhaal is niet origineel..toch vind ik dit een leuke aanvulling voor het vampiergenre...verwacht geen splatterfeest....of horroravond!!

Zelden een futlozere vampierfilm gezien en dan ook nog eens met labbekakkerige acteurs. Die dames waren nog mooi, maar klonken nergens naar, maar die man was een regelrechte bummer. Wat een sul. Vond de jachtige nachtopnames soms wel mooi, maar de statige edelkitsch vormgving en de koudegrond-psychologie waren holler dan hol. Vervelende muziek ook. Eerder op de avond had ik een appel/boom-ervaring, die was hier heel ver te zoeken...

Slechte ziet er uit als c-horror film die niet het aanzien waard is.

De film veel beter zou zijn geweest in handen van een filmmaker die de specifieke keuzes niet zou hebben gemaakt. Nu is Kiss of the Damned een film geworden die wordt overschaduwd door langdradige dialogen, matig acteerwerk, irritante uitspraken en slordige regie. Xan Cassavetes heeft met Kiss of the Damned geen film weten af te leveren die zich onderscheidt van genre-genoten.

Kijk voor de volledige recensie op;

Kiss of the Damned (2012, Xan Cassavetes) - cultmoviesreviewed.com

Maar TattooBob, 2 sterren is toch een vier en een vier is toch een onvoldoende?

Klopt!!

Niet slecht !

Ach voor een vampierenfilm kan het ermee door, het is geen topper maar ik heb genoeg slechtere gezien.

Milo Ventimiglia is een goede acteur die hier zijn talent verspild helaas. De rest was houterig en niet op hun plek. Aan de andere kant, een horror blijft altijd trekken, kassa op lange termijn?

De soundtrack was bij vlagen goed, bij vlagen vaag, een soort zeventiger jaren sound.

Een typische vampierenfilm, niks nieuws onder de zon.

Een B-film de op zich redelijk kan boeien, maar ook de nodige foutjes kent.

Net geen voldoende: *2,5

Ik kan wel begrijpen dat veel mensen dit een vrij saaie vampierenfilm vinden.

Toch kon de film mij voldoende boeien door de sfeerrijke vormgeving en een goede zweverige sound die zorgen voor een bepaald donker gevoel in de film. Daarbij een paar zwoele erotische scènes gemengd met wat bloederige vertoningen. Al valt de gore achteraf wel reuze mee.

De film had een beter verhaal verdiend en wat meer gore. Spanning ontbreekt totaal. 5/10

Beschikbaar op Netflix

Sfeervol filmpje over prachtige vampierdames, die een vrij saai leven leiden.

Veel drama en romantiek in deze vampierfilm die het accent legt op de zinnelijke elementen van het vampier zijn. Twee mooie vampierdames spelen de hoofdrol en gaan vaak spaarzaam gekleed in deze qua horror weinig opwindende film. De vampierbeet en het bloed zijn niet vaak te zien.

Het decor is prachtig. De moderne vampier houdt gelukkig nog steeds van klassiek en van grandeur. We zien antieke huizen, protserige balzalen, haute couture en glinsterende juwelen. De moderne vampier omringt zich graag met een overvloed aan menselijke kunst en cultuur en is soms zelfs zo vermenselijkt dat een veilig glaasje geconserveerd bloedplasma de plaats heeft ingenomen van de jacht en de beet.

Uiteraard heeft de vampier onder die gecontroleerde en gecultiveerde laag blijvend te maken met zijn dierlijke zelf. De lust en bloeddorst die gepaard gaan met de jacht en de beet kunnen natuurlijk niet ontkend worden. De controle op de eigen driften gaat dan ook niet altijd goed. Gelukkig maar. Op een vampierfilm zonder enig horrorelement zit ik in ieder geval niet te wachten.

Behalve veel aandacht voor decorum gaat de film vooral over de innerlijke strijd tussen het controleren en het uitleven van de vampirische driften. De twee vrouwelijke hoofdrollen vertegenwoordigen de tweespalt. De een is de moderne vermenselijkte vampier die cultureel onderlegd is, een romantische inborst heeft en zich de discipline heeft aangeleerd om haar vampirische hartstochten te beteugelen.

De ander is de wilde tegenpool. Ze is bloeddorstig en houdt zich niet in op haar zoektocht naar manieren om haar lusten te bevredigen. Zij maakt de film leuk en levendig. Het bloed en de horror in de film komen op haar conto. Zij veroorzaakt grote beroering als zij haar ruwe en niets ontziende driften over de ingedutte vampierscene uitstort. Zij vertegenwoordigt de dierlijke honger, het manipulatieve gedrag en de gretige impulsiviteit die de rest van de troep onderdrukt. Ik mocht haar op een bepaalde manier wel. Ze ‘leefde’ tenminste. De rest bivakkeerde slechts veilig, saai en passief in de schaduw.

Dat laatste zegt trouwens veel. De film dompelt zich dermate onder in sfeervol drama, in ouderwetse romantiek en in het quasi intellectuele gespychologiseer van de correcte vampiers dat je soms helemaal vergeet dat je naar een horrorfilm kijkt. Desondanks best een aardige film hoor, maar ook wel wat langdradig. Meer horrorvenijn had de film goed gedaan.

Mooi verhaal Collins, maar ik weet nog steeds niet zeker of ik dit ook wil zien.

Regisseur Xan Cassavetes, de dochter van regisseur John Cassavetes laat in deze film vampirisme "weer" sensueel en romantisch zijn. De film heeft meer verwantschap met vampierenfilms; zoals The Hunger(1983) en Daughters of Darkness (1971) In deze film is het de vampier-mythologie; die hen verandert in beschaafde maar toch wanhopige vampieren en niet in de gebruikelijke monsters die leven op menselijk bloed. Maar zoals men zeg; "'Het bloed kruipt waar het niet gaan kan' Alles lijkt goed te gaan, totdat (voor de kijker gelukkig) Djuna's (Joséphine de La Baume) zus Mimi (Roxane Mesquida) voor de deur staat. Helaas laat het verhaal wel steken vallen. Zo is de opening en introductie van de twee geliefde erg vluchtig, zijn sommige scenes best langdradig en het einde is gewoon te zwak. Daarnaast is de retroscore wel heerlijk (soms valt deze wel een beetje uit de toon) en leent van de Italiaanse giallo-films. En is er ook best veel te genieten. Zo was de scène waar Mimi, de jonge maagdelijke fan Ann (Riley Keough), aanbiedt aan Xenia (Anna Mouglalis) voortreffelijk. En ook de eerste erotische scène was best stomend en goed. Snobistische, aristocratische vampiers zijn huichelaars die weigeren te erkennen hoe geweldig het is om slecht te zijn. Regisseur Xan Cassavetes brengt dit via flitsen van naakt vlees, doordringende dreiging en donkerrood bloed dat langs de kin van een of andere chique dame sijpelt, op een rustig sensuele manier aan de kijker over. De film was goed, de kwaliteit was er soms maar ik denk dat het ook nog beter had gekund.

Ik kan me wel vinden in de recensie van Collins. Het is waar dat zonder de losbandige zus dit wellicht een slaapverwekkend vampierfilm zoals 'Only Lovers Left Alive' zou zijn geworden. Nuja niet dat deze wel een spannende of verfrissende film opleverde. Het is vooral in het begin dat we enkele spannende momenten meemaken. Het is zelfs vrij voorspelbaar te noemen, vooral wanneer de bad sister weer eens gaat toeslaan. Je krijgt overigens vaak niet veel van de horror te zien, het blijft braaf op het vlak van expliciete horror. De focus ligt duidelijk meer op het psychologische en het drama van integratie van vampieren in de nieuwe wereld. Tja die moderne vampiers ogen misschien wat saai al wordt de bad sister ook erg 1 dimensionaal neergezet. Eigenlijk wel gek om te moeten zeggen dat de erotische scènes nog het beste waren aan de film. Al zou ik deze nu ook niet meteen aanraden aan de personen die de film louter om die reden zouden willen kijken. Dus of je daar wat aan hebt Fransman? Het blijft 21ste eeuws braaf zal ik maar zeggen.

Eerder een iets gedurfdere versie van Twilight, maar wel met een leuk einde waardoor ik deze nog een kleine voldoende geef.

Ik weet het niet alexspyforever, ik heb het niet zo op vampierfilms, al zijn er uitzonderingen. Ik heb op dit moment m'n handen vol aan Koreaanse films die spelen in de tijd van de Japanse bezetting, dankzij de tips van joolstein. Is dus ook een soort horror, maar dan anders, en zonder vampiers.