Kiss of the Damned (2012)

Hmmm toch een voldoende ondanks dat de film iets tegenviel....wel mooie beelden.

Ik irriteerde mij een beetje aan de donkerharige dame......de rest van de acteurs waren toch wel redelijk aan het acteren.

Het verhaal is niet origineel..toch vind ik dit een leuke aanvulling voor het vampiergenre...verwacht geen splatterfeest....of horroravond!!

De film veel beter zou zijn geweest in handen van een filmmaker die de specifieke keuzes niet zou hebben gemaakt. Nu is Kiss of the Damned een film geworden die wordt overschaduwd door langdradige dialogen, matig acteerwerk, irritante uitspraken en slordige regie. Xan Cassavetes heeft met Kiss of the Damned geen film weten af te leveren die zich onderscheidt van genre-genoten.

Kijk voor de volledige recensie op;

Kiss of the Damned (2012, Xan Cassavetes) - cultmoviesreviewed.com

Veel drama en romantiek in deze vampierfilm die het accent legt op de zinnelijke elementen van het vampier zijn. Twee mooie vampierdames spelen de hoofdrol en gaan vaak spaarzaam gekleed in deze qua horror weinig opwindende film. De vampierbeet en het bloed zijn niet vaak te zien.

Het decor is prachtig. De moderne vampier houdt gelukkig nog steeds van klassiek en van grandeur. We zien antieke huizen, protserige balzalen, haute couture en glinsterende juwelen. De moderne vampier omringt zich graag met een overvloed aan menselijke kunst en cultuur en is soms zelfs zo vermenselijkt dat een veilig glaasje geconserveerd bloedplasma de plaats heeft ingenomen van de jacht en de beet.

Uiteraard heeft de vampier onder die gecontroleerde en gecultiveerde laag blijvend te maken met zijn dierlijke zelf. De lust en bloeddorst die gepaard gaan met de jacht en de beet kunnen natuurlijk niet ontkend worden. De controle op de eigen driften gaat dan ook niet altijd goed. Gelukkig maar. Op een vampierfilm zonder enig horrorelement zit ik in ieder geval niet te wachten.

Behalve veel aandacht voor decorum gaat de film vooral over de innerlijke strijd tussen het controleren en het uitleven van de vampirische driften. De twee vrouwelijke hoofdrollen vertegenwoordigen de tweespalt. De een is de moderne vermenselijkte vampier die cultureel onderlegd is, een romantische inborst heeft en zich de discipline heeft aangeleerd om haar vampirische hartstochten te beteugelen.

De ander is de wilde tegenpool. Ze is bloeddorstig en houdt zich niet in op haar zoektocht naar manieren om haar lusten te bevredigen. Zij maakt de film leuk en levendig. Het bloed en de horror in de film komen op haar conto. Zij veroorzaakt grote beroering als zij haar ruwe en niets ontziende driften over de ingedutte vampierscene uitstort. Zij vertegenwoordigt de dierlijke honger, het manipulatieve gedrag en de gretige impulsiviteit die de rest van de troep onderdrukt. Ik mocht haar op een bepaalde manier wel. Ze ‘leefde’ tenminste. De rest bivakkeerde slechts veilig, saai en passief in de schaduw.

Dat laatste zegt trouwens veel. De film dompelt zich dermate onder in sfeervol drama, in ouderwetse romantiek en in het quasi intellectuele gespychologiseer van de correcte vampiers dat je soms helemaal vergeet dat je naar een horrorfilm kijkt. Desondanks best een aardige film hoor, maar ook wel wat langdradig. Meer horrorvenijn had de film goed gedaan.

Regisseur Xan Cassavetes, de dochter van regisseur John Cassavetes laat in deze film vampirisme "weer" sensueel en romantisch zijn. De film heeft meer verwantschap met vampierenfilms; zoals The Hunger(1983) en Daughters of Darkness (1971) In deze film is het de vampier-mythologie; die hen verandert in beschaafde maar toch wanhopige vampieren en niet in de gebruikelijke monsters die leven op menselijk bloed. Maar zoals men zeg; "'Het bloed kruipt waar het niet gaan kan' Alles lijkt goed te gaan, totdat (voor de kijker gelukkig) Djuna's (Joséphine de La Baume) zus Mimi (Roxane Mesquida) voor de deur staat. Helaas laat het verhaal wel steken vallen. Zo is de opening en introductie van de twee geliefde erg vluchtig, zijn sommige scenes best langdradig en het einde is gewoon te zwak. Daarnaast is de retroscore wel heerlijk (soms valt deze wel een beetje uit de toon) en leent van de Italiaanse giallo-films. En is er ook best veel te genieten. Zo was de scène waar Mimi, de jonge maagdelijke fan Ann (Riley Keough), aanbiedt aan Xenia (Anna Mouglalis) voortreffelijk. En ook de eerste erotische scène was best stomend en goed. Snobistische, aristocratische vampiers zijn huichelaars die weigeren te erkennen hoe geweldig het is om slecht te zijn. Regisseur Xan Cassavetes brengt dit via flitsen van naakt vlees, doordringende dreiging en donkerrood bloed dat langs de kin van een of andere chique dame sijpelt, op een rustig sensuele manier aan de kijker over. De film was goed, de kwaliteit was er soms maar ik denk dat het ook nog beter had gekund.