The Last Will and Testament of Rosalind Leigh (2012)

Trage opbouw, geweldig einde!

Het duurt erg lang totdat de film echt begint, maar als 'ie eenmaal begint, werd het best eng en ik word echt niet snel bang. Over het acteerwerk kan ik nu niet veel zeggen aangezien er maar één persoon (de stemmen aan de telefoon niet meegerekend) in de film speelt. Met een minieme setting en cast weet deze film echt te boeien. 3,5*

Faith is fragile.

Ik had hier toch iets meer van verwacht. De pacing van de film is erg traag te noemen en al teveel gebeurt er helaas niet.

Op zich is het idee wel interessant en Aaron Poole draagt de film prima in zijn eentje. De spookachtige stem van Vanessa Redgrave past hier goed bij. Alleen heb ik het gevoel dat regisseur Rodrigo Gudiño zich iets teveel gefocust heeft om de film zo goed mogelijk in beeld te brengen. Daar heb ik niks op tegen en er wordt best een griezelig sfeertje gecreëerd. Het probleem is alleen dat er voor een horror bar weinig gebeurt en echt eng wordt het helaas nergens. De film gaat dan ook als een nachtkaars uit en liet mij ontevreden achter.

Al met al erg matig te noemen door het gebrek aan horror, want er zaten op zich best wel wat goede ideeën in. De potentie is er, alleen jammer dat het allemaal niet zo goed uit de verf komt. Desondanks ga ik deze regisseur in de gaten houden, omdat ik het nodige talent in hem zie.

2,5 Sterren.

Aardig filmpje.
Ikzelf vond met name de eerste helft van de film erg goed en sterk, er was echt continu spanning aanwezig en had steeds het gevoel dat ik me elk moment helemaal kapot zou schrikken.
Helaas was het einde een beetje teleurstellend, jammer dat je uiteindelijk zo'n gaar beest of een soortdemon of wat het ook was te zien krijgt want nadat was de spanning er voor mij gelijk af.

Best een spannend filmpje alleen jammer van het einde.

3,0*

Best fijn.

Eentje in het rijtje persoonlijk drama verbeeldt als horror. Deze blijken best wel populair de laatste tijd, al is het deze keer geen zwangerschap die gemaskeerd wordt als horror. Wel een eerder religieus thema.

Gudino maakt een paar goede keuzes. Poole is een pover acteur, hij laat hem dan ook niet teveel aan het woord, bij momenten wordt hij zelf volledig gemeden. Een langzaam zoekende camera en een geslaagde voice over zorgen voor meer sfeer.

Visueel in orde, ook de soundtrack is erg passend. Veel directe horror is er inderdaad niet maar de spanning wordt mooi opgebouwd en vastgehouden. Einde blijft aardig vaag en veel uitleg is er niet, maar de line loneliness can be a monster vat de film eigenlijk goed genoeg samen, de rest vloeit daaruit voort.

Nog een plusje voor het geweldige interieur binnenhuis, en Gudino levert een fijn, geniepig en geslaagd horrortje af. Een betere acteur was leuk geweest (vooral omdat er maar ééntje is), maar verder niet veel op aan te merken.

3.5*

Een trááááge film... heerlijk om erin mee te gaan omdat het goed is uitgevoerd met een sfeervolle, onheilspellende soundtrack, langdurende camerashots en een locatie die je niet op je gemak stelt. Die elementen maken het een horror en niet zozeer de inhoud die eerder drama is (in psychologisch opzicht althans, want plot-technisch gebeurt er amper iets).

Het is een soort struggle tussen wel of niet geloven in god met de bijbehorende opvattingen over leven na de dood, en de regisseur lijkt in het midden te laten wat nu uiteindelijk het "beste" is waardoor iedere kijker - van christelijk tot atheïstisch - er een eigen invulling aan kan geven, denk ik. Knap gedaan.

Vind het een opvallend filmpje en het is best gedurfd (in deze tijd) om het allemaal zo traag uiteen te zetten. Gelukkig is er ook niet teveel screentime voor fysieke narigheid in de vorm van het 'monster' of slechte cgi; past allemaal goed in deze aanpak die het op z'n tijd redelijk creepy maakt. En de voice over van z'n moeder met een soms trillende stem werkt inderdaad behoorlijk effectief.

Een soort mystery horror over sektes, geloof, goed en kwaad, en verbeelding/fantasie.

Eindconclusie is toch eigenlijk wel : beetje saai maar de aankleding van het huis met de diverse engelensnuisterijen intrigeerde dusdanig dat ik de prent ben gaan afkijken.

Magere voldoende.

Deze vond ik toch wel erg pover. Visueel wel mooi, maar ik vond hem zelfs niet sfeervol. Dit was wellicht omdat het voor mij helemaal nergens toe leidde. De film had wel een vaag religieus thema, maar kon er niet veel van maken. Verder kan ik er niet veel meer over zeggen.

Kleine, bescheiden horrorfilm die er met beperkte middelen in slaagt een behoorlijk beangstigend universum te creëren. De film speelt zich af in een als katholiek heiligdom ingericht huis dat toebehoorde aan een vrouw die zelfmoord heeft gepleegd. Haar zoon, die zelf ook aan de labiele kant is, bezoekt het huis met als doel de inboedel te inventariseren. Overal vindt hij religieuze symbolen, gaande van beeldjes tot een videotape met daarop de ceremonie van enkele sekteleden. Lang duurt het niet voor hij kennismaakt met de duistere krachten die het huis herbergt. Het blijft altijd knap om filmmakers aan het werk te zien die de kracht van suggestie verkiezen boven spektakel. Eenvoudige trucjes zorgen ervoor dat je op het puntje van je stoel blijft zitten en meermaals van links naar rechts schuifelt uit ongemak. Een aanrader voor wie de "kleinere" occulte horrorfilm weet te waarderen (denk Kill List, ...).

Intrigerend, vaag traag en onbeantwoorde vragen. De film van schrijver/regisseur Rodrigo Gudiño is prachtig geschoten, en griezelig sfeervol. Het benodigde budget kwam van horrortijdschrift en de website Rue Morgue waar regisseur Rodrigo Gudiño de oprichter en redacteur van is. Met het spookverhaal zat het dan ook wel goed!

Echter gebeurd er zoveel en vaak op zeer subtiele of (religieuze) symbolisch manier. Het slaat ook meer de weg van suggestie in. De film begint (onderbreekt en eindigt) met een voice-over van Vanessa Redgrave die haar gemoedstoestand bespreekt. Die stem leek ook wel een beetje op de inleiding van die beroemde fantasie-epos. Heerlijk spooky kwam het over terwijl haar stem trilt en hapert van spijt en verdriet.

In het middelpunt van de gebeurtenissen staat Leon die arriveert bij het huis van zijn onlangs overleden moeder. Aaron Poole's optreden is misschien niet het meest memorabele in de film, maar hij is de enige persoon die je voor 99% van de film op het scherm ziet. En hij irriteert niet! Je leert verder dat in het leven Rosalind Leighs toewijding aan haar quasi-christelijke engelencultus (“Gods Boodschappers”) haar geliefde zoon voor altijd van haar wegdreef. Verteerd door verdriet en eenzaamheid berooft ze zich uiteindelijk van het leven. De mysterieuze sekte die engelen aanbidt, werd geleid door een griezelige tweelingen gespeeld door uitgemergelde acteur Julian Richings.

Het huis in deze film is fantastisch, gevuld met griezelige snuisterijen en prullaria en vreemde, coole stukjes detail. Het griezelige beeldje van de kleine engel en de andere engelenbeelden, zorgvuldig geplaatste "Communicate With the Dead"-boek en videoband of de schilderijen. Zo is de prominent geplaatste afdruk van John William Waterhouse's "Lady of Shalott" in de woonkamer.(De drie kaarsjes waarvan twee uit op het voorsteven zie je, in de film, later terug) In de slaapkamer hangt het Waterhouse-schilderij van "Ophelia". Beide zijn symbolisch en lijken geen toevallige of lukrake toevoegingen, gezien wat er in de film zal gebeuren.

Ondanks alle religieuze symbolen die in de film te zien zijn, denk ik niet dat over religie gaat. Het lijkt er meer op dat eenzaamheid en spijt de grenzen van het hiernamaals overstijgt. Echter niet zo vervelend zwaar predikend maar fijn subtiel. Enfin de film onderscheidt zich op een positieve manier en daarvoor krijg het van mij ook een goede waardering!