The Gunfighter (1950)

Gezien de kwaliteit van het verhaal en acteerprestaties zou dit een klassieker kunnen zijn binnen het genre. Of het nu ligt aan de ouderdom van de film, zwart/wit beeld, of het niet erg populaire genre: 28 stemmen op MM in niet veel, laat ik het voorzichtig zeggen.

In Amerika is deze film bekender bij een groter publiek, maar daar vind het genre dan ook zijn oorsprong.

Toch is dit een film die ook niet-westernliefhebbers zou kunnen bekoren. Er zitten uiteraard wel een klein aantal genre-elementen in, maar die voeren niet de boventoon.

Juist de menselijkheid en kwetsbaarheid van de held worden hier benadrukt, de stigmatisering door de goegemeente en de weerzin tegen het bestaan van de revolverheld, uitgedrukt door de revolverheld zelf. De tol van de roem, de uitvergroting en mythevorming van een persoon.

Prachtig spel van Peck, maar ik wil toch zeker ook Millard Mitchell als sheriff Mark Strett noemen.

De film heeft een heerlijke sfeer, misschien wel mede te danken aan het ontbreken van kleur. Het einde is helemaal in de lijn van het verhaal, maar toch verrassend.

4,5*

Uitstekende psychologische western!

Dat is The Gunfighter absoluut. Henry King weet op een hele handige manier inderdaad een hoop genre cliches te ontwijken. De film duurt prettig kort, is erg sfeervol zwart-wit gefilmd en is erg spannend. De film heeft niet zo heel veel westernelementen. Ik vind dit ook meer een neo-western, in de lijn van High Noon, al was dit veel beter.

Van Peck ben ik geen fan. Hij heeft wel wat goeie rollen gespeeld, maar over het algemeen vind ik het een beetje een vervelende acteur....Maar niet hier. Hij zet hier wat mij betreft absoluut zijn beste rol neer als Jimmy Ringo. Ook de rest van de cast deed het sterk trouwens. Henry King (de regisseur van deze film) heeft ook nog een aantal andere interessante westerns gemaakt zie ik. Ben benieuwd daarnaar!

Dit is in ieder geval een erg sterk gemaakte western. De sfeer was heerlijk en dat is ook altijd erg belangerijk. Klasse film. 3,5*

Beetje lauw westerntje, waar Gregory Peck, een berucht figuur in het Wilde Westen, een rustig leven wil leiden, maar ook nog achterna wordt gezeten. Het heeft veel gepraat en belangen over en weer, maar helaas weinig actie. Uiteindelijk vind ik het meer een drama in een western-setting. De eerste helft dacht ik ook telkens naar een introductie te kijken en vroeg me af wanneer de film nou echt los ging barsten. Anyway voor een drama is dit nog zeker wel oke, maar daar houdt het ook bij op.

Zeer aardige Western, die lang erg standaard leek, maar dat zeker niet was. Ik dacht even dat we ene shootout na de andere zouden krijgen, maar het was volledig op de spanning gericht. Peck opgejaagd door een bejaarde scherpschutter, een jonge gunfighter, drie broers op zoek naar wraak en de dames van de goede stand. Het verhaal erachter zie je bijna voor je en het naderende onheil kan van alle kanten komen. Vind Peck absoluut geen Western acteur, maar hij deed het niet slecht. Deed me een beetje denken aan High Noon, qua toon en sfeer en ik lees dat ik niet enige was. Twijfel een beetje tussen 3,5 en 4 sterren.

Een fijne western, die lekker wegkijkt en richting het einde ook steeds beter wordt.

Ik kan de opmerking van mister blonde overigens goed begrijpen. Ondanks dat Peck in diverse westerns gespeeld heeft vind ik hem er geen karakteristieke kop voor hebben. Ik had zelfs vooraf mijn twijfels over hem, maar ik moet dan ook wel toegeven, dat hij die al snel bij me wegnam. Hij speelt erg sterk, en die snor staat hem ook goed. Jimmy Ringo is een fijn personage en een sterke persoonlijkheid. Naast Peck zijn ook de bijrollen goed verzorgd, waarbij vooral Karl Malden met positief opviel als de sympathieke barman.

Verder valt op dat er niet heel veel actie in The Gunfighter zit. De nadruk ligt op het psychologische aspect, al voel je de spanning op diverse momenten wel in de lucht hangen. Wel mooi om te zien hoe bekendheid je als snelle schutter op een gegeven moment ook kan gaan tegenstaan. Dat aspect wordt hier redelijk sterk en geloofwaardig uitgewerkt. De uiteindelijke ontknoping mag er ook zijn.

The Gunfighter is dus zeker wel een fijne western. Een goede opbouw, een fijn verhaal en een niet al te lange speelduur zorgen voor een gemakkelijke wegkijker. Puur op gevoel geef ik de film drieënhalve ster. Het neigt af en toe wel naar iets hoger, maar op de een of andere manier zit dat er bij mij net niet in.

3,5*

The Gunfighter is een erg goeie film die binnen het westerngenre vermoedelijk tot Peck's besten behoord. In de prachtige rol van Jimmy Ringo (ongetwijfeld gebaseerd op Johnny Ringo) is hij zeer overtuigend. En dat terwijl de rol niet op het lijf van een gentleman als Peck geschreven lijkt.

Al vanaf het begin hangt er een bepaalde spanning in de lucht. Je voelt de tijd langzaam doortikken en dat zorgt voor een zeer aangename spanningsopbouw richting het komende einde. Wat dat betreft doet de film denken aan High Noon en 3:10 to Yuma die later met hetzelfde effect de gewenste successen hebben geboekt.

Nadeel van die geweldige spanningsopbouw was dat ik iets meer van het einde verwacht had. Het was ineens erg snel afgelopen. Voor ik het wist kreeg Ringo de kogel en begon de aftiteling. Maar goed, dat doet verder niets af aan het zeer vermakelijke eerste uur.

Ik herinner me deze film van de eerste twee keer dat ik hem zag als enorm (en zelfs té) statisch, maar bij herzien valt me op dat het risico daarop in script en montage handig wordt ondervangen door regelmatig te knippen naar het kantoor van de marshal, de kapperszaak, de kamer waar Marlowe de saloon in de gaten houdt, het schoolgebouw met Peggy, de drie broers te paard enzovoorts, zodat ik zó geboeid zit te kijken dat ik amper in de gaten heb dat er eigenlijk van actie nauwelijks sprake is (hoewel er in de eerste minuten natuurlijk toch al een dode is gevallen).
        Het resultaat is een boeiende en ook spannende film, die soms wel wordt gezien als de eerste van een trio "psychologische westerns" die het western-genre definitief artistic credibility gaven – voor zover het die nodig zou hebben natuurlijk. Veel van de kracht van deze film is volgens mij te danken aan regisseur Henry King en zijn voorliefde voor wat een filmcriticus omschreef als "characterization and feeling for time and place, which he stressed aboven action and melodrama." Daarnaast wordt er door iedereen zeer goed (en gelukkig nergens overdreven of "folksy-comic") geakteerd, met Peck natuurlijk voorop, maar ook Skip Homeier zet een overtuigende en zeer onaangename juvenile delinquent avant la lettre neer, en Millard Mitchell straalt de perfecte rust en autoriteit uit als de marshal (een jaar eerder speelde hij ook al Pecks leidinggevende in Kings prachtige Twelve o'clock high, een oorlogsfilm met weinig wapengeweld, net als The gunfighter in het westerngenre dus).
        Als ik deze film, ondanks alle kwaliteiten en ondanks de affiniteit die ik de laatste jaren met de films van Henry King heb ontwikkeld, uiteindelijk toch iets lager aansla dan High noon en Shane (de twee andere leden van die officieuze trilogie), dan komt dat denk ik omdat het gevoel van dreiging toch iets te minimaal is. De drie broers krijgen geen individuele karakterschets, de herhaalde shots van hun galopperende paarden doet iets te goedkoop aan, en Skip Homeier is zoals gezegd een fraaie creep maar zijn personage is gewoon niet "zwaar" genoeg om een serieuze bedreiging voor Pecks Ringo te kunnen vormen. Natuurlijk is dat juist de crux van Ringo's probleem (elke "squirt" wil hem onder vuur nemen), maar omdat Hunt Bromley het gewicht van Frank Miller en Jack Wilson ontbeert staat er voor mij toch minder op het spel. Of misschien laat de blijvende associatie van deze film met het beeld van een man die maar in een saloon zit te wachten de film voor mij toch gewoon niet voldoende tot leven komen.
        Conclusie: voor mij een uitstekende western, maar nèt geen klassieker.
        (Nog een grappig trivia'tje: na deze film kreeg Peck de kans om in een andere western te spelen, maar dat aanbod sloeg hij af omdat niet getypecast wilde worden. Had hij die kans maar gegrepen, dan had hij wellicht niet tot To kill a mockingbird tien jaar later hoeven wachten om zijn Osacr te winnen – want dan had niet Gary Cooper maar híj sheriff Will Kane in High noon gespeeld!)
 

Je hebt de John Wayne-westerns en de spaghetti-westerns, maar ik kan zeker zo genieten van de westerns met de good-guy in de hoofdrol. Westerns met James Stewart, Gary Cooper, Henry Fonda, Glen Ford of deze Gregory Peck. De echte Jimmy Ringo zal geen brave jongen geweest zijn, maar het personage van Peck is best wel interessant. Een western met meer dan schietwerk en een spannend verhaal en boeiende personages. Naast Peck vallen vooral Millard Mitchell en Karl Malden vooral op.

Er wordt hier wel eens het vergelijk gemaakt met High Noon, vooral door de tijdsdruk en het wachten in het stadje. Maar qua verhaal en stijl zijn er toch nog verschillen. The gunfighter is misschien geen meesterwerk, maar is wel vakmanschap. Zowel bij de cast als de crew zitten verschillende figuren die in hun carrière een Oscar en andere prijzen hebben gewonnen, en weten hoe ze een film moeten maken. The Gunfighter is dan ook genieten.

Een voormiddag in het leven van een gewezen revolverheld of hoe een bepaalde reputatie je, meestal ten onrechte en sterk overdreven, blijft achtervolgen.

Dat is "The Gunfighter", een uitstekende, vakkundige gemaakte western, met een aanvaardbaar intrige en naast de nodige dreiging ook wat emotie, romantiek en geslaagde humor (de scène met de damesdelegatie is prachtig).

Keurige enscenering, vlotte en duidelijke dialogen en heel goed acteerwerk.

Ben steeds fan geweest van Gregory Peck. Acteur die zowat alles aankon, van charmante romantiek ("Roman Holiday"...), over het thrillergenre ("Spelbound"...), het avontuur ("Moby Dick"...), drama's ("To kill a Mockingbird"...) tot deze western, waarin hij, met innemende stem en nodige charisma toch weer indruk maakt.

Heel aardige film. Haast bijzonder in zijn onbijzonderheid, een fijne nonchalante sfeerimpressie in het westen. Ook erg licht van toon, mede door de geringe lengte voelt dit echt als tussendoortje dat nergens echt beklijft. Maar prima spel, fijne sfeer, goede decors die allemaal echt aanvoelen. Uitstekend vermaakt, maar het einde liet me volstrekt koud, dat is nog de beste samenvatting. 3,5*.

Fijne western waarin Peck het helemaal niet slecht doet als Ringo , de gunfighter die zijn reputatie meer dan zat is .

Een western die in mijn herinnering vooral uitblinkt in effectieve soberheid. Met een geweldige

Peck, droog en tegen het chagrijnige aan. De actie vrij beperkt, zit je toch aldoor gebiologeerd

te kijken naar een welhaast psychologische western, het personage van Peck moe van zijn

status als gereputeerde gunfighter, toe aan mentaal pensioen. Peck, met zijn bekende vermogen

van een onderkoeld acteren, geknipt voor deze rol. De levendige rol van Karl Malden als kruiperige barkeeper mag ook niet onvermeld blijven. Met kippenvel bij de slotscene.

Hoewel mijn verwachtingen gelinkt aan de titel van de film helemaal niet werden ingelost, vind ik dit een geweldige film. Behalve intro en finale gaat het haast om een kammerspiel. Gregory Peck is ijzersterk in elke scene als de beruchte Jimmy Ringo, achtervolgd door zijn reputatie. Een film waarin de psychologie van Peck en tegenspelers een veel grotere rol speelt dan loutere actie. Het is prachtig om zien hoe Henry King en zijn team het psychologisch netwerk van het typische dorpje met zijn bewoners weergeeft. Alle gevoelens komen aan bod bij diverse karakters in de gekte die ontstaat door de komst van Peck. Sensatie, hebzucht, wrok, liefde, vriendschap, afgunst, angst, goedwillendheid, bewondering, verontwaardiging, you name it. Dit alles uitgekiend via beklijvende dialogen met enkele gepaste momenten van humor daarin verweven. De finale vond ik zelfs ontroerend.

The Gunfighter speelt zich af in een tijd dat het wilde westen minder wild begint te worden. Er is nog geen sprake van een rechtstaat, maar de samenleving heeft geleerd zich aan bepaalde regels te conformeren. Moord en doodslag worden niet meer zomaar getolereerd. Revolverhelden en scherpschutters zijn in het licht van de nieuwe tijd die gloort uit de tijd aan het raken. Jimmy Ringo is zo’n revolverheld.

Overal waar Ringo opduikt, komt hij wel iemand tegen die denkt zijn revolver sneller te kunnen trekken dan hij. Ringo heeft het daarmee wel gehad. Eigenlijk wil hij die wereld het liefst vaarwel zeggen en net als ieder ander gewoon een gezin kunnen stichten, een stuk land kunnen bebouwen en wat vee kunnen houden. Maar ja, zijn verleden zit hem in de weg.

The Gunfighter toont een samenleving op een omslagpunt. Een samenleving die zichzelf nog opnieuw aan het inrichten is. Teveel mensen hebben zich daaraan nog niet aangepast en hebben te weinig concrete doelen. Het is niet voor niets dat zich buiten de saloon waar Ringo een biefstukje verorbert en een glaasje whisky nuttigt, een mensenmassa verzamelt die blijkbaar geen hoger doel aan zichzelf stelt dan het bekijken van een revolverheld en te dromen over een carrière net als hij. Nog niet iedereen droomt van een stukje land om te bebouwen.

The Gunfighter is een western met meer drama dan actie. Jimmy Ringo (losjes gebaseerd op de bandiet Johnny Ringo (1850-1882)) wordt gespeeld door Gregory Peck. Ringo is een teleurgestelde revolverheld. Hij schiet sneller dan een ander. Eigenlijk is dat het enige dat hij goed kan. Hij is eenzaam. Zijn vrienden van vroeger zijn dood of hebben zich van hem afgewend. Hij probeert aansluiting te vinden bij de gewone samenleving, maar de mythe die om hem heen hangt verhindert dat. Hij heeft zijn trots en is verbaal agressief, maar doet er alles aan om maar niemand te provoceren. Het heeft geen zin. Mensen zijn op voorhand al geïntimideerd. Peck is goed. Hij straalt een melancholische pijn uit.

Het accent ligt in de film op de karakters. De typische karakters die in een western altijd wel ergens voorbij komen. De scherpschutter, de barkeeper, de sheriff, de ruziezoeker, de fatsoenlijke echtgenote of (en die is zeldzamer) de fatsoenlijke echtgenoot, die de saloon bezoekt maar met zijn vrouw heeft afgesproken dat hij slechts één borrel mag drinken en dat nog doet ook. Ze zijn allemaal zoekende. Ze symboliseren een wereld die het einde van het wilde westen inluidt. Een wereld die op een omslagpunt is aanbeland tussen wetteloos en wettig.

The Gunfighter is ook een sobere film. Shootouts zijn er amper. Alle scènes zijn zonder muziek. De meeste tijd brengt de film samen met Peck door in de saloon, waar hij door deze en gene wordt bezocht. Heel naturel. Soms veroorzaakt een personage wat opwinding. Soms is hij onderdanig. Soms is hij vol bewondering. En the Gunfighter zelf? Hij is eigenlijk een tragische figuur met een onvervulbaar verlangen. Hij is gewoon moe.

Deze western begint best aardig, maar blijkt uiteindelijk een wel erg dun plot te hebben. Gelukkig duurt de film niet al te lang en beschikt die met Gregory Peck over een uitstekende hoofdrolspeler. Peck weet zijn personage toch nog best wat diepgang mee te geven. Degelijk, maar geen film die lang blijft hangen.