La Venere d'Ille (1979)

Goede toevoeging . Een Bava-Bava mag hier allicht niet ontbreken. De laatste van die ouwe nog wel, die tijdens de opnames reeds ziek was en assistentie kreeg van zijn zoon. Een paar maanden later was ie dood.
Het betreft hier een tv-film uit de serie "i giochi del diavolo " bestaande uit verfilmingen van 19-e eeuwse klassiekers, i.c. zoals u al vermoedde LVDI van Merimée.
De intrige volgt die van het verhaal getrouw en biedt dus geen verrassingen, zodat dit het zou moeten hebben van de visuals...maar helaas zijn het de visuals van een kostuumdrama, au fond. Het ontvouwt zich allemaal erg langzaam en er gebeurt ook practisch niets, Porel- die hier geen Matthew maar Giovanni heet- arriveert om het beeld te onderzoeken dat al het nodige onheil heeft aangericht, maar houdt zich liever bezig met het portretteren van Nicolodi-Clara, die verloofd is met de vulgaire imbeciel en Davis Hess look a like Alfonso-Di Bella.
Waarbij Porel opmerkt dat het beeld erg op Nicolodi lijkt dan wel andersom. Sorry, maar de stompneuzige, geeltandige Nicolodi is nu niet meteen mijn ideale Venus, profaan of ouraan.
Bovendien is het acteerwerk van allen te zwak om geboeid te worden door hun wederwaardigheden, die als dieptepunt een absurd uitgebreide jeu de paume sequentie hebben.
Tegen het eind wordt het wel even leuk en zien we gekende Bava touches in POV giallo stijl als het beeld de trappen bestijgt en vervolgens achter het gordijn Alfonso wurgt. Off screen of liever behind the screen, maar niet off sound en dat knak- geluid was extreem luguber.
Volgt nog een korte epiloog en dat was het. Geen hoogtepunt uit het oeuvre van de maestro, maar dat viel ook niet te verwachten. Slechts de moeite vanwege die ene sequentie.
Genreliefhebbers kunnen dan beter het oudere, z-w UAPS bekijken van Mastrocinque, dat vager door het verhaal van Merimée is geinspireerd.