Gloria (2013)

Uiteindelijk de Zilveren Beer voor beste actrice in Berlijn. Distributeur Wild Bunch had deze - en andere veelbelovende titels - al voor het Filmfestival aangekocht. Ben heel erg benieuwd!

Vanaf 19 september in de bioscoop (Wild Bunch)

Wel een beetje langdraaadig..

Maar het was voor mij een "verrassingsfilm",

gezien in de Sneak Preview tijdens de Uitmarkt in Amsterdam

in Cinema De Balie.

Niet goed, niet slecht. Idee achter de film is leuk. Veel vrouwen en mannen van deze leeftijd zouden een voorbeeld aan Gloria kunnen nemen.

Alle verhaallijnen erom heen waren verwarrend en niets toevoegend. Jammer, de film had 20 minuten korter mogen duren en was dan sterker geweest.

Zonder deze film tekort te willen doen, vind ik het een beetje de Chileense Frances Ha van middelbare leeftijd. Het zijn beide eneregieke vrouwen die niet helemaal weten in welke richting ze met hun leven uit moeten, maar in ieder geval niet bij de pakken neer gaan zitten. Wel vond ik het erg jammer dat Gloria weinig anders met haar leven probeert dan een man aan de haak slaan. Haar onbewuste fhankelijkheid van mannen geeft haar aan de ene kant de nodige kwetsbaarheid, maar het doet ook af aan de innerlijke kracht van het personage.

Langere recensie kun je hier lezen: Recensie Gloria (ZUBB.nl)

Mooie karakterschets, maar het is jammer dat de film samen met de relatie als een nachtkaarsje uitging. Rodolfo vond ik persoonlijk nu eenmaal een iets interessanter en tragischer personage. Gelukkig is Paulina Garcia een mooie, charismatische verschijning en toont regisseur Lelio lef door zijn publiek zo'n onromantisch, onsentimenteel en tegelijkertijd hoopvol einde voor te schotelen.

Een verhaal over een gescheiden vrouw (een strijdster die zich er niet onder laat krijgen), die op zoek gaat naar een nieuwe liefde en tegelijkertijd een portret van een ouder wordende generatie die niet wil of kan accepteren dat dit het was en nog eenmaal in het middelpunt wil staan. De regisseur maakte een licht tragische, komische film, met dramatische momenten, die waarneemt, waarin hij vooral focuste op één persoon en waarin verder weinig gebeurt. Paulina Garcia speelt haar rol met perfectie en op de achtergrond komen de veranderingen in het huidige Chili aan bod.

Viel me tegen, ik had iets meer verhaal verwacht dan dit. Het gaat vrij traag allemaal en het einde is onbevredigend. Acteerwerk is wel oké. 2,5 ster

Paulina Garcia won een Zilveren Beer voor haar stralende opvoering van de 58-jarige Gloria, die na een scheiding beslist om nogmaals op zoek te gaan naar de ware. Wanneer ze Rodolfo ontmoet, lijkt haar zoektocht afgelopen te zijn. Echter, na enkele tegenslagen en vervelende gebeurtenissen, moet ze haar visie op de liefde herzien. De geloofwaardige en herkenbare situaties dienen de film van kracht.

Voor meer informatie en een top 7 aan Chileense cinema van afgelopen jaar (2013), kijk op:

Chilean cinema 2013 - The Filmtransition

Niet voor iedereen weggelegd, maar aangenaam om naar te kijken.

Mede door Paulina Garcia die een mooie rol neerzet.

En nu een keer een ouder iemand die de liefde zoekt, ze speelt een vrouw van 58 jaar maar ze is in werkelijkheid 54 jaar,

Mooi moment tegen het einde van de film.

Zonder iets te verklappen

Een redelijk drama film...

Redelijk verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

een redelijke film maar wel langdradig waardoor je niet echt in de film kom

Paulina Garcia doet me erg aan Diane Keaton denken, zowel in het gezicht, als ook in het type rol dat ze hier speelt. Handig, want zo zal men in Hollywood meteen weten wie ze moeten casten voor de remake. Wel is het balen dat Ben Gazzarra inmiddels overleden is, want die zag ik ook meteen in Sergio Hernandez. Keaton en Gazzarra zouden een fascinerend koppel vormen.

Dat even terzijde, want Gloria heeft niet echt een remake nodig. Niet dat dit perfect is, want zeker in de eerste helft gaat dit wel erg traag en het voelt niet echt aan als een verhaal dat twee uur nodig heeft. Ondanks dit vond ik het moeilijk om niet mee te gaan met dit verhaal. Garcia heeft iets spontaans en is zeer levenslustig hier, evenals ietwat aandoenlijk en het is lastig om zo'n personage te weerstaan. De uiteindelijke relatie met het personage van Hernandez is ook best bijzonder. In principe heeft hij verhaaltechnisch veel van de onbetrouwbare versierder, maar hij maakt er toch meer van. Ik vermoed dat hij wel van Gloria hield, maar te vast te zat in zijn oude routine en te sociaal onhandig was om er goed mee om te gaan.

Ondanks de focus op de levenskracht van Gloria is het dan ook een beetje een droevige film, waar zelfs een uitbundige dans niets aan kan veranderen. Maar het is eveneens een ode aan de onweerstaanbare drang van mensen om hun leven met iemand te delen. Bitterzoet is het woord.
3,5*

Een relatie die het moeilijk heeft met "het vorig leven" is het onderwerp van deze "Gloria" met twee goed acterende hoofdrolspelers in een film die wat tempo mist, uitbundigheid naast ontgoocheling knap weergeeft, en in zijn geheel toch niet boven de goede middenmoot uitstijgt.

Middelbare vrouw wil weer aan de man en bezoekt party's en dansfeesten, op zoek naar een nieuwe liefde. Als ze denkt die gevonden te hebben is 'Mister Right' toch iets minder ideaal dan ze dacht, om het maar zacht uit te drukken. Over Gloria zelf komen we maar weinig te weten. Ze is gescheiden en heeft kennelijk geen kinderen. Ik heb best geboeid zitten kijken en Paulina Garcia speelt een prima rol als de nog levenslustige Gloria, die het heeft in eigen hand neemt en zich, zeker op het einde, niet op haar kop laat zitten. Maar het is ook wel een beetje het clichébeeld van de vrouw die foute kerels aantrekt. Dus heb je met haar te doen. Nogal traditioneel van aanpak en bij tijd en wijle ook behoorlijk traag. Een kleine voldoende.

mooie film..

Deze was op tv en me er eens aan gewaagd. Het was geen misse film, een klein, fijn filmpje. Geen groots verhaal, maar vervelen deed het evenmin. De cast deed het prima en kwam wel overtuigend over.

'k had geen grote verwachtingen en zo is de film me niet tegengevallen. De film heeft misschien wel geen zo'n grote herbekijkwaarde, maar voor één keertje is hij wel het bekijken waard.

De Chileen Sabastian Lelio vertelt in zijn vierde film over een veel voorkomende problematiek: een gescheiden vrouw van achtenvijftig woont alleen, werkt nog en gaat op zoek op dansfeesten naar liefde en geborgenheid. Centraal staat Gloria, die de iets oudere Rodolfo ontmoet. Hij is net als haar gescheiden en heeft twee kinderen. Naarmate ze hem en zijn omgeving beter leert kennen vraagt ze zichzelf af of haar relatie met hem wel zal lukken. Zijn ex-vrouw bijvoorbeeld staat soms in de weg.

Pauline Garcia probeert haar hoofdrol sprankelend en ondernemend voor te stellen. Ze is nooit zielig en altijd optimistisch. Ze staat wel altijd in de belangstelling van de camera. Voor de muziek kozen de makers onder andere het gelijknamige nummer van Umberto Tozzi, wat ik wel mooi vond.

Het doel van Lelio was een oprechte film te maken over het afrekenen met het verleden en kiezen voor je eigen geluk. Maar zijn prent kon mij toch maar matig boeien. Andere genres liggen mij nu eenmaal beter.

Misschien moet ge vrouw zijn en van dezelfde leeftijd zijn om deze film een pakkend pareltje te vinden? Prachtfilm

Suffie ze had een dochter , Ana geloof ik, die naar Zweden vertrok........gemist de vliegveldscene???

Mooie film over mensen, Gloria in dit geval die wanhopig op zoek zijn naar een nieuwe liefde. Je wilt toch niet in je eentje oud worden...eenzaamheid weet je wel. Natuurlijk trekt ze daardoor de verkeerde mannen aan.Een getrouwde man wel te verstaan.Het verhaal kabbelt traag verder maar wordt gered door het goede en geloofwaardige spel van de hoofdrolspelers,met name Gloria. De laatste scene moet de kijker hoop geven , dat alleen zijn best te overleven is...ze danst er op los.....niet klein te krijgen door amor...En Rodolfo is nog het meest zielig!!!!

Saai!

Wat een fijne film! Ik vond het van begin tot eind interessant, goed geacteerd en een leuk verhaal. Het is een kwestie van smaak. Ik houd in ieder geval wel van dit soort films. Rustig, zonder poespas, met af en toe wat humor. Ik vind het ook heel mooi gedaan met de muziek tussendoor. Het dansende skeletje heeft indruk op mij gemaakt, en ik vind het altijd leuk als dieren ook een rol spelen in films. In Gloria is dat een naaktkat. Geen tegenvaller voor mij. 4*!

Paulina Garcia geeft een onvergetelijke vertolking in de titelrol in deze karakterstudie over een vrouw in de herfst van haar leven die probeert sturing te geven aan dat leven nu ze gescheiden is en haar volwassen kinderen zich steeds nadrukkelijker los van haar maken. Op een dansfeest maakt ze kennis met Rodolfo [Sergio Hernández], die ook net is gescheiden en moeite heeft zich te onthechten van zijn dochters. Zullen Gloria en Rodolfo alle obstakels overwinnen en samen een gelukkige toekomst tegemoet gaan?

Het scenario van Sebastián Lelio en Gonzala Maza kiest nooit de gemakkelijke weg, schakelt probleemloos van komedie naar melodrama om te eindigen met een perfecte finale die eindigt met de euforische klanken van Umberto Tozzi's "Gloria". Een genot van begin tot eind, authentiek en met een sensationele Garcia.

Uiteindelijk toch vrij tam, deze film die verdienstelijke ambities heeft. Aan Gloria ligt het niet, zij doet haar best, maar echt pakkend wordt het nooit. Rodolfo lijkt een aardige man, maar is toch ook een schotelvod van een vent. Is hij nu gescheiden of niet? Oké, de finale lijkt wel te willen zeggen van 'ik heb het allemaal onder controle' maar bij de allerlaatste scène staat ze toch maar in haar eentje uit de maat loos te gaan. Deze film - leuk om te zien , dat zeker - laat me toch op mijn honger zitten.

Redelijke film over een alleenstaande vrouw in de vijftig met volwassen kinderen die opnieuw verliefd wordt. Op zich een mooi portret dat prima gedragen wordt door een goeie rol van Paulina Garcia. Wel meandert de film een beetje en niet alle scenes werken even goed (zoals het moment dat haar ex-man contact zoekt met zijn dochter). De remake van dezelfde regisseur was me een stuk beter bevallen.

Bekijk op YouTube 'the final scene' de lange versie. Alleen daarom al een juweeltje.