Gloria (2013)

Mooie karakterschets, maar het is jammer dat de film samen met de relatie als een nachtkaarsje uitging. Rodolfo vond ik persoonlijk nu eenmaal een iets interessanter en tragischer personage. Gelukkig is Paulina Garcia een mooie, charismatische verschijning en toont regisseur Lelio lef door zijn publiek zo'n onromantisch, onsentimenteel en tegelijkertijd hoopvol einde voor te schotelen.

Een redelijk drama film...

Redelijk verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Paulina Garcia doet me erg aan Diane Keaton denken, zowel in het gezicht, als ook in het type rol dat ze hier speelt. Handig, want zo zal men in Hollywood meteen weten wie ze moeten casten voor de remake. Wel is het balen dat Ben Gazzarra inmiddels overleden is, want die zag ik ook meteen in Sergio Hernandez. Keaton en Gazzarra zouden een fascinerend koppel vormen.

Dat even terzijde, want Gloria heeft niet echt een remake nodig. Niet dat dit perfect is, want zeker in de eerste helft gaat dit wel erg traag en het voelt niet echt aan als een verhaal dat twee uur nodig heeft. Ondanks dit vond ik het moeilijk om niet mee te gaan met dit verhaal. Garcia heeft iets spontaans en is zeer levenslustig hier, evenals ietwat aandoenlijk en het is lastig om zo'n personage te weerstaan. De uiteindelijke relatie met het personage van Hernandez is ook best bijzonder. In principe heeft hij verhaaltechnisch veel van de onbetrouwbare versierder, maar hij maakt er toch meer van. Ik vermoed dat hij wel van Gloria hield, maar te vast te zat in zijn oude routine en te sociaal onhandig was om er goed mee om te gaan.

Ondanks de focus op de levenskracht van Gloria is het dan ook een beetje een droevige film, waar zelfs een uitbundige dans niets aan kan veranderen. Maar het is eveneens een ode aan de onweerstaanbare drang van mensen om hun leven met iemand te delen. Bitterzoet is het woord.
3,5*

Een relatie die het moeilijk heeft met "het vorig leven" is het onderwerp van deze "Gloria" met twee goed acterende hoofdrolspelers in een film die wat tempo mist, uitbundigheid naast ontgoocheling knap weergeeft, en in zijn geheel toch niet boven de goede middenmoot uitstijgt.

Deze was op tv en me er eens aan gewaagd. Het was geen misse film, een klein, fijn filmpje. Geen groots verhaal, maar vervelen deed het evenmin. De cast deed het prima en kwam wel overtuigend over.

'k had geen grote verwachtingen en zo is de film me niet tegengevallen. De film heeft misschien wel geen zo'n grote herbekijkwaarde, maar voor één keertje is hij wel het bekijken waard.

De Chileen Sabastian Lelio vertelt in zijn vierde film over een veel voorkomende problematiek: een gescheiden vrouw van achtenvijftig woont alleen, werkt nog en gaat op zoek op dansfeesten naar liefde en geborgenheid. Centraal staat Gloria, die de iets oudere Rodolfo ontmoet. Hij is net als haar gescheiden en heeft twee kinderen. Naarmate ze hem en zijn omgeving beter leert kennen vraagt ze zichzelf af of haar relatie met hem wel zal lukken. Zijn ex-vrouw bijvoorbeeld staat soms in de weg.

Pauline Garcia probeert haar hoofdrol sprankelend en ondernemend voor te stellen. Ze is nooit zielig en altijd optimistisch. Ze staat wel altijd in de belangstelling van de camera. Voor de muziek kozen de makers onder andere het gelijknamige nummer van Umberto Tozzi, wat ik wel mooi vond.

Het doel van Lelio was een oprechte film te maken over het afrekenen met het verleden en kiezen voor je eigen geluk. Maar zijn prent kon mij toch maar matig boeien. Andere genres liggen mij nu eenmaal beter.

Misschien moet ge vrouw zijn en van dezelfde leeftijd zijn om deze film een pakkend pareltje te vinden? Prachtfilm

Wat een fijne film! Ik vond het van begin tot eind interessant, goed geacteerd en een leuk verhaal. Het is een kwestie van smaak. Ik houd in ieder geval wel van dit soort films. Rustig, zonder poespas, met af en toe wat humor. Ik vind het ook heel mooi gedaan met de muziek tussendoor. Het dansende skeletje heeft indruk op mij gemaakt, en ik vind het altijd leuk als dieren ook een rol spelen in films. In Gloria is dat een naaktkat. Geen tegenvaller voor mij. 4*!

Paulina Garcia geeft een onvergetelijke vertolking in de titelrol in deze karakterstudie over een vrouw in de herfst van haar leven die probeert sturing te geven aan dat leven nu ze gescheiden is en haar volwassen kinderen zich steeds nadrukkelijker los van haar maken. Op een dansfeest maakt ze kennis met Rodolfo [Sergio Hernández], die ook net is gescheiden en moeite heeft zich te onthechten van zijn dochters. Zullen Gloria en Rodolfo alle obstakels overwinnen en samen een gelukkige toekomst tegemoet gaan?

Het scenario van Sebastián Lelio en Gonzala Maza kiest nooit de gemakkelijke weg, schakelt probleemloos van komedie naar melodrama om te eindigen met een perfecte finale die eindigt met de euforische klanken van Umberto Tozzi's "Gloria". Een genot van begin tot eind, authentiek en met een sensationele Garcia.

Redelijke film over een alleenstaande vrouw in de vijftig met volwassen kinderen die opnieuw verliefd wordt. Op zich een mooi portret dat prima gedragen wordt door een goeie rol van Paulina Garcia. Wel meandert de film een beetje en niet alle scenes werken even goed (zoals het moment dat haar ex-man contact zoekt met zijn dochter). De remake van dezelfde regisseur was me een stuk beter bevallen.