Belyy Tigr (2012)

Bij vlagen sterk, maar de flow en de focus van de film is op zijn best hakkelig te noemen. Vergelijkingen met Lynch (zucht), wat ik ergens anders las, gaan echt veel te ver. De film heeft weliswaar veel mysterie en wat metafysica in zich, maar dan hoeft het nog niet automatisch iets met een Lynch van doen te hebben natuurlijk. Wel hadden de scènes die niet op het slagveld (bij de tanks) plaatsvonden wat weg van de ongemakkelijke afstandelijkheid van Sokurov's trilogie over historische figuren van de 20e eeuw, en is het camerawerk denk ik wel vergelijkbaar met die van In the Fog van Loznitsa. Het is dus zeker meer arty dan de poster doet vermoeden, al is dit volgens mij eerder de standaard in Rusland wat betreft posters, als je bijvoorbeeld ook Voyna (2002) ziet.

Vreemde focus inderdaad door zulke aandacht aan de overgave van Duitsland te besteden, hoewel op zichzelf wel erg sterk en komisch ook (daar zit dus vooral die link met Sokurov's trilogie). Door enkele knappe en mooie momenten had ik er zeker nog wel 3.5* aan willen geven, maar de eindmonoloog van Adolf werd hevig verstoord door een irritante Russische voice-over die als vertaler diende. Bovendien miste ik net als mijn voorganger de link met de rest, buiten de allerlaatste worden die je aan het hoofdverhaal zou kunnen koppelen, maar een beetje onzinnig is dat wel. Voor de cinematografie in ieder geval zeker de moeite waard, maar er zitten nogal wat haken en ogen aan.

tja die scenes zoals het uitgebreid besteden aan de duitse overgave hebben niets met het hoofdverhaal te maken en zijn dus totaal onnodig .

verder is het een aardig verhaal met wat mistiek en redelijke actiescenes maar er word geen echt bevredigend eind aan de film gemaakt .

Eigenlijk een super mooie film. Echte Russen die Russisch spreken, Duitsers die Duits spreken, iedereen rijdt in de goeie tanks rond met voor zover mijn beperkte kennis gaat een behoorlijk authentiek beeld van hoe het werkt tijdens een tankslag. Met een mooi mysterieus verhaal eromheen, spannend en erg mooi in beeld gebracht, mooi creatief gebruik gemaakt van de donkere en mistige bossen en moerassen. Erg sfeervol.

Jammer dat de raadselachtige scenes aan het einde, de overgave, ineens het verhaal en de flow verstoort. Wat daar toch het idee bij geweest is ontgaat me helemaal, het doet nogal af aan de film die daarna nogal als een nachtkaars uitgaat.

Mooie oorlogsfilm.

Echter schetsen de russen een wel erg braaf beeld van zichzelf.

Het is al om geweten dat de sovjets bij de minste wandaden of ongehoorzaamheden hun eigen soldaten de kogel gaven. Een paar scenes waren hier duidelijk aangepast om een mooier beeld te geven. Als vb de scene met dat meisje in de "geheime" tank spreekt de geschiedenis natuurlijk volledig tegen.

Voor de rest zit de film wel goed in elkaar tot het einde dan toch..

Die is naar mijn zin net iets te open. En zoals clubsport al zei de scenes van de overgave zijn totaal onnodig ze hadden beter het hoofdverhaal verder afgemaakt.

Daarom krijgt deze bij mij een 3.

Misschien waren het de genreaanduidingen, waardoor ik met een verkeerd idee de film in ging, maar de film viel mij tegen. Het verhaal gaat over Ivan Naydenov, een tanksoldaat in het Russische rode Leger, die voor 90% verbrand, na een gevecht met een mysterieuze tank, terug wordt gevonden. Hij geneest wonderbaarlijk van zijn verbrandingen. De legertop assembleert een tankbemanning die jacht moet gaan maken op de mythische witte tank. Waarvan de aan amnesie lijdende Ivan de leiding krijgt. Dit klinkt toch verdacht veel op Herman Melville’s boek Moby Dick? Inderdaad, en er is ook nog veel andere symboliek. Lijk Ivan niet op de Feniks die uit de as herrijst of opstaan uit de dood van...? En misschien is Nietzsche ook niet ver weg, wat ook versterkt wordt doordat er de gehele film muziek is te horen van Wagner. Nu zijn de beelden van het oprukkende Russische leger en de schermutselingen tussen verschillende tanks erg mooi uitgebeeld. Doordat de actie van het treffen van de tanks, vaak in de modder, niet dik aangezet, krijg je een gevoel dat het redelijk authentiek is. En laat we wel wezen het was ook niet meer (of minder) dan elkaar over en weer beschieten met granaten. Om het mysterieuze en mythische van de witte tank te bewaren is er gekozen voor een einde, waarin we de ondertekening van de capitulatie door de Duitsers in Berlijn zien. Echter vallen die scenes zo buiten de toon van de rest van de film dat het afbreuk doet aan de film. Cinematografisch was de film zeker erg mooi maar door vreemde keuzes in het verhaal die vermoedelijk veroorzaakt worden door de wil om een dieper betekenis aan de film te geven, is de film er een stuk minder door geworden.

Pffff….niet best. Na een hoopgevend begin stort de film wat mij betreft helemaal in nadat de zogenaamde White Tiger in beeld komt. Wat voor door debielen bedacht gedrocht is dat? Heel wat tanks gezien en ook Tigers, maar deze uitvoering met...met...ja, wat is het eigenlijk? Een bodykit? Verlagingsset? Het ziet er niet uit. De volgende afknapper is wanneer de tank schiet. Wat een waanzinnig slecht geluid is daar van gemaakt, het is zelfs irritant. Verder gebeurt er bar weinig. Volgende ernstige obstakel is de zogenaamde overgave Duitse strijdkrachten en de uberlange en saaie monoloog van een aantal Duitse officieren. Het ontgaat met totaal wat dit toe moet toevoegen. Dan eindigt de film met een soort open einde, de tank is nog niet gepakt de en de speciale bemanning en Russische tank bezweren dat ze blijven jagen op hun prooi Het ontgaat me allemaal totaal en vind het allemaal één grote gemist kans. Het idee was er, was aantrekkelijk, de trailer niet gek, maar dat is het dan ook.

Een tikje onderschatte film. Weliswaar een nogal eenzijdig thema, maar zeer goed en realistisch uitgewerkt. De film gaat over een schijnbaar onaantastbare Duitse Tiger-tank, die een groot aantal Russische T34-tanks naar de tankhemel helpt. Uiteindelijk wordt het een obsessie voor de Russische legerleiding om deze tank uit te schakelen. Een speciaal geprepareerde T34 moet die klus gaan klaren.

Na het succes van deze opdracht had de film kunnen stoppen. Het politiek/symbolische einde lijkt met de haren erbij gesleept te zijn.

De laatste 20 jaar stond de Russische cinema op hoog niveau ... dat zal nu wel eventjes gedaan zijn vrees ik. White Tiger is een minder exemplaar... . Onzinnige film die nog redelijk goed begint en het nog volhoudt tot een grandioos opgezette actiescène met verschillende tanks. Uiteindelijk blijkt dat de fantasy elementen niet werken en waar dat einde op slaat met Hitler, joost mag het weten. Erg matig.

Goedgemaakte, bij vlagen spannende russische oorlogsfilm over de strijd van het Rode Leger tegen een mysterieuze, superieure duitse tank. De aktiescenes zijn fraai in beeld gebracht en het onheilspellende sfeertje is knap getroffen. Eén en ander komt helaas krakend tot stilstand in de vreemde finale van de film, wanneer we opeens overschakelen naar een compleet andere setting, met personages die hoogdravend beginnen te filosoferen. Dat had beter gekund.

"You know this is the firt time in my life to eat frozen strawberries and cream."

Na afgelopen vrijdag de sterke Duitse oorlogsfilm "Der Tiger (2025)" te hebben gezien, wilde ik ook deze Russische oorlogsfilm zien, gekeken met Russische audio en Engelse ondertiteling, die uitblinkt in sfeer en mysterie, maar inhoudelijk teleurstelt.

De film bouwt een intrigerend concept op rond een bijna mythische Duitse witte Tiger-tank in de zomer van 1943 die op Russen jaagt en die als een spook door het landschap lijkt te bewegen. Visueel zijn de tankgevechten (in totaal in drie scènes te zien en de eerste keer pas na 38 minuten) degelijk en soms zelfs indrukwekkend (o.a. als de Tiger-tank een hele Russische eenheid met veel T-34 tanks uitschakelt), met oog voor detail en realisme. Buiten de Tiger-tank is er overigens nog een onder Duitse tank te zien, namelijk een T-4 (oftewel een "Panzerkampfwagen IV") die zich verstopt heeft in een schuur en die vrij gemakkelijk wordt uitgeschakeld.

Toch ontbreekt het aan echte spanning, omdat de personages nauwelijks worden uitgediept. De hoofdpersoon in het verhaal, te weten sergeant Ivan Naydenov (Aleksey Vertkov) als T-34 tankbestuurder die gaat jagen op de Duitse witte Tiger-tank en die in het begin van de film zwaargewond teruggevonden wordt in een uitgebrande T-34-tank door een confrontatie met de Tiger-tank, blijft vooral een symbool, waardoor emotionele betrokkenheid uitblijft. Ook de overige cast zoals de T-34 kanonnier Kriuk (Aleksandr Vakhov), de Mongoolse T-34 lader Berdyev (Vitaliy Dordzhiev) en majoor Fedotov (Vitaliy Kishchenko), die niet in de T-34 zit, weten niet te overtuigen.

Het tempo is traag (vooral in de eerste circa 36 minuten) en de filosofische ondertoon wordt zwaar aangezet, zonder dat dit tot nieuwe inzichten leidt. Opvallend is de vreemde overgang richting het einde, waarin de film plotseling verschuift van oorlogsdrama naar bijna metafysische reflectie. Na circa 83 minuten zien we namelijk opeens de Duitse veldmaarschalk Wilhelm Keitel (Christian Redl), in het bijzijn van andere Duitse officieren zoals Hans-Jürgen Stumpff (Klaus Grünberg) en Hans-Georg von Friedeburg (Vilmar Bieri), de onvoorwaardelijke capitulatie van Duitsland ondertekenen, waarna ze een maaltijd krijgen en daarbij zegt Keitel mijn openingszin als ze als dessert bevroren aardbeien met slagroom krijgen.

Na de capitulatie van Duitsland krijgen we nog even Naydenov en majoor Fedotov te zien, die onder het genot van een Franse sigaret tegen elkaar zeggen:

Fedotov: The war has ended. Naydeno. Did you hear, Ivan? The end of the war. It's all over.
Naydenov: Until I finish him off, the war isn't finished, Comrade Colonel.
Fedotov: He's not there. Since the batlle at the Vistula, he's gone.
Naydenov: He's waiting. He is. He'll wait twenty years, fifty, maybe a hundred.
Naydenov: And then he'll crawl out. He must be destroyed. You know that has to be done.

Daarna rijdt Naydenov in zijn T-34 tank weg en daarna krijgen we nog in de laatste vier minuten van de film een filosofische monoloog van Hitler te horen, die in een stoel zit bij een open haard en tegen iemand praat, moest dat misschien de duivel voorstellen?, wiens gezicht we nooit te zien krijgen. In deze speech verdedigt hij zijn daden tijdens de oorlog en reflecteert hij op Europa, de Holocaust en de invasie van Rusland, en zegt hij onder meer dat oorlog geen begin of einde kent maar de oorspronkelijke menselijke toestand is. Deze scène fungeert als symbolische reflectie op de thematiek van de film, de cyclus van oorlog en vernietiging, in plaats van een actie-rol in de voornaamste verhaallijn.

Deze overgang na circa 83 minuten voelt abrupt en slecht voorbereid, waardoor het slot verwarrend overkomt. In plaats van een krachtige afronding (de Duitse Tiger-tank wordt uiteindelijk ook niet uitgeschakeld door Naydenov's T-34 tank, maar raakt wel beschadigd, net zoals de Russische T-34 wiens kanonloop ontploft door modder in de loop, waarna Naydenov nog met een pistool op de Tiger-tank schiet) laat de film veel vragen onbeantwoord.

Als geheel blijft "White Tiger" daardoor steken op een middelmatige indruk.