The Black Stallion (1979)

Een film waar ik toch meer van verwachtte. Ik dacht een jeugdfilm te zien stijl Black Beauty. Maar de makers denken al te kunnen scoren door een jong gezicht een mooi paard op te voeren met wat strijkers op de achtergrond. Want twee uur kijken hoe een jongen bevriend wordt met een paard is toch wat mager als verhaal. Met momenten (op het eiland bvb) was de film gewoon enorm saai. En kwalitatief is het ook niet. Slecht acteerwerk en gewoon niet mooi om te zien. Wat jammer is, want dat zou je toch verwachten bij een film over een paard. Een misser.

Meerdere mooie scènes van mens en dier en daar zit de waarde van de film in. Het verhaal is nogal voorspelbaar. Te onthouden is ook de doorleefde act van oude rakker Mickey Rooney.

Mooie familiefilm door Coppola geproduced, die er nog steeds goed uitziet en helaas wat in de vergeethoek geraakt is. Ja, het eerste uur is werkelijk majestueuze dromerige cinema en daarenboven helemaal visueel, met een half uur lang geen woord dialoog.

Black Stallion speelt zich af kort na de oorlog. Alec en zijn vader bevinden zich op een schip in de Middellandse Zee maar lijden schipbreuk tijdens een storm. De vader komt om het leven vernemen we later, maar Alec wordt door een prachtige zwarte Arabische volbloed gered, die hij daarna temt.

Dit is een voorbeeld van een jeugdfilm zoals men ze in het pre-internettijdperk maakte : vol goede gevoelens, zonder geweld, zonder gevloek en met een betekenisvol en spiritueel benaderd onderwerp : de band tussen mens en dier. Misschien moet men terug meer voorbeeld nemen aan dit soort films. Het enige wat ik hinderlijk vond was het gebrek aan wat drama. De dood van de vader komt emotioneel helemaal niet tot uiting in dit verhaal terwijl mij dat wel belangrijk leek. Anderzijds begrijp ik wel dat dit een jeugdfilm is en men het allemaal licht wou houden.