Ken Park (2002)

De beste film van Larry Clark tot nu toe!
Ken Park heeft ten eerste veel betere dialogen dan zijn eerdere films. Veel natuurlijker. Het spel van de acteurs is ook zeer goed.
Het is geen rechtlijnig verhaal met een begin, midden en eind. Het schetst een beeld van het leven van tieners die het moeilijk hebben, in de buitenwijken van Amerikaanse steden.
De sex is trouwens bijzaak, in tegenstelling tot wat het affiche doet vermoeden. Je ziet wel alles wat er te zien valt, maar het is toch wel op een integere manier gebracht.
Sommige dramatische wendingen in het verhaal lijken er een beetje met de haren bijgesleept. Bijvoorbeeld de jongen die zijn grootouders vermoordt om een pietluttigheid.

Er zitten een paar erg goede scenes in deze film. Het acteerwerk is ook meer dan prima, maar dat geforceerd shockerende is niet echt aan mij besteed.

Ergens in het forum staat de vraag wat de filmzwakte van de MM'ers is. Ik wist het toen niet echt. Maar ik vergat mijn zwak voor Larry Clark en Harmony Korine.
Beiden scheren met elke film langs provoceren om te provoceren, maar er ligt altijd zoveel gevoel achter (voor mij althans) dat ik het als functioneel blijf zien.
Qua thema hangt Ken Park ergens tussen Kids en Gummo in. In een wereld die te koud is als je gevoelig bent groei je als tiener op. Ouders die geen moeite doen om zich in je te verplaatsen (of erger), leegheid en dan maar lust als entertainment. Geen vrolijke visie (en wederom is dit een film vol basket cases.) maar wel een menselijke. Doorspekt met inktzwarte, verontrustende humor.
Ken Park is uiteindelijk voor mij meer gevoeligheid dan provocatie. En dan het einde waarin de jongeren al vrijend mijmeren over een betere (seksuele, want dat lijkt soms bijna het onschuldigste, het ultieme vluchtmiddel) wereld en bovendien Ken Park zelf al bijna vergeten te lijken zijn is bijna positief. Zou de zelfbescherming hen misschien toch werken?

4.0*

Dit is geen film die shockeert om te shockeren, maar een briljante uitbeelding van de manier waarop dezer dagen met seks wordt omgegaan. En dan bedoel ik niet dat deze film zo levensecht is, maar doel ik vooral op het feit dat de jongeren, die zogenaamd zo pervers zijn, eigenlijk veel liefdevoller met elkaar omgaan dan die personen die zoveel commentaar op hen hebben, en dat toont deze film heel goed. De manier van opbouw is echter nogal verwarrend, en hoewel dat wel zijn effect heeft, ben ik daar niet helemaal tevreden over. En hoe goed hij ook zijn best doet, zo'n wrang gevoel als bijvoorbeeld bij Hundstage kan hij toch niet nalaten.

Na Kids weer een erg boeiende en interessante film van Larry Clark en Harmony Korine, nu in samenwerking met Ed Lachman, die tevens het camerawerk in deze film deed.
Shockerend en provocerend stond op de hoes van de dvd, maar dit was denk ik niet het main-doel van Clark en Lachman. Mijn gedachte achter de film:een film die in tegenstelling tot Kids zich nu ook op de ouders van de (weer) aparte kinderen focust. De seks in de film ( imho totaal geen porno, dit keer dus een keer functioneel; ik vond de laatste scène zelfs erg mooi en onschuldig) wordt door de kinderen gebruikt om uit hun eigen slechte leventje te 'onstsnappen'. Deze seks in de film wordt door deze kinderen gebruikt om te ontsnappen uit het leventje samen met hun (groot)ouders, die in deze film dus ook een grote rol spelen.
De grotendeels jonge cast acteert imho uitstekend, als je je bedenkt dat de meeste nog nooit voor een camera stonden. De ouders daarintegen zijn grotendeels ervaren acteurs en actrice's, wat dus een interessante en fascinerende combinatie oplevert.
Nog een goed punt uit de film vond ik het uistekende camerawerk van Ed Lachman. Vooral in de mooie laatste sekscène, waarin de drie kinderen nadenken over de toekomst en over hoe ze het graag zouden willen, is het camerawerk erg direct (geen wegdraaiende camera's bijvoorbeeld), wat voor meeleving met de personage's zorgt.
Ik ben erg benieuwd naar ander werk van Clarke, Lachman en Korine (Gummo vond ik ook al zo goed), dus binnenkort maar eens de videotheken in de buurt uitpluizen. Voor deze film 4*
Een erg lang verhaal, die zie ik nu, door Freud hierboven ook goed is weergegeven...

Lastige film, maar tegelijkertijd ook een zeer indrukwekkende film.
Waarom lastig? Omdat het erbij sommige scènes op leek dat Clark wou provoceren.
Ruk scène, bef scène, pies scène. Maar wou hij dat echt?
Had de film hetzelfde effect gehad als ik deze scènes niet had gezien. Ik waag het te betwijfelen, aangezien het een impact geeft aan de film die anders misschien verloren was gegaan. Het zou trouwens ook wat lullig zijn om de film alleen daarop af te rekenen (mocht je het niet eens zijn met mij) Want de film heeft nog een paar andere fantastische scènes. bijv. de scrabble scène en de Jerry Springer scène.

Een rake film van Clark die word beloont met 4 sterren.

Ken Park is een lul, dat voorop gesteld.

Verder een film waar ik echt niks mee kan. Ik kan em niet negatief beoordelen, maar zeker ook niet positief. Provoceren en shockeren, t werkt. Misselijkmakend en tegelijkertijd ook schrijnend, realistisch en integer.

Is dit dan Amerika? Of is dit de Jeugd van Tegenwoordig? Wat moet je met zo'n film?

Ik hou het maar op de middenweg, 2,5*

Wat een schoften lopen er rond in deze film zeg. Vooral erg hard om te zien hoe 2 vitale grootouders zich ontfermen over hun kleinkind en deze ze constant kleineert en uiteindelijk vermoord Zo `n ondankbaar iemand had ik al lang het huis uit gesmeten. De film raakte mij, niks geen ellenlange intro `s hier. Je wordt gelijk geconfronteerd met de schijnbaar harde werkelijkheid van de jongeren in de film. Erg triest om te zien hoe jongeren waarin veel potentieel schuilt verloren gaan voor de maatschappij. En dat dankzij hun ouders die zich alleen maar om henzelf bekommeren. De scène waarin ze uiteindelijk toch nog een toekomst voor zichzelf zien is erg mooi en illustratief voor de surviversmentaliteit van deze jongeren. Het meeste had ik te doen met de wat gevoeligere jongen. Boeiende cinema, die ondanks de zware onderwerpen af en toe bijna slapstick achtige taferelen kent. Bv. De zoektocht van 2 lelijke oude mannen, die een pussy willen scoren . 4* Dikverdiend!

Steengoede schets van onvolwassen gedrag van ouders. Goede straatacteurs die heel ver mochten gaan. De spanningen liepen heel hoog op en nergens was het onvoorspelbaar ten beeld gebracht. En wat een ergernis bij die doorgedraaide ouders die in

schil contrast stonden bij de goede bedoelingen van de meeste pubers.

Nergens zat een dip in de film, gewoon keiharde gezinsperikelen die

in vlot tempo afgewisseld werden met liefdevole sex.

Ik ben benieuwd naar Bully!

....En gezien en hij was toch zoals verwacht schokkender dan Kids en de onderwerpen zijn lekker smerig en bizar. De hoofdpersonages zijn ook erg goed en hebben ook allemaal hun eigen ding dat ook schrijnend in beeld komt. Ook is deze film absoluut niet gecensuureerd want de (klaarkomende) piemels en kutjes enz komen gewoon expliciet in beeld alsof het een pornofilm is. Ieder probleem van de 4 personages zijn ook gewoon ziek. Shawn onderandere: die sex heeft met de moeder van zijn vriendin, staat vreemd genoeg op IMDB omschreven als zijn eigen moeder. Dan Claude met zijn pa en even later ook nog door zijn pa sexueel word misbruikt Tate die gevangen zit in zijn eigen psychische problemen. En dan Peaches met zijn katholieke vader. Ook met zo'n nare ontknoping van dat ze nadat ze door der pa is betrapt op sex word omschreven als een duivel en tegen der wil in met der pa moet trouwen. En die ene Ken Park waar de film eigenlijk helemaal omdraait die zijn eigen door zijn kop schiet. Jaja mensen.... Het zal je allemaal maar gebeuren.

Gewoon opnieuw weer een erg aangrijpelijke film van Larry Clark. Al begin ik het nou wel een beetje een vies mannetje te vinden. Een beetje jonge jongetjes aan hun pik laten trekken voor de camera en al die onsmakelijke dingen laten doen. Of die onderwerpen allemaal... Het zijn ook altijd jongeren die moeten neuken of andere onsmakelijke dingen moeten doen. Bij Kids was dat ook het geval maar daar was het nog wel een beetje gecensureerd. Hier word echt alles uit de kast getrokken. Net als die ene scene dat die Tate aan zijn snikkel zit te trekken bij die tennisvrouwtjes op tv en je dan nog echt ziet hoe het zaad eruit gutst en evenlater die hele kwak die in zijn handen zit terwijl ie nog zijn piemel vasthoud. En ik maar denken dat Nederlandse jaren 70 en 80 films alleen maar dat deden.

Ook dat triootje op het eind tussen Peaches en Shawn en Claude is ook net alsof het een echte pornofilm is.

Maar desalniettemin wel weer een boeiend filmpje van Clark. Natuurlijk erg schokkend en het is ook absoluut niet zomaar wat. Schokkender dan Kids is deze iig zeker. Maar als je Kids leuk vond zal je deze ook wel warderen. Maar je bent alvast gewaarschuwt.

4,0*

Zeer interresante film die een mooi en rauw beeld schetst van enkele Amerikaanse skaters. Jammer dat alles weer zo overdreven moet eindigen. Vooral in deze film had ik enkele verhalen absoluut geaccepteerd wanneer ze met een sissertje zouden aflopen, maar helaas Clark zal wel hebben gedacht dat het publiek het niet serieus zou nemen wanneer er geen doden of incest slachtoffers zouden vallen. Neemt gelukkig niet weg dat de toebouw wél geslaagd is en enkele zeer memorabele scenes bevat.

Een stuk beter dan Kids, mijn eerste kennismaking met Clark. Ken Park bevat een aantal interessante verhalen van een groepje goed uitgewerkte personages. Het acteerwerk is van hoog niveau en de ietwat ongemakkelijke sfeer die wordt neergezet maakt het allemaal nog sterker. Waar de meeste mensen in Hollywood gillend wegrennen voor dergelijke ideeën, Clark en Lachman laten alles, maar dan ook alles, zien. Maar naast dat weet Ken Park ook gewoon prima te amuseren. Vooral het verhaal van Tate en zijn grootouders was geweldig leuk.

3,5 sterren.

Ik kende Larry Clark alleen van naam/reputatie, dus het was tijd om eens een eigen oordeel te vormen.

Ken Park komt enerzijds (te) pervers en shockeren om het shockeren over, anderzijds is het een leuke zwartgallige komedie. Die twee dingen zijn redelijk in evenwicht en uiteindelijk, mede door de korte speelduur, is het toch een redelijk goede film.

3*

Wat een rukfilm. HA HA.

Flinke teleurstelling. Het verhaal gaat eigenlijk nergens over. Vooral de hele rol van Ken Park in de film vond ik maar onzinnig. Verder is dit gewoon anderhalf uur gezeur van verknipte tieners en hun ouders. De film probeert veel en veel te hard om schokkend te zijn. Acteerwerk bracht de film helaas nog verder onderuit. Die vent uit Prison Break kan duidelijk totaal niet acteren.

2.0*

Ik kon hier nou een een keer weinig mee. Raakte het me? Misschien wel, misschien niet, wie zal het zeggen. Heb er in iedere geval wel een duidelijk eerste beeld over, of deze nu gelijk juist is of niet.

Het probleem ligt hem in de karakters. Ik heb niks tegen harde en onsympathieke gebeurtenissen, karakters en zelfs films, maar het voelt zo leeg aan hier.

De ouderen worden voor mij duidelijk botter en dommer neergezet dan de jongeren. Een stel mensen wat niet in contact staat met deze wereld en geen begrip heeft voor de jongere generatie. Vooral die zuipende vader, pff wat een karakter zeg, maar zo valt er voor ieder ouder persoon wel wat te zeggen.

De jongeren zijn naïef, maar proberen gewoon te ontsnappen, zoals al eerder gezegd. Hier zijn ze in ieder geval al slimmer bezig dan de ouderen. Waarom dit echter zo eenzijdig moet worden weergegeven, is me echter een raadsel.

Een beetje het probleem van deze film als je het mij vraagt, karakters hebben maar 1 laag en als je die eenmaal gezien hebt, wat blijft er dan nog over?

Had dan ook een beetje het gevoel alsof ik van een afstand naar een leeg verhaal zat te kijken. De karakters waren er, de uitwerking was er, maar de dimensie en de bijbehorende emotie zag ik totaal niet. hmm...

Niet extreem erg, wat je wel verwacht. Sommige shots mochten voor mij echt geskipt worden. Ik ging bijna over mijn nek bij de masturbatie scène, tegen zulke dingen kan ik niet tegen.

Redelijk goed geacteerd, geloofwaardig voor zover het kon.

2,5 sterren.

Somber portret van de normvervaging bij een deel van de Amerikaanse jeugd. Hun losbandige levenswijze wordt weinig verhullend in beeld gebracht waardoor het realiteitsgehalte hoog blijft. De film registreert het dagelijkse leven van een aantal tieners aan de hand van losse fragmenten die nauwelijks op elkaar aansluiten. Daardoor lijkt het of er een gebrek aan samenhang is, maar dat wordt slim opgevangen door de overkoepelende boodschap: jongeren vergooien hun leven naar het voorbeeld van hun ouders. De sociale kritiek is dan ook niet zozeer op de jeugd gericht, maar veeleer op het ontbreken van een degelijke, liefdevolle opvoeding.

Bij Kids had Larry Clark nog enigszins de visuele ruggensteun van Van Sant. In Ken Park is de kijker louter aangewezen op de tandem Clark – Korine, en die bewijst zich allesbehalve efficiënt. Net zoals in Kids en vooral Gummo ligt de nadruk op een droge registratie van de marginaliteit en de rebellie van de adolescent tegen een andere generatie. Het resultaat is van een soortgelijke aard: het geheel overstijgt zelden de platitude en verkijkt zich eens te meer op het etaleren van gratuite schokeffecten. Bijgevolg ontbreekt de secure observatie die de angsten van jongeren dient te weerspiegelen. Wat betreft visuele competentie en narratief heeft Clark dus andermaal weinig aan de dag te leggen.

1.5*

Yeah, zoiets kan ik wel waarderen.

Er hadden misschien wat minder penissen in beeld kunnen komen en die scène waarin die gozer aan het masturberen is hadden ze van mijn part wel weg kunnen laten, of eventueel alleen het gezicht van hem laten zien, dan is de boodschap ook wel duidelijk dat hij opgewonden raakte van die tennis match.
Verder wordt er royaal gestrooid met naaktheid en opzich is het allemaal gewoon biologisch, maar heel veel toegevoegde waarde heeft het eigenlijk niet.

Ik vind het geniaal hoe deze film is aangepakt. Verschillende problemen komen aan bod en we zien dingen die normaal vaak worden vergeten. We zien gezinnen en individuen, waarvan de thuissituatie niet optimaal is en we mogen hierbij stiekem meekijken. Een potje scrabble dat uit de hand loopt (het woord 'sipi' bestaat niet), een vader die s'nachts stiekem op zoek gaat naar de hoeren met een andere sloeber, een vrouw die vreemd gaat met de vriend van haar dochter, en een streng-gelovige die in een totaal andere wereld leeft dan zijn kind.
Het mooie is dat er geen enkel probleem echt centraal staat en dat er ook allerlei andere dingen tussendoor komen, die vaak vergeten worden doordat ze niet zoveel aandacht verdienen om in een film te stoppen (taart eten, een 'wie ben ik'-spelletje, de hoge rapportcijfers bij het kerkhof...).

De muziek hebben ze ook erg beperkt gehouden en dat is goed. Niet zo'n melodramatisch toontje wat de boel meteen zo opgeblazen maakt.


Er zijn diverse confrontaties en eigenlijk is er continu wel iets anders om de aandacht op te leggen. Hierdoor, en dankzij de uitstekende cast leef je erg mee met de toestanden.

Zeer geslaagd werkje.

Weet niet zo goed wat ik van deze film moet vinden.

De verhalen van de jongeren zijn tragisch en hard in beeld gebracht. Uitzichtloosheid spant de kroon... De film opent hard en wist mij wel even wakker te schudden. Al snel volgen er erotische scenes, en maken we kennis met Shawn en zijn bedpartner. De film laat niet gelijk weten wat er precies speelt tussen beiden, later ontvouwt dit zich tot een nogal vreemde relatie.

Het verhaal van Shawn vond ik wel interessant, ik was benieuwd hoe de regisseur hiermee ging spelen. Maar veel gebeurde er niet, het is slechts gissen naar de emoties van de personages. Dit vond ik erg jammer, want had graag wat psychologische diepgang willen zien.

Het verhaal van Tate was lekker vreemd en zwart-komisch. Ben benieuwd hoe de acteur die Tate speelde er nu tegen aan kijkt na 9 jaar. Is namelijk niet niks jezelf voor de camera in een niet-porno film bevredigen. Weet niet of ik het moedig of gestoord moet vinden. Maakte wel indruk dus

De andere twee verhalen konden me een heel stuk minder bekoren. Vond de vader van Peaches maar slap spelen en heel het godsdienst gedoe vond ik wat cliché. Het verhaal over Claude vond ik niet goed geschreven, wat wilt de regisseur hier nou mee zeggen? Verder dan "Claude's vader is een loser en alcoholist" kwam ik niet. De scene waarin hij bij zijn zoon in bed gaat liggen was erg misplaatst.

Nee bij mij kwam de film emotioneel niet op me over. Maar het is wel een hele gewaagde film, en dat kan ik wel waarderen.

*2,5

Wat een aparte film zeg, neem bijvoorbeeld al de opening die best indrukwekkend is en je ook totaal niet zag aankomen. En wat een maf (vooral die Tate, niet meer normaal hoe hij met zijn opa en oma omging, laat staan zijn gehandicapte hond. Die gast was echt compleet gestoord) en ook best gestoord volk allemaal. Maar eigenlijk waren ze wel allemaal stuk voor stuk interessant en boeiend. Het was ook best leuk gedaan die korte introducties van alle personen in het begin. Het verhaal was best aardig en de film wist me zeer te boeien. Er zitten ook best wel veel erotische scenes in die eerlijk gezegd best apart verfilmd waren en sommigen waren zeer bijzonder en ook best heftig (ook andere scenes waren best heftig en ook wel grof). De cast deed het trouwens uitstekend en hun dialogen waren vaak zeer boeiend. Vooral Wade Williams (vader van Claude) speelde heerlijk smerig, maar vooral natuurlijk James Ransone als de compleet gestoorde eerder genoemde Tate. Hoewel hij compleet gestoord was moest ik wel vaak om hem lachen (o.a. die scene met het kunstgebit ). Het einde vond ik overigens onbevredigend

P.S. die Zara McDowell was overigens een lekkertje. En wat een heerlijke borsten had ze

Nou, ik weet het niet hoor. Het is allemaal behoorlijk dramatisch, maar het mist wat aan betekenis. Je ziet bij alle plotjes al vrij gauw de bui hangen, en uiteindelijk escaleert het ook (of niet, zoals in het doelloze plotje van Shawn).

Zeker die laatste naakt/seks-scene is doelloos, en een hoop dingen liggen er ook vrij dik bovenop.

Neemt niet weg dat het aardig goed geacteerd is, en het ook heel de speelduur wel interessant blijft.

Wel vond ik het jammer dat het verhaal van de jongeren niet meer met elkaar verweven was, en dat Ken Park er zelfs helemaal niets mee van doen had. Het begin en het eind met hem deed nogal random aan.

Het is aardig goed kijkbaar, maar mist toch iets om het een echt goede film te noemen.

3*

In de seksscènes zit voor mij de metafoor over deze film - alles in beeld behalve pure penetratie, kortom: geen nuance en bovenal geen enkele diepgang.

Nu begint de film wel aardig en dit roept allerlei vragen op. Vragen waarop we - zo deed het mij overkomen- pas in de laatste scène een antwoord op krijgen. De rest had dus net zo goed eruit geknipt kunnen worden. Des te meer zie je dat Clark geen verhaal te vertellen had maar vooral de zelfkant van de samenleving wil tonen met veel tienerseks, en dat alles maar verpakt als zijnde een verhaal. En hier wordt bewust gekozen voor de karikaturen en de stereotypen. Tevens wordt alle seks zeer bewust in beeld gebracht (de camera gaat daar soms expres heen) waardoor er voor mij niet over een genuanceerd beeld kan worden gesproken. Je ziet overal dat Clark het ergens wel wil, die nuance, maar in de hele uitvoering is daar weinig van te merken. Vergelijk dit dan even met American Beauty die dezelfde problemen en thema's aansnijdt. Ook nooit was er één shot dat bijzonder was, geen fatsoenlijke soundtrack, geen alleraardigste montage, niets. En buiten dit al (of wellicht daardoor): het was ook gewoon dodelijk saai.

Maar goed, is er dan iets goed? Ja, de fotografie is best aardig en zeker de buitenscènes tonen het warme klimaat van Californië optimaal en dat vond ik zeer zeker mooi om te zien. Dus nog wel 1,0*.

Larry Clark schotelt je een wereld voor van tieners met vooral een (soms wat ontwrichte) seksuele ontluiking van jongeren. Dat je daarbij dingen niet echt hoeft te verdoezelen is misschien wel waar. Net als bij Kids laat Clark zien wat het is. Ironisch genoeg is dat net wat mij afschrikt in deze films, iets wat ik ook met de neerslachtige films heb van de gebroeders Dardenne. Typische voorbeelden van films die misschien wel goed zijn, maar mij als kijker eerder een slecht gevoel geven. En dat zoek ik toch niet in een film.

Ken Park is iets minder dan Kids. Wat minder samenhangend en de slotscène kan ik niet goed plaatsen. Bovendien lijkt het hier ook wel of alle problemen die de tieners hebben puur seksueel zijn. Dat was bij Kids (die van dag tot dag leven en naast onbeschermde seks ook met drugs experimenteren) beter uitgewerkt. En ondanks dat ik zeker niet afkeurend ben van wat naakt in een film, had ik hier wat meer suggestie gewenst. Dat zou de sfeer alleen maar ten goede komen.

Filmmarathon: Alain Resnais, Mark Chapman, giallo, B-film horror, splatter galore, Jean Renoir en als afsluiter Ken Park...we zullen inmiddels wel wat ver heen zijn en geven iedereen onder de 20 de raad deze film te zien, want pas op als ze of het je te pakken krijgt ... volwassenheid.

Pak een skateboard, luister naar wat punk, hiphop, The Shaggs voor mijn part, het nihilisme zit hem niet in wat jullie doen, maar in wat de volwassenen van het leven gemaakt hebben.

Meesterwerkje!

Meh.

Over de ganse lijn is dit beter dan ik gedacht had maar af en toe verliest men zich in overbodige zaken. En dan heb ik het helaas over de expliciete zaken. In de kern heb ik daar geen enkel probleem mee, maar dan moet het wel wat functie hebben. Zo'n close-up van een spuitende piemel heb ik niet nodig. Zonder heb ik ook wel door wat er dreigt te gebeuren.

De cast doet het trouwens een pak beter dan ik had verwacht. Ik had amateuristisch spel verwacht van semi-pornosterretjes maar daar heb ik me gelukkig in vergist.

Verder is dit audiovisueel niet denderend, al lagen mijn verwachtingen ook hier best laag. Zeker de seksscènes hadden in een eleganter kleedje gestoken mogen worden. Afgaande op zijn seksuele activiteiten lijkt die Shawn een ervaren jonge knaap, dus had die wel beter verdiend dan op een lekkende hond te lijken tijdens een welbepaalde activiteit. Helaas zitten er zo wat meer dingen in.
De intro van de verschillende personages is oké en zorgt voor best wat ritme. Zeker Ken Park zelf had een totaal andere rol van betekenis dan ik gedacht had.

2,5

Jazeker, goede film hoor. 'Ken Park' confronteert de kijker erg vaak, zonder enige (overbodige) vorm van opbouw. Resulterend in een paar behoorlijke scenes. Zo'n beetje alles valt te zien, maar het kwam bij mij nergens als geforceerd over. Alle naakt, seks, geweld, noem het maar op - ik kon het als functioneel blijven zien. Netjes gedaan Clark en Lachman, want zo makkelijk is dat niet. 'Ken Park' schetst ''echte'' verhaaltjes, met sterke dialogen en goed acteerwerk. Sommige wendingen zijn behoorlijk (opa en oma), maar qua gevoel blijft de boodschap menselijk en duidelijk. Verwarrende relaties tussen ouders en hun kind, opgroeiende en perverse tieners die best nog wel nadenken over het leven. Sfeervol en meeslepend.

Ik was altijd wel benieuwd naar Ken Park; Gummo van Harmony Korine vond ik op een bepaalde perverse manier toch wel interessant, en ik was Ken Park al wel vaker tegengekomen op lijstjes. Vooral lijstjes over meest heftige, meest smerige films, dat soort dingen. Maar dat bleek wel mee te vallen. In Ken Park volgen we een groep opgroeiende pubers uit (over het algemeen) nogal dysfunctionele families, en de dingen die ze met name in hun privacy uithalen. En eigenlijk was dat best wel de moeite waard - het is niet allemaal fraai wat we zien, maar het komt wel heel echt over met een prima cast. Ik kon goed met ze meevoelen, al ben ik blij dat ik (en de meeste van mijn vrienden) niet in zo'n dysfunctionele bende ben opgegroeid. Het is niet zo bizar als Gummo, maar alsnog komt er een hoop narigheid voorbij: met name incest en pogingen tot, huiselijk geweld, en natuurlijk de zelfmoord van Ken Park, en op vrij onamerikaanse wijze wordt het naakt vrij expliciet getoond. Wat er schijnbaar toe heeft geleid dat de film nog steeds op heel veel plekken verboden is. De ophef over de film vind ik behoorlijk overtrokken, er zitten nogal verontrustende karakters in maar veel extremer dan een masturberende kerel, een expliciet trio, en wat niet al te expliciete seks- en geweldsscenes die in menig film veel explicieter worden getoond, wordt het niet. Voor de 90 minuten die het duurde was dit best interessant.

Eigenlijk tegen beter weten in toch maar weer een film van Larry Clark opgezet. Toen bij de openingscredits de naam van Harmony Korine voorbijkwam, hadden bij mij extra alarmbellen moeten afgaan. Want het is een verknipt verhaal met belabberd acteerwerk en dito camerawerk. Waardeloos.

Confronterende dramafilm over een groep puberende jongeren in Visalia, Californië. Begin van de film komt meteen rauw binnen met de zelfmoord van Ken Park. Cinematografie doet denken aan een oude 60/70-er jaren film met muziek passend bij die tijd. Deze jongeren groeiden op in de sociaal lagere klasse: rokende en bierdrinkende zwangere moeders en alcoholistische mishandelende vaders. Daarmee verwordend tot slachtoffer van de levensomstandigheden die daardoor ontstonden. De vader (Ronald Koeman look-a-like) van Hannah was vaak afwezig vanwege zijn werk en Shawn werd door de moeder van zijn vriendin gebruikt als likpuppy. Vader van Peaches met zijn bijbel vond ik onbegrijpelijk, hij spreekt over zonden, maar iemand verrot slaan als straf is wel toegestaan? De moord door Tate was onbegrijpelijk, want zijn opa en oma bedoelden het goed..... Verhaallijn was niet erg duidelijk of het moet een relaas zijn van de leegheid en nutteloosheid van ons bestaan. Dat shockerende viel nog wel mee, confronterend dat was de film wel! De film eindigt met een hartstochtelijke threesome met een bitter staartje......

Een coming of age verhaal van een seksueel opgehitste tiener die met zijn hormonen geen blijf weet. Het wordt hem ook niet echt moeilijk gemaakt natuurlijk. De film begint met een hele andere inslag die best vrij heftig is. Vervolgens worden de personages met een voice-over geïntroduceerd. Allen wat typetjes met elk hun eigenaardigheden.

Ik miste wel wat samenhang tussen het plot en de personages door. Film die tracht te provoceren met wát seksscènes en uit de hand gelopen geweld. De wereld van de jongeren is weinig bemoedigend te noemen waarbij marginaliteit en een moralistische ondertoon op de voorgrond treden. Skaten en blowen lijkt een vlucht te zijn van de realiteit, maar bestendigen ook net hun situatie. Wat vluchtige seks verandert daar niet veel aan.

Al bij al wel een OK film met best wel interessante personages, maar waarbij ik toch meer verwachtte qua ontwikkeling van het verhaal.