To Rome with Love (2012)

Daar waar ik Midnight in Paris tot Woody Allen zijn beste werk vond behoren, daar lijkt To Rome with Love niet veel meer te zijn dan een luchtig niemendalletje. Ondanks dit gegeven, is Allens nieuwste toch wel een aardige wegkijker. Hoogstaand is het allemaal niet, maar het vermaakt in ieder geval wel.

De film heeft in ieder geval een heerlijk sfeertje. Allen weet een aantal mooie plaatjes van een paar zomerachtige dagen in Rome op het beeldscherm te toveren. Allen tovert vier verschillende verhaallijnen uit de hoge hoed, die niet heel veel met elkaar te maken lijken te hebben. Het was leuk om Allen zelf weer eens te zien acteren en hij is zijn komische opmerkingen na al die jaren gelukkig nog niet verloren. Ik vond de verhaallijn rond hem en de operazanger ook het leukste segment. Het verhaaltje van Benigni was redelijk en ook Benigni zelf viel me nog mee, al weet hij ook hier niet te overtuigen. Het Italiaanse echtpaar gaf het geheel een extra Italiaanse bijdrage, maar qua segment is het wel het minste gedeelte. Tenslotte is er nog het verhaal van Paige en Eisenberg, die ik wel leuk vond, ook al zie je dit wel vaker terug in Allen zijn vroegere films. Vooral Eisenberg doet het erg goed en zijn wisselwerking met Alec Baldwin was best leuk.

En zo is dit alles nog best leuk geworden. Qua camerawerk is het goed, maar qua verhaal is het zeker niet Allens beste werk. Toch is zo’n vrolijk zonnig filmpje wel lekker in de dagen dat er buiten sneeuw ligt. Dat het maar weer snel zomer mag worden.

3,0*

Nee nee nee nee nee nee nee nee nee.

Ik had me nog zo voorgenomen om niet vooringenomen deze film in te gaan. Tenslotte, ik HAAT Woody Allen. En wat mij betreft ook volstrekt terecht - want hij is toch overduidelijk de meest overschatte regisseur ooit, de meest over het paard getilde nonvaleur aller tijden. De enige manier waarop hij een film nog effectiever tot ellende maken kan dan alleen de regie voeren is er ook zelf in spelen. Ehh. Oh. Ohja.

Dat ging dus meteen mis. Want alles waaraan ik me altijd blind erger bij de beste man is in deze film zo overdadig aanwezig dat er werkelijk geen ontkomen aan is. Het is een soort oude-jongens-krentenbroodsfeer, een goh-kijk-ons-eens-intelllectueel-grappig-zijn-sfeer. Maar wat Woody kennelijk niet meer in staat is te begrijpen is dat de mensen die in zijn incrowd thuishoren minstens even oud zijn als hijzelf - bijna 80, of zo. Verre van hip, over the top, komt nooit meer goed, afgehaakt, kan niet meer meekomen, afgedankt - en goedbeschouwd rijp om Soylent Green van te maken, want er komt nooit nooit nooit meer iets uit.

En hier alweer het trieste bewijs van mijn stelling, en erger nog, de man is nu ook nog dement. Niet alleen reduceert hij een schitterende, hoogstaande, prachtige cultuur met meer dan 2000 jaar historie met al haar waardevolle kunstvormen en gewoonten tot een stel overspannen idioten - nee, hij doet dat ook nog eens volslagen respectloos. En daarbij krijgen we dan ook nog een serie niet ter zake doende subplotjes die alleen ten doel lijken te hebben om hemzelf toch vooral een rol te geven en zo vaak mogelijk het platgedraaide Volare nog maar eens te laten horen. Karikaturaal. En infantiel, ook - op de manier van een triest oud mannetje dat al zeker tien jaar in een tehuis thuis hoort.

Gatverdamme wat een triestigheid. Ga vooral zo door - er blijft niets van waarde, niets van schoonheid over in de wereld. En triest triest triest van de paar acteurs die hier hun gave aan vergooien. Benigni is de enige die echt op zijn plaats lijkt - een idioot die maar één enkel trucje kan - en dat hier niet kan laten zien.

Laat iemand Woody Allen in een bejaardentehuis opsluiten. Daar hoort-ie.

Vreemd dat je naar een film gaat van een maker die je HAAT blurp194.

Had alle andere films al gezien

Ja, in dat geval moet je wel. Ik snap het

Als ik je stukje hier zo lees ben je meer bezig met de persoon Woody Allen af te kraken dan een echte reactie op de film te geven. Je begint al goed: jezelf voornemen niet vooringenomen aan een film te beginnen van een regisseur die je haat. Het komt op mij over alsof je masochistische neigingen hebt of puur naar een film kijkt om je gelijk te halen. Daarnaast blijkt uit je opmerkingen over de intellectia dat je gewoon niet begrijpt waarom dat een terugkerend thema is in Woddy Allens's films.

Ik snap wel dat je gaat ergeren aan Woody Allen als acteur, zo is het bij mij ook gegaan. En hij leek dat zelf toch ook te vinden, zijn latere werk is zonder zichzelf. Maar zijn films zijn toch over het algemeen erg goed, dat eeuwige oeverloze gepraat, heerlijk. En het is zeker geen ramp als er een keer een misser tussen zit. Wel een flinke misser, dat wel.

Het is denk ik vooral de zelfingenomenheid die me irriteert aan Allen (als regisseur - niemand zal hem denk ik een goede acteur noemen, want hij speelt altijd hetzelfde typetje). Er zijn ook films die ik wel verdraag - en VCB vond ik zelfs leuk en een interessante reflectie is daarbij dat de films waarin Allen's persona door een vrouw gespeeld worden bij mij duidelijk hoger scoren.

Deze dus niet - ik vind het, ook na een dagje afstand, gewoon een gemakzuchtige karikatuur. Flauw.

Hij is daar zelf erg duidelijk over: als hij een script heeft geschreven en ziet daarin een rol voor zichzelf, dan speelt hij darin. Is dat niet het geval, dan doet hij dat niet. Hij geeft zelf toe dat hij slechts voor een beperkt type rollen geschikt is. Dat heeft niets te maken met zichzelf ergelrijk vinden.

Daarom is het ook volstrekt logisch dat hij niet in VCB, Matchpoint of Midnight in Paris speelde, maar wel in To Rome with love.

Persoonlijk vind ik hem in de laatst genomoemde niet irritanter dan vroeger. Wel vind ik de dialogen minder sterk en de grappen minder scherp.

Dat mag wel wat minder hè! Een beetje respect voor een man die al tientallen jaren elk jaar een film maakt. Dan zit er weleens een mindere tussen.

Driello, het kan best heel persoonlijk zijn, maar ik kan Woody Allen niet meer zien als acteur. Dat is op een bepaald moment gewoon omgeslagen. Zijn latere werk vind ik dus weer volop genieten, als hij zelf maar niet meespeelt. Ik wist niet dat hij slechts bepaalde rollen voor zichzelf geschikt vond. En ik heb zijn ouvre erg hoog zitten hoor. Zijn liefde voor New York. Zelf las ik dat hij in Europa en dan voornamelijk Frankrijk veel populairder is dan in Amerika zelf. Daar krijgt hij zijn films niet meer gefinancierd. Maar dat maakt zijn films niet minder.

Deze film vind ik duidelijk de minste film ooit van zijn hand. Maar dat doet niets af aan het respect voor hem, zoals gezegd maakt elke kunstenaar wel eens een misser. En haat, dat is een woord dat nooit past als het over een regisseur of acteur gaat.

Inderdaad vreemd, of het moest zijn dat je zo graag Woody Allen afzeikt dat je speciaal daarvoor noodgedwongen zijn film bent gaan zien.

Ik moest er wel heel erg inkomen, deze Woody.

Vond het aanvankelijk buitengewoon flauw, maar het bleek dat Woody na al die jaren toch nog wat absurdime in huis had. Dat deed bij vlagen denken aan zijn werk uit de jaren '70. Wat dat betreft is deze wellicht zijn minst conventionele film van de laatste 15 jaar.

Deze stukken uit de film zijn dan ook veruit het beste, te weten de verhaallijn met Begnini die dat met die droge kop echt geweldig doet en die met de operazanger onder de douche : erg grappig.

Helaas zijn de andere verhaaltjes buitengewoon irritant met als dieptepunt de toch al onuitstaanbare Ellen Page en Eisenberg. Brrr.
Ook de lijn met Penelope Cruz (die verder wel weer beestachtig lekker is *kwijl* ) is niet bepaald grappig.

Typische hit and miss dus weer van Woody.

Het zwakste wat Woody Allen de laatste jaren heeft gepresteerd

Ik ben best wel een fan van Woody Allen. Het begon een aantal jaar geleden met het uitstekende Vicky Christina Barcelona en sindsdien zowat praktisch alle volgende films meegepikt. Tot mijn grote schaamte heb ik nog niets van Allen gezien pre 2005 met het slechte Match Point als oudste film maar met Midnight in Paris wist de regisseur één van mijn favoriete films van dat jaar te maken. Ondertussen een jaartje verder en ik hoopte dan ook dat 2012 terug een Woody Allen in zijn top 10 mocht verwelkomen.

Het is uitgedraaid op ijdele hoop want dit mag zich absoluut niet meten met Midnight in Paris. Nochtans lijken de films vanwege hun setting nogal hard op elkaar maar Rome voelt hier op geen enkel punt aantrekkelijk aan (Parijs was dat wel dankzij de vele schrijvers zoals Hemingway) maar het verhaal was ook niet al te boeiend. Het lijkt erop dat Allen een aantal leuke grapjes verzameld heeft in de loop der jaren maar die nooit in een film wist te verwerken. Smijt deze allemaal samen in een wereldstad en je krijgt een succes moet de regisseur hebben gedacht maar de werkelijkheid is dat het gewoon alles voor geen meter samenwerkt. Hier en daar een leuke opzet zoals de douchecabine in de opera maar dat blijft allemaal te lang doorgaan waardoor het allemaal zijn finesse verliest. Gelukkig is het niet allemaal kommer en kwel en zijn er hier en daar nog wel wat hoogtepuntjes te vinden. Zo is het verhaal Leopoldo die van de ene op de andere dag bekend wordt vrij vermakelijk en vond ik de interacties met Alec Baldwin als allesoverheersende entiteit wel erg leuk. Pluspunt ook dat Allen deze keer zich meer met de stad probeert te identificeren door er veel Italiaanse taal in te verwerken, het geeft toch meteen een extra tintje aan de film.

Op gebied van humor en verhaal voelt To Rome with Love nogal dubbel aan en dat gevoel verspreid zich door naar de cast. Alec Baldwin is geslaagd als bemoeizieke architect en Penelope Cruz blijft even betoverend als altijd, wat een prachtvrouw blijft dat toch, maar ook Woody Allen zelf is vermakelijk te noemen. Alleen gaat de regisseur finaal de mist in door onder andere Jesse Eisenberg te casten. Jongens toch, wat is die hier enorm zoutloos! Ook de chemie met Ellen Page is niet geslaagd te noemen maar die voelt hier bovenal enorm misplaatst aan. Als je de personages moet geloven dan zou Page een ware vamp moeten zijn die elke man rond haar vinger draait met het uiterste gemak. Had je Cruz in die rol gestoken, ik had het direct geloofd maar Page komt gewoonweg niet over. De kleinere rol voor Roberto Benigni was ook wel vermakelijk.

Een film waar je niet warm of koud van wordt. Allen begaat hier wat een misser (kan en mag natuurlijk altijd wanneer je elk jaar een film aflevert) door Eisenberg en Page te casten als romantisch koppel. Hij maakt dit nog goed door onder andere Penelope Cruz te casten maar in het algemeen is To Rome with Love geen groot succes. Ben benieuwd wat de volgende stad gaat zijn.

2.5*

Afgezien van een paar grappige momenten vind ik er niet veel aan. 2,5 ster

Een slechte Woody Allen is voor mij nog altijd een voldoende want ik amuseer me altijd wel weer met een aantal geinige dialogen, creatieve plotjes en topacteurs. Maar Allen had hier niet echt inspiratie genoeg om een film te vullen lijkt het. Vooral het verhaal rond Jesse Eisenberg kwam me wel erg bekend voor. Dat lijkt haast rechtstreeks gekopieerd uit andere films, inclusief de (imaginaire) oudere man die de hoofdpersoon van bijdehand advies voorziet.

Het verhaal rond Penelope Cruz was me iets te kluchtig, maar overige twee delen hadden een leuk uitgangspunt en werden leuk uitgevoerd door oa Roberto Begnini. Ook is de regisseur zelf ook weer te zien als acteur in de eerste film sinds Scoop. Ik vind het altijd leuk om hem te zien spelen, maar daar zijn de meningen over verdeeld geloof ik.

Verder valt er natuurlijk te genieten van de mooie plaatjes van Rome. Er is weinig mis met deze vakantiebrochure-aanpak, Allen krijgt wat extra geld voor zijn film en het past eigenlijk wel bij het luchtige verhaal.

Vermakelijke film van Woody Allen. Waar het door mij goed gewaardeerde Midnight in Paris een ode aan Parijs levert, is nu Rome aan de beurt. Leuk uitgewerkt met de vele verhaallijnen, maar toch weet ik niet echt hoe ik deze film moet interpreteren. Daarom geen topscore van mijn kant.

Oja, Penelope Cruz doet de film ook zeker geen kwaad.

Vervelende, erg flauwe Woody Allen-film, wat mij betreft één van zijn minste ooit. Leuk dat hij reeds sinds mensheugnis ieder jaar een film maakt, maar wanneer dit hoge tempo leidt tot ongein als dit mag hij best wat langzamer gaan werken vanaf nu. Ook ditmaal een keur aan goede akteurs, die zich zonder uitzondering flink vertillen aan het slechte script waar ze mee moeten werken. Om het geheel in stijl af te maken is de film voorzien van een soundtrack waar de honden geen brood van lusten.

Ik heb een stukje gezien, het valt me aan Allen's films op dat de hele cast ineens ook neurotisch wordt, waarschijnlijk de film die Allen graag wil maken.

Bij Roberto Benigni is dat niet nodig, toen ik hem zag, dacht ik nee, nog zo'n echte neuroot, deze film laat ik voorbij gaan.

fantastische film. Romantisch en af en toe grappige stukjes dat houd het leuk.

Wat een ontzettende BUTT-film zeg.... Verhaal slaat helemaal nergens op, toch afgekeken in de hoop dat het nog wat zou worden, maar helaas...

Het is bewonderenswaardig dat Woody Allen op hoge leeftijd nog steeds ieder jaar onnieuw een film aflevert. Het lijkt mij moeilijk om elke keer weer met iets verfrissends, en origineel uit de hoek te komen.

Met Midnight in Paris (2011) slaagde hij daar goed in; een bijzondere nostalgische film die de juiste toon en sfeer wist te treffen. To Rome with Love mist die kwaliteiten helaas en is binnen Woody Allen's veelomvattende oeuvre een doorsnee film die de middelmaat zelden ontstijgt.

Afgaande op deze film lijkt Rome Woody Allen minder te inspireren dan Parijs. Ook in beeld komt Rome minder sfeervol over dan Parijs in Midnight in Paris.

Woody Allen is altijd goed in het creëren van prettig gestoorde chaos, maar hier levert het, behoudens enkele leuke vondsten, een wat kluchtige en oppervlakkige film op.

Het gaat om vier afzonderlijke verhaallijnen die door elkaar lopen. De personages uit die delen komen jammer genoeg niet samen, wat een gemiste kans is. Dat had misschien een interessantere film op kunnen leveren.

Ik vind Alec Baldwin een sympathieke acteur, maar hoe hij hier de scènes tussen Jesse Eisenberg en Ellen Page van commentaar voorziet komt wat gekunsteld en soms zelfs idioot over.

Roberto Benigni heeft wel een rol die hem op het lijf geschreven is, al is de verhaallijn hier in feite een leuke doch simpele gimmick die steeds herhaald wordt.

Woody Allen kan veel beter. Het heeft me vermaakt, maar verder zal To Rome with Love me vermoedelijk niet lang bijblijven.

De laatste jaren waren afwisselende Europese steden het decor voor zijn films, waarvan Midnight in Paris het artistieke en commerciële hoogtepunt was. In 1996 maakte Woody Allen met Everyone Says I Love You trouwens al een Europees uitstapje; een muzikale, sfeervolle en warme film die zich grotendeels afspeelt in Venetië en Parijs.

In zijn volgende film genaamd Blue Jasmine keert hij weer terug op vertrouwde Amerikaanse bodem. Hopelijk hervindt hij zich daar met nieuwe inspiratie.

To Rome with Love verschijnt 7 maart op dvd en blu-ray.

Met dank aan Paradiso Home Entertainment voor het recensie-exemplaar.

Naar 30 minuten afgezet

Wat een slechte film, saai, vervelend en ook nog eens onwaarschijnlijk en voorspelbaar... Was dat de vrouw hem nog aardig vond anders had ik hem niet uitgezeten (niet eens opgezet waarschijnlijk)

1* voor de mooie beelden van Rome,maar de film morgen weer vergeten....

Ik zie wel degelijk een verband tussen die zogenaamd losse verhaallijnen: het thema roem.

1. Een begrafenisondernemer met talent als operazanger die niet beroemd wil worden.

2. Een nietsnut die toevallig beroemd wordt en daaraan verslaafd raakt (Benigni).

3. Een studente die dweept met historische beroemdheden als Gaudi, Rilke en Camus, maar die namen slechts uit haar handboeken kent.

4a. Een vrouw die dweept met filmsterren.

4b. Een prostituee die plaatselijk bij alle mannen bekend is.

Verder zaten de komisch-erotische verhaaltjes vol verwijzingen naar de Decamerone. Oorspronkelijk wilde Allen de film "Bop Cameron" noemen.

To Rome with love

Wat een slechte film.... Had niet gezien toen ik de film online huurde dat t een Woody Allen film was... Anders had ik em nooit binnen gehaald.

Zonde van de tijd...

woody woody woody ,what happend?... nee dit was het niet

Wat een saaie film. Woody zelf moet ook niet meer meespelen. Wat een slechte acteur en ook nog eens zeer irritant. Het enige pluspunt in deze film is Penélope Cruz. Wat een prachtige ondeugende sexy vrouw. Verder veel te saai en langdradig verhaal.

Een redelijk komedie/romantiekfilm...

Saai verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Bekende acteur Alec Baldwin...

Regisseur Woody Allen speelt ook...

Mooi HD kwaliteit...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Wel leuk omgeving Rome te zien...

Geen aanrader...

Aardige film waarin Woody Allen ditmaal kiest voor Rome om zijn verhaal te vertellen. Of beter gezegd: meerdere verhalen. Een viertal losstaande verhalen die zeker wel vermakelijk en hier en daar best grappig zijn, maar verder weinig om het lijf hebben. Verder een goeie casting waarbij Woody Allen zichzelf ook weer eens een rol toebedeeld.