Silent City (2012)

Niet een al te zware of moeilijke film, eerder kort en krachtig.

Hier en daar hadden sommige scènes nog wel iets langzamer uitgewerkt kunnen worden (bv. met de kleine visjes snijden), en sommige brainfuck scènes hadden nog iets brainfuckeriger gekund (zoals bv. als ze tegen de vissen praat). Maar het is allemaal nog wel aardig subtiel gebleven. Grootste minpunt van mij is dat de meest indrukwekkende scènes, niet 100 % indrukwekkend waren. Eerder voor 60-70 %.

De sfeer was zeer fijn. Zwaarmoedige en luchtige scènes waren redelijk perfect in de mixer gegooid. Het hectische beeld van Tokyo was goed neergezet, net zoals de frustratie van de hoofdrolspeelster daarin. Vond het acteerwerk van Roothooft dan ook erg mooi, subtiel maar toch ook met veel raakvlakken. Andere acteurs overtuigden ook voldoende, behalve misschien die Nederlandse accountant (ofzoiets), beetje houterige vent. Verder was de muziek sfeerversterkend en ja, het verhaal rechttoe rechtaan maar met hier en daar wat mooie, leuke abstracte scènes.

Laurence Roothooft zat de hele voorstelling achter me, maar aangezien ik later binnen kwam merkte ik dat pas toen ik na de film de zaal verliet. Ik zei: ‘Oh, da’s apart, maar goed gedaan, mooie film.’ Toen zei ze dankjewel. Leuke vrouw volgens mij.

Ik geef een kleine 4 sterren, omdat ik als ik terugdenk aan scènes in het Japanse nachtleven toch erg plezierig terugkijk op deze filmervaring. Ondanks het allereerste punt, dat als dit nog beter uit was gewerkt toch zeker wel op de 4,5 was afgevlogen.

* 4,0

Vond het niet al te veel om het lijf hebben.

Beetje een Lost in Translation van vaderlandse bodem. Het gaat vooral over eenzaamheid en isolement in Tokyo. Komt nu wel wat meer gedrevenheid van de hoofdpersoon bij kijken. Al vond ik dat het allemaal niet genoeg over kwam. Ook audiovisueel en qua sfeer weinig bijzonders.

Zeker niet slecht, maar biedt veel te weinig om echt interessant genoemd te kunnen worden.

2.5*

De hardcore versie van The Ramen Girl (2008). Waar daar de afstandelijkheid en ondoorgrondelijkheid nog overbrugbaar lijkt, komt Rosa hier in een isolement terecht waarin een gesprek met een dooie vis het hoogtepunt van de dag wordt. Lost in translation, omdat niemand uberhaupt de moeite doet een woord te zeggen. En toch blijft Rosa haar doel nastreven, met af en toe een mooie aanstekelijke lach er bij.

Heel erg gestileerd en daarmee gaat het eigenlijk vooral om de beelden. Daar zonder meer niks mis mee, het ziet er schitterend uit. Maar er is nog een ietsje extra waardoor het toch meer is dan alleen plaatjes kijken, want Laurence Roothooft maakt het tot een leuke film die je toch weet te raken, waardoor het iets aandoenlijks krijgt. Mooi gespeeld.

Vreemd volk toch die Japanners...zo afstandelijk...ik vraag mij af of dat altijd zo is....

Prachtige rol van Laurence Roothooft....haar mooie gezicht werd soms zo in beeld gebracht dat je een overeenkomst met haar vissen voelde....

Een film met als thema's eenzaamheid, isolatie, cultuurverschillen en aanpassing. De hoofdpersoon weert zich kranig terwijl ze dag in dag uit voor noppes in stilte vis mag schoonmaken voor een grote meneer in de Japanse gastronomie. Op de kleinste veranderingen, een ander soort vis om schoon te maken, reageert ze haast extatisch.

Wat deze film precies wil zeggen, ik heb geen idee. Had het interessant gevonden als wat meer op het schoonmaken en de vis zou zijn ingezoomd. Heb een hoop vis gezien maar hoe en wat daar wordt geen aandacht aan besteedt.

Een goede drama/fantasie film..

Mooi verhaal...

Over visjes...

Prima acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit...

Perfect achtergrond geluid/

muziek (Dolby Digital)...

Niet echt een hoogstaand drama, visueel zag het er wel aardig uit maar al met al was het best een saaie bedoeling. Echt slecht is de film zeker niet want ik bleef er toch geboeid naar kijken (komt misschien ook omdat ik zelf een vijver heb met veel vissen). Laurence Roothooft speelde overigens wel aardig en ze zag er ook niet onaardig uit. Om in in termen van "stinissen" te spreken was ze wel graadloos want ze had niet veel op de plank.

De film doet denken aan Stupeur et Tremblements (Film, 2003) waarbij ook wordt stilgestaan bij de harde afstandelijke relatie tussen Japanners en Westerlingen (in het bedrijfsleven). Vooral het gelijknamige boek van Amélie Nothomb is niet onbekend in de literaire wereld.

Het klinkt haast als een mythe als je naar dergelijke films kijkt vanuit een Westerse bril, want er zijn minstens evenveel films die het tegendeel beweren. Japanners zijn nu echter wel altijd wat gereserveerder en afstandelijker geweest, maar dit gaat toch ver. Die roddelcultuur en achterklap is zeker niet nieuw. Japanners houden nu eenmaal van tradities en afgelijnde regels en gebruiken. O wee als je je daar niet aan houdt. Er wordt dus ook zonder meer verwacht dat je de regels kent, hoewel niemand je die uitlegt.

Ware paniek ontdek je bij het hoofdpersonage wanneer ze alleen achterblijft en verdwaalt in de pokkedrukke metro en niemand om haar bekommerd lijkt. Fijn vond ik dan weer de introductie van de Japanse cultuur met die baden of bij de vele werkateliers van het visbedrijfje. Leuk ook dat het Japans niet wordt vertaald. Zo weet je als kijker even veel als het hoofdpersonage. Niets dus ...

Niet hoogstaand, maar wel boeiend! Enne, het is graatloos, niet graadloos