The Discovery of Heaven (2001)

The Discovery of Heaven heb ik dus gisteren in een speciale voorstelling gezien in Utrecht. Het is een zeer indrukwekkende film. De locaties en de beelden zijn erg mooi. De acteurs; Stephen Fry en Greg Wise en ook Flora Montgommery acteren aanstekelijk. Stephen Fry is erg grappig in deze film. Er zit sowieso redelijk wat humor in deze film.

De film oogt professioneel en de muziek is super! Van Henny Vrienten; het is eigenlijk een steeds terugkerend (muziek)thema. Waarschijnlijk koop ik de soundtrack.

Het grote minpunt als je het boek gelezen hebt, is dat de spanning er wat uit gaat. Als ik het boek niet gelezen had, denk ik dat ik de film nog mooier zou vinden.

De hemel is origineel weergegeven als een oneindig gebouw met ontelbare ronde trappen en in Middeleeuwse stijl. Het oogt heel grauw en donker. De engelen zijn erg sarcastisch en geven totaal niet om mensenlevens. Als ze hun opdracht maar voltooien.

De engelen hebben (gelukkig) geen vleugels en ook zijn ze niet wit.

Het moeilijkste voor de filmmakers is geweest het vertalen van een 900 pagina's dik boek naar een film van ruim twee uur (aanvankelijk zelfs 4 uur!). Waar je in het boek met mate wordt geconfronteerd met toevaligheden, is de film zowat een aaneenschakeling ervan. Daar moet je als kijker even aan wennen. Het neigt soms wat naar overkill.

De special effects in deze film zijn voor Nederlandse begrippen vrij uniek en in harmonie met de rest van de film.

Vandaag gezien en ik kom niet verder dan een interessante mislukking. Het uitgangspunt is boeiend en de film ziet er heel behoorlijk uit. De hemelscenes zijn echter belachelijk. Het acteren matig. En hoewel ik het boek niet heb gelezen is de film zo'n rusteloze opeenhoping van hoogtepunten (geen moment rust, geen reflectie, geen intimiteit, geen emotie) verpakt in twee uur dat dat de film definitief doet kapseizen.

2.0*

Vanavond bij gebrek aan iets anders deze film maar in de herkansing, maar mijn god wat een prul is het toch. Om het dikke vette complexe werk van Mulisch maar te versnellen zijn er allerlei irritante kunstgrepen bedacht en werden de verschillende ontwikkelingen in een niet bij te benen tempo op de kijker afgevuurd. Om dan nog maar te zwijgen over de mislukte pogingen om ook nog eens wat humor in te film te proppen - Onno en zijn vriendinnetje, wild verstoord in een vrijscene op de wasmachine, die vervolgens in hun blote reet voor het raam staan, Onno die de lachers op zijn hand probeert te krijgen op het moment zijn huwelijk besloten wordt, Onno en Max achterop een sproeiwagen gillend dat ze 'cosmic twins!!' zijn.. het was werkelijk niet om aan te zien. De jonge versie van Quinten was verschrikkelijk, de jeugdige versie niet veel beter met al zijn quasi-interessant geleuter. Dan nog die gruwelijk slechte fluisterstemmetjes om de kijker maar duidelijk te maken wat er aan de hand is ("Stone tablets, tablets, tablets... The center of the center, center, center... We are in the claws of the gods, gods, gods...). De beeldschone Flora Montgomery was misschien wel het enige lichtpuntje in deze drakerige film. Half punt eraf, 1* blijft over.

Ik vond het allemaal erg meevallen. Heb het boek niet gelezen (zal er binnenkort wel eens aan beginnen) maar vond de film als film opzich zeker niet slecht. Het ademt een heerlijk mysterieus sfeertje uit wat ik altijd kan waarderen (de muziek heeft hier een groot aandeel in alsmede de algehele vormgeving, ik vond de hemel echt prachtig gedaan, wat een arrogante kwallen zijn engelen trouwens ) en het verhaal vind ik zoiezo ook erg mooi en origineel.

Negatieve punten zijn inderdaad het acteerwerk (ookal vond ik Fry zeer verdienstelijk acteren hoor) en de ophoping van gebeurtenissen. Toch nog 3.5*.

Teleurstellend. De trailer zag er goed uit en het feit dat er ongeveer een miljoen mensen naar de bios zijn gegaan om deze film te zien, hielp ook mee om mij te laten denken dat we hier toch over een goede film kunnen spreken.

Toch is dit niet zo, de film raakt verstrengeld in zijn eigen poging om diepgang te creëren. Het klonk mij allemaal meer als toeval in de oren.

Het eerste uur van de film is ronduit saai. Het eerste uur is sowieso een zwak punt van de film. De acteerprestaties waren hier soms ook wat minder. Het tweede uur daarentegen maakt veel goed. De 'oude' Quinten speelt zeer sterk en weet de film zelf naar een hoger niveau te tillen. Zijn personage blijkt een grote invloed te hebben op het karakter van de film, zelfs de vormgeving werd mooier. In het tweede deel heb ik meer genoten van de mooie beelden (en dan bedoel ik niet per sé de scenes met special effects) dan in het eerste deel. Hier en daar wel nog wat voorspelbaar, maar door dit sterke tweede deel was de film nog redelijk 'weg te kijken'. Mooie muziek ook door Henny Vrienten. 2,5*

Deze, naar in mijn optiek, draak van een film! Is geregisseerd door Jeroen Krabbé, naar het fantastische boek van Harry Mulisch; 'De ontdekking van de hemel'. Deze film is absoluut een grove belediging naar Harry Mulisch, want hoe houd je het voor mogelijk dat iemand van zo'n mooi boek, zo'n verachtelijke verfilming maakt!? Het absolute bewijs dat Jeroen Krabbé een mismaakte regisseur is waarvoor honderd jaar celstraf eigenlijk nog té goed is! Om de verschrikking helemaal compleet te maken, is het verhaal gefilmd met een Engelse cast en daarvoor heeft men acteurs gekozen - die toch bijna allemaal een redelijke reputatie hebben in de filmwereld - hoe zij er toe zijn gekomen om mee te doen in dit amateuristisch prul is mij een raadsel! Mocht het nu zo zijn dat je cultureel echt een nul bent, want je hebt het boek niet gelezen, hoef je jezelf niet te schamen! Immers 90% van de Nederlandse bevolking staat cultureel gezien op het niveau van een neanderthaler en heeft dus het wonderlijke boek van Harry Mulisch ook niet gelezen.

Voor hen een korte samenvatting:

God vindt dat de mensen er op aarde een rommel van maken. Hij wil dat de stenen tafelen met daarop de tien geboden terugkeren naar de Hemel. Zijn engelen moeten een mens ‘creëren', die in staat is om de stenen tafelen te vinden, welke vervolgens zijn leven opoffert om de tafelen naar de hemel te brengen. De engelen plaatsen twee mannen en een vrouw bij elkaar: Bolleboos Ono, vrouwenversierder Max en de beeldschone verlegen Ada. Uit deze gepassioneerde driehoeksrelatie wordt een bijzonder kind geboren. Quinten. Hij is de uitverkorene om de stenen tafelen op te speuren en te retourneren aan god. Zal hij in staat zijn om de tafelen te vinden? En hoe brengt hij ze naar de Hemel?

“The Discovery of Heaven is een unieke en magische film. Een onvoorstelbaar groot succes in de bioscoop. Dit meesterwerk moet je gezien hebben.”

U begrijpt dat die laatste twee zinnen niet van mijn hand zijn maar van de filmbaas die ook wel snapt dat hij veel moet doen om deze rootzooi aan iemand te verkopen.

Het gedrocht is in het Engels maar wordt ondertiteld in het Nederlands en duurt ongeveer 150 minuten. Om één of andere reden is deze film geschikt bevonden voor personen vanaf 16 jaar. Oh ja, christenen kunnen beter deze film links laten liggen,deze film is zo blasfemistisch dat Bas van der Vlies direct het leven zou laten en André Rouvoet zal op z’n minst een hartinfarct krijgen.

Goeie film waarin God de tafels met de 10 geboden terug wil en hiervoor een situatie op aarde creëert waarbij dit gebeurd. Zaken als religie, politiek, het lot en vrije wil worden aangehaald maar gaan nergens echt de diepte in. Dit leverd wel een film op met een onderhoudend verhaal waarin genoeg gebeurd en soms zelfs spannend is. Ik denk dat de film beter tot zijn recht komt als je het boek niet gelezen hebt (zoals ik).

In het begin was 'k niet zo voor de film te vinden (vooral door het niet zo sterke acteerwerk en dito Engelse accenten) en ook het verhaal is redelijk bijzonder en je moet er even inkomen, maar eenmaal je het wat gewend bent, valt de film wel mee. Eigenlijk hoe verder de film vorderde, hoe beter hij werd. Het laatste half uur kwam de film erg goed op dreef, vooral dan met de zoektocht (de film deed me een beetje aan The Da Vinci Code denken).

Zoals dus eerder gezegd, moet de film het niet echt hebben van de cast, maar gelukkig was de muziek wel goed.

'k had niet echt grote verwachtingen bij deze film en het boek heb 'k ook niet gelezen en zo viel de film wel mee. Niet dat 'k de film nog eens terug hoef te zien, maar ondanks dat de film een tweetal uur duurde, heeft hij me eigenlijk niet verveeld. Zeker geen topper, maar een afrader vond 'k het ook niet.

Tobberige film die struikelt over een teveel aan verhaal, teveel inhoud heeft en daar geen goede samenvatting van weet te maken.

En zo gaat het met de rest ook. De beelden zijn onrustig - ook daar wordt teveel in gepropt. Maar wat me echt irriteert is het geluid. Lelijke stemmen, vanaf het geruzie in de hemel aan het begin. Toen dacht ik nog dat dat een momentje was, maar het herhaalt zich nogal, en de rest is ook eigenlijk niet beter.

Het verhaal wil daarnaast maar niet interessant worden. Een beetje symptomatisch eigenlijk voor een film waarin hoofdstuktitels gebruikt worden. Daar lijkt dat toch erg vaak zo te zijn.

Deze was een cadeautje van m'n pa voor kerstmis. Ik had echter totaal geen idee wat dit voor iets was. De regisseur kende ik van zijn acteerwerk, maar verder was het allemaal een beetje een onbekende zaak. Gisteravond dan toch maar eens opgezet..

Laat ik vooraf maar direct stellen dat ik deze film 50% slecht en 50% goed vind. Daarmee is mijn cijfer misschien wel duidelijk, maar ik zal het toch maar even toelichten. Deze film begint erg druk. In het begin had ik een idee dat dit een groot zootje ging worden en die verwachtingen bleken deels waar te zijn. Als men uiteindelijk weet wat de bedoeling van het verhaal is, en waar men nu precies naar zit te kijken wordt de film iets aangenamer. Desondanks moet ik zeggen dat ik de eerste helft van de film saai vond. De driehoeksverhouding die er ontstaat, boeide me totaal niet en het voelde bij vlagen aan als een lange GTST-aflevering.

Dan, als zoonlief ter wereld komt, slaat de film (gelukkig) een heel andere richting in. Dit is eigenlijk pas het moment dat de film voor mij echt interessant werd en.. tsja, dat duurde nou eenmaal een dik uur. Ondanks dat het acteerwerk van deze jongeman nou niet bepaald denderend was, was zijn personage toch vrij indrukwekkend. Ik heb het boek niet gelezen, maar het is zelfs in de film duidelijk zichtbaar dat er goed is nagedacht over de details betreffende het mysterie en de zoektocht. De settings en decors zijn punten waar de film ook erg goed op scoort; met als hoogtepunt de hemel zelf. De uiteindelijke conclusie is absoluut de moeite waard en wordt op een waardige manier over gebracht.

Voor mij voelde het dus aan als een film bestaande uit twee gedeeltes, waarvan het ene mij helemaal niks deed en ik het andere heel erg interessant vond. Het niveau van het acteerwerk schommelt van matig tot goed, de keuze voor de muziek is prima en visueel viel het me ook niet tegen. Erg gemengde gevoelens dus. Uiteindelijk zorgt een sterke tweede helft ervoor dat ik op The Discovery of Heaven toch als een gematigd goede film terugkijk.

3*

Vorige week heb ik het boek eindelijk eens gelezen en al gauw kreeg ik de behoefte om de film ook te gaan bekijken. Gisteravond zag ik de film op DVD. Vanochtend dacht ik steeds aan wat ik nou eigenlijk van die film vond en het leek me goed om dat te gaan opschrijven, schrijven is goed om mijn gedachten te ordenen en te verwoorden. Hieronder de omschrijving van wat ik van The Discovery of Heaven vond.

Om te beginnen wil ik reageren op wat mijn voorganger schreef over het verfilmen van (dikke) boeken. Tenzij het verhaal in een boek zich geheel in het hoofd van de verteller afspeelt en geen interactie met de buitenwereld heeft is het niet moeilijk om de essentie van een boek te bepalen en deze essentie weer uit te werken tot een filmscript. Op deze manier kan van een 927 blz. dik boek een twee uur durende film gemaakt worden zonder dat je het gevoel hebt dat die twee uur overvol zijn.

In het geval van The Discovery of Heaven is dat helaas niet gelukt. De twee uren maken een volgepropte indruk en het merkwaardige is dat het verhaal desondanks niet veel vaart heeft. De personages praten heel veel met elkaar zonder dat er iets gebeurt. Op de ene set wordt wat gezegd, vervolgens wordt er op de andere set wat gezegd, enz. enz. Als we het geluid uit zetten weten we niet wat er aan de hand is. Het verhaal is dus niet filmisch. Je merkt voortdurend dat de scriptschrijver grote bewondering heeft voor het boek en zoveel mogelijk het boek wil volgen. Dat werkt dus niet en daarom werkt The Discovery of Heaven als film ook niet.

Om te beginnen is het verhaal van Mulisch al gekunsteld. Gekunsteld omdat het uitgangspunt vreemd is, God is ernstig teleurgesteld in de mensheid en daarom neemt hij de Tien Geboden terug. Zijn die opeens niet meer geldig dan? Laat God (of god) zijn eigen principes los omdat de mensheid zich er niet aan houdt? Een ander vreemd aspect is dat de stenen tafelen terug moeten. Zijn die stukken steen belangrijker dan de strekking van de woorden? Waarom doet God dat niet even zelf, waarom moet er met heel veel ingewikkeld gedoe een mens verwekt worden om dat klusje voor hem op te knappen? Het uitgangspunt raakt kant noch wal en de ontwikkelingen missen ook iedere logica. Toch kan een merkwaardig, gekunsteld idee voor een verhaal nog wel uitgewerkt worden tot een geslaagde film.

Helaas is de uitwerking ook niet denderend. Steven Fry speelt zijn rol als Onno uitstekend, maar de teksten die hij moet uitspreken zijn vaak net zo gekunsteld als het verhaal zelf. Dat geldt voor de andere rollen ook. Onno: “"I’'m going!"” Max: “"I’'m coming!"” Een puberale grap, amateurisme ten top. De volgende scènes met als hoogtepunt dat ze 'Cosmic Twins' zeggen te zijn wekken ook meteen de indruk niet de spontane interactie te zijn tussen twee mannen die elkaar nog maar een paar uur kennen, maar bedacht door een schrijver die een manier zocht om te benadrukken dat de twee hoofdpersonen een bijzondere emotionele band met elkaar hebben. De film is een aaneenschakeling van tenenkrommende dialogen die niet realistisch overkomen maar duidelijk bedoeld zijn om de toeschouwer te informeren. Goede dialogen schrijven, d.w.z. natuurlijk klinkende teksten die toch precies de nodige informatie verschaffen, is een vak op zich; in Hollywood zijn er talloze schrijvers die zich hebben gespecialiseerd in dialoog. Ik vind dat de makers van The Discovery of Heaven hebben laten zien waar hun limieten liggen en dat ze zich aan het project hebben vertild. Het was beter geweest als de essentie van het verhaal was verwerkt tot een script dat meer afstand neemt van het boek en daardoor meer op zichzelf staat en zijn eigen tempo en ritme krijgt.

Het zijn vaak wel mooie beelden die we krijgen voorgezet, de cinematografie is goed voor elkaar. Maar daar is The Discovery of Heaven niet mee gered. 5/10

Het grootste probleem van deze film is dat het een tamelijk omvangrijk verhaal in 2 uur probeert te proppen. Dat lukt op zich wel, alle elementen uit het boek komen aan bod, maar ze komen er niet zonder kleerscheuren vanaf. Had de film twee en een half uur mogen duren, dan had er net even wat meer vlees aan de botten kunnen zitten. Nu raast de film in een moordend tempo aan ons voorbij, zonder tijd te nemen om wat langer stil te staan bij zaken die de film wat meer diepgang konden geven. Waarom is het belangrijk dat de stenen tafelen gevonden worden; wat drijft Quinten? We komen het niet te weten. Evenzo had er wat meer gewicht gegeven mogen worden aan de gebeurtenissen in Rome, waarin vader en zoon beslissen de tafelen te stelen, vervolgens een plan opstellen en dat uitvoeren. In het boek was dit heel spannend en dat mis ik in de film.
Positieve punten: de hemel is goed en sfeervol vormgegeven; de casting: alle acteurs vond ik passen bij de personages uit het boek en er wordt goed geacteerd. De grappige opmerkingen van Onno komen goed uit de verf.

Een pure schande dat ik het meesterwerk van Mulisch nog niet heb gelezen. Ik heb het nochtans hier liggen. Ik kan dus weinig vergelijkingen maken met het boek, al lijkt het me vergeven evident om dergelijke Klepper met veel gelaagdheden degelijk te verfilmen. Dat blijkt ook wel wat wanneer de montage of het plot stokt met plotse of snelle overgangen.

Daardoor is dit een doordeweekse film geworden zonder ook maar ingenieus te zijn. Je hoeft het boek niet gelezen te hebben om tot die conclusie te komen. Aan het acteerwerk lag het zeker niet. Daar kon ik best van genieten. Zeker Fry is goed op dreef.

Hier en daar wel enkele mooie scènes zoals die van de Hemel of ter plaatse in Rome of Jerusalem. Al bij al zeker niet slecht gedaan van Krabbé, maar misschien werd iets te veel hooi op de vork genomen.