Django Unchained (2012)

Top film. Begin was geniaal, middenstuk was iets te lang en eind was ook erg leuk. Mooie muziek van o.a. Ennio Morricone en hele leuke rollen van Jamie en Leonardo. Maar de leukste rollen zijn toch weggelegd voor Waltz en Jackson. Wat een heerlijke rollen. Ik heb trouwens nooit wat met komedies, maar bij deze film ben ik (en de hele zaal) stuk gegaan. Trouwens, Waltz speelt hier heerlijk maar ook bij de vorige Tarantino. Zijn er nog meer films van hem waarin hij zo fenomenaal acteerd?

Carnage iseen aanrader: erg leuke rol voor Waltz.

HarmJanStegenga je haalt me de woorden uit de mond

''And in the odd chance there are any Astronomy aficionados amongst you the North Star is... that one.''

Dit is totaal niet mijn genre, laat ik dat voorop stellen. Verder ging ik er toch met redelijke verwachtingen in, mede door de cast die veelbelovend klonk en het enthousiasme van mijn vriend. Beetje spijtig dat ik geen idee had dat de film bijna 3 uur duurt, daardoor was het voor mij lastig om na een lange dag werken mijn aandacht er nog bij te houden, midden in de nacht. Toen we -Nouja, vooral ik- rond 01.30 de bioscoop uitstrompelden was ik vrij gebroken van de lange zit. Maar vooral: Wat moest ik nou met deze film? Ik was na de pauze zelfs even in slaap gesukkeld, wat ik best knap vond van mezelf want het geluid stond echt knoerhard. Gelukkig werd ik al snel ontwaakt door 't zoveelste schietfestijn.

Is het een slechte film? Nee, dat kan ik niet zeggen. Maar het is gewoonweg niet mijn genre, en de lange speelduur hakte er bij mij erg in. Het personage van Foxx vond ik vrij aan de vlakte blijven, kon lastig een band met de beste man krijgen. Hij was grappig en ergens ook wel aandoenlijk, maar er ontbrak iets. Wel erg mooi om te zien hoe hij een 'broederschap' opbouwde met Dr. King Schultz. Dat vond ik dan wél weer een intrigerend personage, al deed hij vaak hetzelfde kunstje. Maar enfin. Leonardo, die halverwege de film verscheen, kreeg me met zijn personage wel weer een beetje geboeid.

Waar schort het dan aan? Het verhaal is niet overal even interessant. Het plot an sich is niet echt sterk en in het middenstuk kakt het behoorlijk in. Erg jammer, want het begin van de film begon veelbelovend. (De quote bovenaan mijn bericht bijvoorbeeld, heerlijke scène). Helaas hield dit niet aan.

Het hele bloederige, gewelddadige aspect was wel weer lekker over the top. Een man ligt op de grond met 14 kogels in zijn lijf en ligt nog steeds te vloeken en te tieren. De main characters zijn vrij 'leeg' en aan de vlakte. Dialogen zijn vaak leuk, maar sloegen ook regelmatig de plank mis. Het ellenlange KKK gedoe bijvoorbeeld. ''Did anyone bring an extra bag? I ripped mine..'' Na een paar minuten is het gewoon niet grappig meer, rek niet alles zo gigantisch uit.

Maar enfin, ondanks het feit dat ik een paar minuten ingedommeld ben en het totaal niet mijn ding is, kan ik ook niet zeggen dat het erg tegenviel. Een tweede keer hoef ik hem niet te zien, maar toch blij dat ik mee ben gegaan.

*** of ***1/2.. Dilemma, dilemma..

geniale film, maar ja wat verwacht je anders van quentin tarantino.

de acteer talenten sprongen van het scherm met name de geweldige rol van Christoph Waltz.

deze acteur levert weer een geniaal stukje acteerwerk.

kortom een film om van te genieten, en de speelduur heeft hij echt wel nodig om tot zijn recht te komen.

Er werd toch op geen dooie minder gekeken, dus ik weet niet wat voor films jij kijkt.

Ik ben niet zo'n fan van Tarantino, buiten zijn eerste twee films, maar deze vond ik toch wel erg fijn. Eigenlijk zijn tweede film die voor een aanzienlijk deel steunt op het bepaald indrukwekkende charisma van Christopher Waltz, die hier ook in een sympathieke rol meer dan overtuigt. Wat een acteur! In tegenstelling tot die vorige, het veelgeprezen 'Inglorious Basterds', echter, vond ik hier de actiescenes wel effectief uitgewerkt, en slaat de balans tussen historisch drama en explotation/humor niet door naar het puberale. Dan zijn de plaatjes die Tarantino hier schiet van (zijn versie van) de huizen, stadjes en landgoedjes van het Amerikaanse diepe zuiden van de negentiende eeuw vaak ook nog eens erg fraai.

Niet alles eraan is goed, Tarantino lijkt soms per se films te willen maken van pt anderson-lengte, terwijl deze film toch echt baat had gehad bij wat meer compactheid. Het laatste half uur, na de dood van Waltz en Dicaprio, is zelfs volkomen overbodig, in het voetbal zou Tarantino een gele kaart hebben gekregen voor tijdrekken. De mensen die klagen dat de film niet echt een plot heeft behalve 'prijsschieten op blanke racisten' hebben ook zeker een punt. Daarom geen écht hoge score voor deze film. Maar voor mij is het met gemak zijn beste sinds Pulp Fiction.

Juist het tegenovergestelde, er zijn inzendingen geweest van bekende soul/jazz zangers en rappers, maar die heeft Tarantino gewoon geweigerd omdat het niet bij de film pastte, terwijl die grote namen de soundtrack geen slecht hadden gedaan (qua verkoop toch niet)

Wat nummers van Marlena Shaw's The Spice of Life was briljant geweest.

Ja, of iets van Jan Smit.

Soms wat langdradig maar zeker niet saai want elke keer ben je toch benieuwd wat er nu weer gaat gebeuren.

Een van de beste films van de afgelopen jaren!

Meteen na het zien van de begin scene weet je als kijker dat dit een kwalitatief erg goede film gaat worden.

Ik moet zeggen dat het ook een erg sterke film is geworden, maar vanwege de traagheid van de film krijgt hij toch (maar) 4 sterren.

Verder weinig negatieve punten, maar zoals gezegd is de film in mijn ogen veel te traag waardoor het door de toch al lange duur wel een extreem lange zit word. Er leek geen einde aan te komen.

Tip: eerst goed slapen,daarna pas naar een film kijken!

Ha!

[quote]disneystore schreef:

Jezus, moeten we hem nu daar ook al voor complimenteren...?

Die quote is onleesbaar.

Maar als je het hebt over het complimenteren van een regisseur voor de muziek die hij niet gebruikt heeft dan heb je gelijk, dat is net zo onzinnig als roepen welke artiesten hij wel had moeten gebruiken.

Geromantiseerd staat niet gelijk aan romantiek.

Here, nigga's don't walk. Here, nigga's run!

Ik ben nooit echt fan van Quentin Tarantino geweest en de meeste van z'n films vond ik best slecht. Het verschrikkelijke Death Proof en het matige Inglorious Basterds zorgden ervoor dat ik ook niet zat te wachten op de nieuwe Tarantino. Dus ik zat gisterenavond me te vervelen en besloot om naar de bioscoop te gaan. Er speelde op dat moment niet echt veel goeds in de bioscoop, dus waagde ik een gok op Django. En ik moet zeggen dat ik me verschrikkelijk geamuseerd heb. De film begint al met een generiek om "U" tegen te zeggen. De muziek van de originele Django, hoe Tarantino speelt met de muziek en het beeld en de mooie beelden. De scène daarop was al geweldig goed. De "tandarts" gespeeld door Christoph Waltz was gewoon fantastisch! Zijn gladheid, zijn Duits accent, zijn gesprek met de slavenhouders... Geniaal gewoon! Hoe hij ze aanviel vond ik dan ook één van de beste scènes uit de film. De introductie van Django was wat minder. Maar ook heel de film door bleef zijn personage erg oppervlakkig en zelfs een beetje saai. Hij heeft een doel en heeft enkel daar oog voor. Vond ik niet zo leuk. Ik had wat meer emotie tussendoor verwacht. In het midden kakt de film wat in en wordt die vooral gedragen door dhr King Shultz. Eigenlijk draagt hij de hele film. De eerste keer dat het beeld op Leonardo DiCaprio focuste was ook al zo leuk. Cliché, maar toch vernieuwend. Monsieur Càndie was ook een erg leuk figuur. Hij was spitsig en dreigend. Maar waar ik bij de scènes in Candyland het meest mee moest lachen, was de heethoofdige butler. Eigenlijk waren alle butlers en slaven leuk daar. Toch verwachtte ik ieder moment iemand uit The Help te zien voorbijlopen. De scène aan tafel was erg vermakelijk, maar niet zo leuk ivm de rest van de film. Ja. En dan komt de beste scène uit de film: de schietpartij in Candyland. Dit was goor, bloederig én grappig. Het beste was die man met verschillende schotwonden waarop steeds geschoten werd terwijl hij nog steeds aan het schreeuwen en janken was. Alhoewel deze stukken erg grappig, bijna hilarisch zelfs, waren bleef het bittere gevoel van de dood van Shultz zitten. Dat hij zonodig moest sterven vond ik eerlijk gezegd erg jammer. De film moest het eigenlijk hebben van Waltz' personage en waar ik hem bloedirritant vond in IB vond ik hem hier hilarisch. De film kent naast de scènes met Shultz niet veel grappige stukken. Behalve dan dat gekibbel over de maskers. Dat was ronduit hilarisch.

Genoeg over het verhaal. Terwijl velen de moderne muziek tussendoor storend en niet passend vonden, vond ik het net verfrissend. Dat toont aan dat Tarantino hier geen normale western wilde maken, maar een moderne Wild West film. De muziek is eigenlijk erg goed in de film. Erg mooi gecomponeerd en paste bij de situatie. De film was af en toe erg goor en bloedig. En dit vond ik erg leuk. Een mengeling van bloed en humor. Dit werkt niet vaak en mislukt erg veel. Hier werkt het, mede dankzij het (op sommige momenten) luchtige script, net wel. Een groot minpunt aan de film is de speelduur. Het laatste half uur mocht er wel af. Die 165 minuten waren écht wel te lang. Vooral het einde sleepte enorm hard.

Al bij al ben ik erg tevreden teruggekeerd van de bioscoop. Dit is één van de betere films die momenteel in de zalen draait en raad ik iedereen aan, zelfs de mensen die niet van Westerns houden. Ikzelf hou er ook niet echt van maar hier voelt het niet aan als een westernfilm. Django Unchained krijft van mij een volle 4*.

Nee, maar dat doet niets af aan mijn stelling dat Tarantino niet de regisseur is die serieuze dingen als de holocaust en slavernij aan de kaak stelt. Daar is Spielberg beter in.

Vreemd voorbeeld. Spielberg is het best in pretfilms, die kan serieuze zaken ook beter aan andere overlaten.

Persoonlijk ben ik wel een tarantino fan, maar de vorige film, Inglorious bastards vond ik helas maar niet veel bijzonders.

Maar met deze django Unchained is hij weer helemaal terug.

Wat een mega vette film is dit zeg.

Ruwe humor, bloederige actie, gaaf camerawerk en gave settings.

Tarantino is weer helemaal terug.

De bescheiden amateur-cinefiel in mij heeft overigens een link gelegd met A Clockwork Orange m.b.t de scène met de harpiste. Of ben ik te ver heen?

Ik noemde Schindlers List en The color Purple als tegenhangers van Inglourious Basterds en Django Unchained, dat is helemaal geen vreemd voorbeeld, of je moet die eerste twee ook pretfilms vinden.

Ik had ook nog Munich kunnen noemen, maar een dergelijke film heeft Tarantino niet gemaakt.

Persoonlijk ben ik een groot fan van Schindler's List, maar wat Terry Gilliam erover zei was dan wel weer interessant. Hij vergeleek de aanpak van Kubrick en Speilberg over de Holocaust. Kubrick zou zich hebben gefocust over het "verlies van de menselijkheid" uit die periode. Een film over verliezers dus. Spielberg over de "winst van de enkeling" om zo toch een feelgood gevoel te creëren. Misschien dat Wouter dat een beetje dwars zit?

onzin, hij maakte ook goed drama, alleen war horse en licoln vond ik niks

Vind het ook onzin. En Saving Private Ryan is toch ook geen pretfilm. En dan nog Amistad en Empire of the Sun. Het zijn serieuze dramafilms die niet eens slecht zijn. Of speelt realisme nu ook een grote rol? Saving Private Ryan is natuurlijk meer actie gericht, maar het is geen pretfilm.

Steven Spielberg is zo'n typisch "drama met een zonnige kant" regisseur. Epic drama's met happy ends en koembaya zingen op het einde.

Wat een lange zit, soms langdradig en raar. Echt Tarantino.Ik vind het niks. 3 sterren meer niet. Vond hem veel te traag, viel bijna in slaap. En gvd waarom zo lang. Dat is tegenwoordig mode van die lange films.Als hij boeit oke.

Spielberg kan goede dramafilms maken, maar er zijn regisseurs die het beter kunnen ja. Zijn dramafilms zijn sowieso geen pretfilms. Zijn pretfilms zijn vaak leuk en zijn dramafilms hebben inderdaad altijd nog even dat happy end feel good momentje, maar het blijft vaak een goed drama. Een Requiem for a Dream zal hij nooit maken om maar even een commercieel drama voorbeeld te geven.