Searching for Sugar Man (2012)

Waarom zou het technisch niet de meest indrukwekkende documentaire zijn?

2 punten verlaagd omdat het echt wel een slaatje myth-making is waar de honden geen brood van lusten.. brrrrr en ze wisten al dat ze door deze docu meer album sales zouden krijgen.

Zie de docu en check dan de feiten zou ik zeggen.... toch nog een 2,5

Eigenlijk is dit een hele enge docu en toont hoe de muziek industrie echt werkt, en nog enger is dat geen bronnen worden vrijgegeven (uiteraard), whoop ti doo onze held is zomaar ineens held

Fantastisch verhaal! In het begin dacht ik dat dit een gewone docu zou zijn over het leven van een mislukte muzikant die zelfmoord had gepleegd, maar door die verrassende wending krijg je toch ineens een heel andere kijk op deze docu. Die muziek hou ik niet zo van maar wel een mooi verhaal. Prima! 3,5 ster

Geweldige documentaire met een dermate onwaarschijnlijk onderwerp dat het slechts gebeurd kan zijn in werkelijkheid. Prachtig mysterieus opgebouwd en flink geholpen door vele mooie interviewfragmenten. Hoe minder je van tevoren weet van het onderwerp, hoe beter, in ieder geval. Prachtig.

Mooi verhaal maar documentaire vond ik niet al te best. Zo wordt gedaan alsof hij onlangs gevonden is, met die scene dat hij achter het raam staat, en dat moet dan een Wow-moment opleveren. Dan gaan we opeens terug in de tijd, 15 jaar maar liefst, en blijkt hij al eind jaren 90 te zijn herontdekt. Waarom doen alsof hij in 2012 is gevonden? Vreemd. Ook vreemd de onderzoeker, die kennelijk pas echt zin kreeg om Rodriguez te vinden toen hij een nummer belde dat de volgende dag was gewijzigd. Om vervolgens niks meer te doen met dat spoor maar nog eens de teksten te bestuderen. En dan trots de atlas erbij pakken

Verhaal is natuurlijk inspirerend maar jammer dat het wat mooier wodt gemaakt dan het is en dat de zoektocht naar Rodriguez heroischer wordt gemaakt dan die was. Niettemin leuk voor de zanger in kwestie, hij heeft er een hoop fans bij, en hij maakt zeker goeie muziek, maar qua documentaire kleine tegenvaller.

Heerlijke feelgood documentaire met fantastische muziek. Ik vroeg me wel af waarom de Zuid-Afrikaanse muziekjournalist tot de ontdekking kwam dat Rodriguez nog leefde en niet even wat moeite deed om dit icoon te spreken. Verder vroeg ik me af hoe het zat met de vrouw van Rodriguez. Maar eigenlijk is het zonde om bij zo'n prachtige film over een rasoptimist de azijnzeiker uit te hangen.

Degelijke documentaire, fantastisch verhaal!!
Rodriguez brengt begin jaren 70 2 albums uit die compleet floppen en daarmee is ook zijn muzikale carriere voorbij, alleen in het door de apartheid van de rest van de buitenwereld afgesloten Zuid-Afrika overtreft Rodriguez het succes van The Rolling Stones, Simon & Garfunkel, Elvis Presley en The Beatles en weet men niet beter dan dat Rodriguez zelfmoord heeft gepleegd (reden dat er slechts 2 albums zijn).
Als de apartheid is gevallen gaan wat journalisten op onderzoek uit naar de dood van deze Rodriguez.
Mooiste moment als voormalig platenbaas Clarence Avant ineens wel erg in een haai verandert als de royalties ter sprake komen.
Maar mooi verhaal.

Vreselijk mooie en onwerkelijke docu. In 2002 heb ik de plaat "Come Get It, I Got It" grijs gedraaid, mede vanwege dit nummer. Ik heb me me nooit gerealiseerd dat achter het openingsnummer van dit mixalbum zo'n verhaal schuilde (terwijl het "verhaal" wel al bekend was in Amerika, zo blijkt uit een Wikipedia check en natuurlijk ook uit deze film). Toen bekend werd dat deze docu in Nederland zou gaan draaien stond ie dus op mijn wensenlijst. Het is me goed bevallen. Als genoemd in de docu: de sound en de tekstuele vaardigheid doet denken aan Bob Dylan. Daarbij is de docu mooi sfeervol en dus mysterieus opgebouwd.

Saaie kort door de bocht docu. Weinig ruimte voor "mystiek", muziek, achtergrond, ... maar wel genoeg saaie gesprekken. Enfin, over smaak valt klaarblijkelijk niet te twisten kijkende naar de score.

Jammer dat het allemaal niet waar is.

Werkelijk mooi verhaal en ook mooi (en ja, ook handig) in beeld gebracht.

Nietsvermoedend heb ik ernaar gekeken, hoewel er genoeg hiaten zitten in het verhaal dat je voelt dat je wel een beetje gemanipuleerd wordt.

Zo LIJKT het dat de dochters nooit geweten hebben dat hun vader ooit platen gemaakt heeft en dan plotseling (samen met hun vader) ontdekken dat hun vader een wereldster blijkt. Zo LIJKT het dat Rodriguez even een heel Zuid-Afrika plat speelt en zich dan terugtrekt in zijn sofele huisje en bestaan.

Er worden wat vragen opgeworpen, waar niet echt een antwoord op komt. HET GELD VAN AL DIE VERKOCHTE PLATEN.

Bon, rest wel, ondanks alles een mooi verhaal, een mooie man en fantastische muziek, want iemand heeft het me aangepraat en ik moet zeggen dat hoewel het niet mijn genre is, ik meteen helmaal overstag gegaan ben voor die prachtige songs.

Het is natuurlijk wel een geweldig revivalverhaal, maar ze hebben 'm eerst toch met opzet begraven om de heropstanding nog spectaculairder te maken. Voel ik maa daarom in de k* genomen? Nee, het is gewoon zo'n verhaal dat 'leuk' verteld wordt. En ik geloof wel dat Rodriguez de übercoole kikker is die er allemaal niet zo wakker van ligt.

Een man maakt hele mooie muziek en heel veel mensen vinden dat maar zijn cd's verkopen niet. Die blijken dan toch wel verkocht te worden in Afrika en mensen in Afrika gaan naar hem op zoek. Wel mooi om die mensen te horen praten over hoe awesome ze Sugarman vinden maar verder, nou ja ik vond het allemaal niet zo interessant. Ook de twist niet. En zijn muziek ook niet. En dat niemand van zijn familie ervan wist maakt me ook niet uit. Dusja niet voor mij weggelegd dit.

Geinig.

Wel leuk om deze te zien na A Band Called Death. Hier is itt die docu de artiest wel ergens echt bekend en beroemd. Inmiddels ook wel daarbuiten volgens mij. Documentaire heeft eigenlijk te lijden aan, waar zowat elke soortgelijke documentaire die vrij populair is, aan te lijden heeft. En dat is dat het verhaal eigenlijk al bekend is voor je de film ziet. Daardoor mis je al een deel van wat het leuk maakt. De gasten die het echt gingen uitzoeken hadden natuurlijk de echte lol. Het verhaal is aandoenlijk. Hoopte eigenlijk dat hij wat lastiger te vinden zou zijn. Hij was uiteindelijk nog steeds op de plek waar die al 40 jaar woonde. Wel grappig dat zijn leven eigenlijk prima was/is, weliswaar met hard werken, maar met 3 sympathieke dochters die hij veel heeft mee gegeven leek hij me weinig te missen. Lijkt me geen man die veel geld nodig heeft.

Nu treed die op over gehele wereld, zag dat die staat in de HMH. Zal wel door de docu komen, maar het is een sympathieke man dus het is hem gegund.

3 sterren.

Wat een verhaal! echt helemaal super gewoon!

Vanavond eindelijk gezien, prachtig. Ik lees hieronder echter wat wisselende reacties. Dan moet ik denken aan de woorden van zijn dochter (ongeveer): "Soms is het beter de fantasie de fantasie te laten, de droom de droom." De film appelleert aan een diep menselijk verlangen om gezien te worden en te bestaan, ook als loonwerker - als mens, met ieder zijn eigen talent. Wat je ook mag vinden van deze documentaire, de muziek is hartverscheurend, ook vanwege de intense triestheid die eruit spreekt. Eenzaamheid gesublimeerd in tijdloze songs.

Wat een verhaal! Ik ben het eens met bovenstaand commentaar:

Het doet er niet toe of de makers van deze docu het verhaal wat hebben aangedikt. Wat ze brengen is een mooi verhaal wat je ten minste zou wìllen geloven. De man maakt mooie muziek en ik denk dat het uiteindelijk wel bevredigend voor hem zou zijn dat zijn muziek toch voor erg veel mensen een beetje het leven mooier heeft gemaakt.

De documentaire zelf heeft een goed tempo en wekt, door het bizarre zelfmoordverhaal, meteen de interesse. Ik ben ook benieuwd naar de muziek die de man gemaakt heeft en ga deze zeker opzoeken. Heerlijke bescheiden man trouwens, die Sixto.

De film deed me trouwens erg denken aan deze soortgelijke documentaire over Sly Stone: Dance to the Music

Kijk zelden naar docu films, maar deze was aangeraden. En moet zeggen ben erg blij deze gezien te hebben. Prachtige muziek en een mooi verhaal, was ontroerd.

Een mooi ontroerend verhaal dat schitterend werd verfilmd in deze prent

Prima muziekdocu die wegkijkt als een prettige film. Zowaar met verassende wendingen en een soort van plot. Dit terwijl het een waargebeurd verhaal blijkt te zijn.

Dit kan alleen maar gewaardeerd worden, of de bewuste 'Dylan achtige' muziek nu je ding is of niet.

4*

Mooi muziekdrama van een boeiend persoon, waarvan ik tot voor kort nog nooit gehoord had. Het album Cold Fact heb ik vandaag voor het eerst beluisterd en dat klinkt zeker niet slecht. Vreemd dat deze zanger destijds in Amerika zo miskend werd maar toch mooi dat ze in Zuid Afrika ten tijde van de apartheid daar gelukkig anders over dachten.

3,5*

Bizar en hartverscheurende documentaire die je niet mag missen!

Singletjes van de man zijn aardig wat waard zie ik op discogs.

Ook goede proef op de som dat deze film niet over een fictieve zanger gaat

Zoals hier al meer opgemerkt, maakt deze documentaire het verhaal mythischer dan het is. In 'Fuzz, Acid and Flowers' van Vernon Joynson (hét standaardwerk op het gebied van Amerikaanse popmuziek van eind jaren '60/begin jaren '70) valt te lezen:

'Rodriguez was so well known by the beginning of the eighties that he even toured Australia with Midnight Oil'

Onzin dus wat deze documentaire ons wil doen geloven dat pas eind jaren '90 werd ontdekt dat hij nog leefde

Dat het her en der wat aangedikt wordt zal best. Het gaat er om dat hij zonder dat hij het wist één van de grootste sterren van Zuid Afrika was en zijn muziek voor velen dé protestliederen waren tijdens de apartheid en dat terwijl hij in Amerika waarschijnlijk niet gedraaid werd vanwege zijn afkomst.

Zeer ontroerend om te zien hoe hij na al die tijd als held ontvangen wordt en er zelf zo cool onder is. Tevens een prachtig contrast met hoe hij door de verpauperde straten van Detroit loopt. zeker 4*

Aardige documentaire, waarvan ik overigens al wist dat Sugar Man nog in leven is. Dat haalt de kracht van alles wel enigszins weg en tevens is de herkijkwaarde hiervan dan ook bijzonder laag.

Los daarvan is het wel een aardig verhaal, al heb ik de indruk dat het hier en daar wel wat opgeblazen wordt. Van die verhalen dat het de nieuwe Elvis zou zijn en dat soort verhalen, vind ik nogal van die losse kreten. Het is aardige muziek, maar echt heel bijzonder mooi vond ik het zelf dan weer niet. De zoektocht naar informatie over Sugar Man is op zich best vermakelijk, vooral ook omdat de mensen die ermee bezig zijn er helemaal in op lijken te gaan. Het moment dat die gast verteld dat hij midden in de nachtgebeld werd door “Sugar Man” was wat dat betreft wel sterk.

Rodriguez zelf is een erg sympathieke gast, die met weinig tevreden lijkt te zijn. Dat soort mensen kan ik altijd wel waarderen en maakt het allemaal gelijk weer een stukje boeiender. Verder kijkt het allemaal wel gemakkelijk weg, al komt dat vooral doordat de tweede helft wat interessanter is, maar echt super enthousiast of wild wordt ik hier verder niet van.

3,0*

Ja, natuurlijk creëert Bendjelloul een mythe. Alsof een docu als deze een droge opsomming van feitjes moet zijn. Wie dat wil, kan beter wikipedia of andere naslagwerken raadplegen. De titel en het Zuid-Afrikaanse perspectief geven hem in ieder geval genoeg speelruimte om er ruimschoots mee weg te komen.

Een creatieve vrijheid die een maker zich wat mij betreft mag, misschien zelfs moet permitteren. Het geeft het in ieder geval wat narratieve schwung en Bendjelloul wil naast de gebruikelijke talking heads visueel ook nog wel eens wat proberen, zodat het hier en daar op een specifiek sfeertje is te betrappen.

Typerende plaatjes van de plaatsen die de zoektocht aandoet bijvoorbeeld. Niet onaardig als omlijsting van dit bijzondere verhaal. Of grandioos, zoals iemand onderweg zegt. Die Avant hadden ze nog wel even door de mangel mogen halen. Opmerkelijk hoe hij van geëmotioneerd naar zwaar geïrriteerd gaat.

Pas tegen het einde dat het z'n focus een beetje verliest. De kracht zit 'm toch vooral in hoe de muziek van een verloren gewaande muzikant een publiek vond, raakte en beroerde. De soundtrack van hun woelige jaren. Wat minder dochters en wat meer fantalk was daar waarschijnlijk iets gepaster geweest.

Triest nieuws

Uitstekende documentaire over een vergeten, Amerikaanse singer-songwriter die enorm succesvol was in Zuid-Afrika. Een bijzonder verhaal waarbij de gebeurtenissen zich niet gemakkelijk laten voorspellen. Deze documentaire weet te ontroeren en inspireren vanwege het prachtige verhaal en kijkt dan ook bijna weg als een feelgood-movie. De mooie soundtrack met nummers van Rodriguez is de slagroom op de taart.

In Searching for Sugarman zien we hoe twee Zuid-Afrikanen net als veel mensen uit hun land fan zijn van de in de rest van de wereld compleet onbekende Rodriguez. Deze twee mannen zijn een eigenaar van een platenzaak en een journalist. Beiden willen ze meer te weten komen over wie die mysterieuze Rodriguez nou was en wat volgt is een lange zoektocht. Een zoektocht die vooral lang duurt omdat die journalist compleet incompetent lijkt in zijn vak.

Ik bedoel, als je meer wilt weten over een vermeend overleden artiest, met wie neem je dan contact op? Mijn eerste gedachte was: mensen met wie hij gewerkt heeft, op de eerste plaats de producent van het album. Dit idee was kennelijk nooit opgekomen in het hoofd van onze journalist en in plaats daarvan volgt hij het geld (bij lp's die weinig opbrachten nota bene) richting de studiobaas. Deze herinnert zich Rodriguez wel, maar raakt terecht geïrriteerd omdat de journalist praktisch alleen vragen stelt over het commerciële succes van de muzikant. Hij krijgt er niets uit, zelfs al had hij alleen maar hoeven te vragen naar muzikanten of producenten waarmee Rodriguez heeft gewerkt. Of hoe hij dood ging. Maar nee.

Later via een omweg wordt de journalist toch op het idee gebracht om contact op te nemen met de producent van Rodriguez' in Zuid-Afrika legendarische album Cold Fact (de film is inmiddels al een tijdje bezig). En wat blijkt: die weet te vertellen dat Rodriguez nog leeft! Goed nieuws voor iedere journalist en wat doet hij: hij schrijft meteen zijn artikel. Nou, ik ben geen journalist, maar je maakt mij niet wijs dat iemand van zijn beroep die zijn salaris waard is niet op zijn minst een poging waagt om Rodriguez te spreken te krijgen. Niet deze vent! Uiteindelijk neemt echter de dochter van Rodriguez contact op, wat uiteindelijk leidt tot een reeks concerten in Zuid-Afrika. De dochter bereikt echter gelukkig de eigenaar van de platenzaak en niet de journalist, anders zou er wellicht nooit iets gebeurt zijn.

Een lang stukje van mij over de journalist. Waarom? Omdat het goed onthult wat er mis is met deze film: journalistieke (of documentaire) incompetentie of luiheid. Of wellicht was de regisseur van Searching for Sugar Man evenals de journalist wel helemaal niet zo dom en houden ze zich hier dom om de film een interessantere structuur mee te geven. Searching for Sugar Man wil immers vooral een soort van nieuwe rocklegende creëren, of anders een goed underdogverhaal. Het wordt echter de zo gemakkelijk gedaan dat het lijkt alsof er bewust niet dieper gegraven werd.

Laat ik eerst voorop stellen dat als een bijna mythisch feel-good verhaal dit prima werkt. Tegen het einde zat ik ook gewoon met een grijns op mijn gezicht toen Rodriguez zijn concerten mocht geven in Zuid-Afrika. Hij komt over als een innemend persoon, evenals de mensen die naar hem op zoek gingen. Het helpt ook dat zijn muziek ook daadwerkelijk van hoog niveau bleek te zijn. De Zuid-Afrikanen hadden gelijk toen ze Cold Fact als meesterwerk herkende. Ik zal die waarschijnlijk nog vaak beluisteren.

Echter, er is overduidelijk meer in dit verhaal dan er te zien is. Heeft Rodriguez werkelijk gefaald doordat hij niet de juiste man was voor die tijd, zoals hier wordt geïmpliceerd? Had hij een ster kunnen worden op wereldwijde schaal? Ik weet het niet. De muziek is er goed genoeg voor, maar zelfs in een eenzijdige documentaire als dit kwam Rodriguez op me over als een complexe man. Dit is een man van het volk dat echter niet het volk kon aankijken tijdens het spelen en hun de rug toe keerde. In de interviews die we met hem zien is hij aimabel, maar tegelijkertijd duidelijk enorm oncomfortabel en verliest hij de welbespraakdheid die hij volgens mensen die hem kennen zou moeten hebben. Het charisma waarover ze spreken is er ook niet. Hij draagt ook altijd een zonnebril, ook in donkere plekken alsof hij niet wil dat mensen zijn ogen zien.

Ik heb te weinig informatie om er iets definitiefs over te kunnen zeggen, maar dit kwam op mij over als een extreem onzekere man, met wellicht sociale beperkingen. Tegelijkertijd is het iemand die een poging deed de lokale politiek in te gaan, maar ondanks dat hij kennelijk alom geliefd was eindigde hij laag.

Waar ik heen wil is dat deze documentaire ontzettend weinig doet om een compleet beeld te scheppen van Rodriguez. Hij wordt als een soort halve heilige neergezet en hints naar een wat complexer persoon worden terzijde geschoven. Het stoorde me wat dat ik gewoon 80 minuten zat te kijken naar een documentaire waarin minstens de helft van de tijd mensen alleen maar zeggen wat een fantastische vent die Rodriguez wel niet is en hoe goed zijn muziek is. Veel van die tijd had ook gestoken kunnen worden in ander materiaal. Bijvoorbeeld een oud tv-interview met hem waarin hem kennelijk een ongemakkelijke vraag werd gesteld en de docu wegknipt. Sterker nog, Malik Bendjelloul leek er zo van overtuigd te zijn dat het van belang is om nog maar iemand te interviewen die Rodriguez de hemel in prijst dat hij kennelijk niet eens de tijd vind om één volledig nummer van het concert in zijn geheel te tonen. Wat voor een muziekdocumentaire doet zoiets?

Er is weinig diepgang hier. Het is een ontegenzeggelijk interessant en charmant verhaal, maar je ziet zo dat er dingen weggelaten zijn om het meer een legende te maken. Ook achteraf las ik nog wat opmerkelijke dingen, zoals dat Rodriguez in Australië ook een ster was en daar zelfs nog in de jaren '80 optrad. Dat past niet in het beeld van deze film, maar is nou net het type informatie die voor mij dit wat meer boven simpele heldenverering had uit kunnen tillen. Ik vermoed dat Rodriguez' leven op een bepaald moment in de jaren '70 ernstige parallellen vertoonde met die van Nick Drake, zonder diens ongelukkige einde natuurlijk. Maar om daar zeker van te zijn heb je een documentaire nodig die Rodriguez benadert als mens en niet als icoon en dat doet Searching for Sugar Man niet.
3*

@ The One Ring

Je hebt gelijk dat hij hier en daar enigszins de hemel in geprezen wordt, maar dat staat niet centraal in deze documentaire. Verder denk ik wel dat je gelijk hebt wat betreffende de reden van zijn falen om bekend te worden in de muziekindustrie. Hij is bijzonder complex, gesloten en wellicht ook gevoelig, dat zijn niet echt goede eigenschappen wanneer je door wilt breken in de muziekindustrie of burgemeester wilt worden van een stad zoals Detroit.

Verder vond ik het een leuke en interessante documentaire die inderdaad enigszins gevormd is zodat het feel-good verhaal wordt, maar dat heeft mij niet geërgerd. Bovendien is zijn muziek vrij goed om naar te luisteren.