Gremlins (1984)

Heerlijke klassieker uit mijn jeugd...zo vaak gezien en als ik er weer aan terug denk krijg ik weer een lach op mijn gezicht.

Anno nu zal de film gedateerd overkomen maar dat mag de pret niet drukken....er is niets wat het goede gevoel van deze reeks kan verpesten.

De enige kerstfilm die ik met plezier kijk. Home Alone kan me nog steeds gestolen worden en de talloze kerstspecials vol met familiegezanik, kerstmannen en wat voor kapitalistische boodschappen om merkspullen aan te schaffen om je liefde voor je kinderen te tonen, kan ik al helemaal niet aan. Zal wel liggen aan het feit dat wij altijd Sinterklaas gevierd hebben en dat kerstmis vooral te maken had met het feit dat mijn tante op dezelfde dag haar verjaardag vierde. Hoe dan ook, Gremlins zal altijd een speciaal plekje in mijn hart hebben. De special effects zijn dan nu in de tussentijd wat verouderd, nog steeds zie ik liever die knullige animatronics dan de verschrikkelijke CGI die een eventuele remake zou hanteren.

Het acteerwerk is dan wel vrij ondermaats, het draagt allemaal bij aan die vreemde sfeer die de film hanteert. Grappig ook om er achter te komen dat de PG-13 rating voor deze film is uitgevonden. Ook al keek ik hem als kind zonder problemen, het valt nu toch meer op hoe hard het geheel bij vlagen is. Gizmo is wel een van de meest schattige creaties ooit. Zelfs nu wil ik nog een Mogwai, kan me niet schelen wat de gevaren zijn. Stiekem kijk ik er echter wel meer naar uit om het tweede deel te zien, omdat ik me die gewoon als veel grappiger en beter geacteerd herinner. Desalniettemin een niet te vergeten klassieker!

Verder niets op tv dus Gremlins weer eens herzien. Tot mijn verrassing bleken mijn ouders hem ook leuk te vinden! Het begin is functioneel saai, vanaf de entree van Gizmo wordt het Spielberg-zoet, maar zodra de kleine etterbakjes het scherm betreden begint de lol pas echt. Ze zien er gaaf uit, maar hebben vooral een lekker fout gevoel voor humor. Hoogtepunten zijn het kerstliedjes zingen, de barscène en natuurlijk Sneeuwwitje in de bioscoop.

Dat het acteerwerk niet zo super is, is grotendeels langs me heen gegaan. Het hoort gewoon bij dit soort films, dus je kijkt er niet van op, en let er al snel niet meer op. Verder veel werk met poppen, wat op spaarzame momenten er een beetje houterig uitziet, maar vaak gewoon leuk. Ook ik prefereer het boven het gebruik van computeranimatie.

Verre van perfect, maar wel erg vermakelijk. 3*.

Gremlins vind ik een redelijk grappige, maar toch ook bij momenten een spannende film.

Die gremlins zijn eigenlijk erg gevaarlijke lastpakken. Maar vaak zijn ze ook behoorlijk grappig. Het ene moment zijn ze bezig iemand te vermoorden, het andere moment zijn ze gefascineerd in Sneeuwwitje. Ik kan er wel de humor van in zien. Al vind ik op momenten de humor dan ook wat te flauw. Dan doel ik vooral op de scene waarin de gremlins herrie schoppen in een café.

De film heeft een goede spanningsopbouw en is in de tweede helft ook best wel spannend. Ik zelf had het niet erg gevonden als die gremlins nog wat gewelddadiger en bruter waren. Want ondanks dat de film wel spannend is, wordt het nooit echt eng. Van mij mocht de film nog wel iets angstaanjagender zijn.

De special effects vind ik erg goed gedaan. Die gremlins vind ik trouwens erg goed ontworpen. De muzikale begeleiding van Jerry Goldsmith vind ik ook goed.

Het acteerwerk van de cast is redelijk, maar niet hoogstaand.

Al met al een prima horror komedie. De film weet op een goede manier humor en spanning te creëren. De film had van mij dus nog wat enger gemogen, maar desalniettemin heb ik mij prima met deze film vermaakt.

3,5*

Gremlins

Het is nu al een tijd terug dat ik ooit eens zo’n pratende Gremlin pop had, die had ik ooit als cadeau gekregen en dan sprak die wat lieve zinnen uit. Nooit met de gedachtes dat het poppetje gewoon een kwaadaardig beest was in een film. Mijn moeder wist ook precies wat de pop moest voorstellen maar, die heeft mij nooit verteld in wat ze daadwerkelijk veranderen, lachen om dan nu eindelijk eens de film te zien. Ook al heeft de film een kerstsfeertje, dat krijg je niet al te lang en vaak mee in de film waardoor je film toch eigenlijk griezelig kan laten lopen.

Ondanks dat ik altijd dacht dat Steven Spielberg ook dit concept/film heeft bedacht en uitgewerkt heeft Joe Dante dat gedaan. Ik moet zeggen dat de beste man er een prima film van gemaakt heeft met aardig wat geinige stukjes. Toch vond ik de film op sommige delen ietwat te langdradig waardoor hij soms saai begon te worden maar, dat komt gelukkig ook niet te vaak voor waardoor ook dit snel recht gezet word.

Het verhaal was op zich nog best leuk, Billy krijgt van zijn vader een cadeautje, het cadeautje was een kist met daarin een levend wezen genaamd, ook wel een Gremlin. Ze kregen drie regels mee: Zorg ervoor dat ze in een goed donker hok zitten, laat ze geen contact maken met water en voeder ze niet na middernacht. Toch zijn die Gremlins nog zo gek nog niet, want ze laten Gizmo met water in aanraking komen waardoor Gizmo een paar volgers krijgt, meer Gremlins. Deze gremlins zorgen ervoor dat de klok stil blijft staan voor middennacht en krijgen daardoor voer, op een verkeerd tijdstip. Nog geen dag later evalueren de Gremlins in monsters die ondanks hun droge en geinige scenes ook heel erg kwaadaardig zijn. In de zoektocht van Billy na de geëvalueerde Gremlins kom je een reeks vernielingen, angst en dooien tegen die de Gremlins tot gevolgen heben.

Het concept was aardig leuk, het verhaal was ook prima. Ik heb me prima vermaakt en zo ben ik ook weer een film lichter bij Netflix. Leuk tussendoortje maar, zo speciaal was hij ook niet.

3.5*

Staat nog als een huis na 33 jaar, erg leuke film.

Ideaal voor een gezellige avond in de kerstperiode.

Gremlins is een Amerikaanse horrorkomedie uit 1984. De film werd geregisseerd door Joe Dante en het scenario werd geschreven door Chris Columbus.

Het verhaal begint met een man die een schattig harig wezentje koopt, om dit aan zijn zoontje te geven als kerstcadeau. Het is een mogwai, wat uit het Chinees komt en zoiets betekent als ‘kwaadaardige geest’. Hij heeft echter drie waarschuwingen meegekregen: de mogwai kan niet tegen fel licht, mag niet nat worden, en het belangrijkste: hij mag nooit eten krijgen na middernacht. Uiteraard gaat dit geweldig mis, met alle gevolgen van dien.

Gremlins is een vermakelijke film, waarbij duidelijk gebruik wordt gemaakt van poppen. Het ziet er echter redelijk overtuigend uit, al vond ik de wezentjes eerder irritant dan eng. Er zit ook voldoende humor in de film; ik heb regelmatig met een enorme glimlach op mijn gezicht gezeten. Conclusie: aardig concept, prima verhaal. Ik heb me uitstekend vermaakt, al had de film misschien een kwartiertje korter gekund. Het einde is redelijk voorspelbaar en wordt eigenlijk iets te lang uitgesponnen. 3,5*

Oerklassieker onder het genre. Mijn dochter vond hem geweldig grappig en zo moet je hem ook ervaren denk ik. Horror kan je dit echt niet noemen. Daarvoor zijn de Gremlins te clownesk en lachwekkend. Veel meer dan vervelende ettertjes zijn het niet. Ook de kerstsfeer, het karikaturale personage van Mrs. Deagle en de beperkte slachtoffers dragen eerder bij aan het humoristische genre dan aan angst.

Gizmo ziet er nog steeds erg aaibaar uit. Fijn uitgangspunt met de drie regels. Ook de creaties van de Gremlins zien er nog steeds puik uit na ruim 30 jaar. De film komt traag op gang, maar stoort niet. Pure nostalgie aan mijn jeugd. En ook nu viel hij niet tegen. Een aantal scènes blijven voor eeuwig in het geheugen geprent te zijn zoals de bioscoop- en barsscène.

Jeugdsentiment

Ik kan het me nog heel goed voor de geest halen het zal rond 1988 zijn geweest.

Als jochie van 8 toen stiekem bij een vriendje gekeken... en vet spijt van gehad

Heb een half jaar lang met het licht aan geslapen niet geschikt voor de kleinere kids dus.

Vooral tegen het einde toe word het toch wel wat enger allemaal.

Conclusie spannend en sfeervol met een vleugje humor hier en daar.

Gizmo is tenslotte zo schattig die wil ieder kind wel als maatje,ik stiekem ook hoor

Waar andere creaturen uit films uit de jaren 80 in veel vervolgfilms waren te zien (zoals Jason in Friday the 13th, Chucky in Child’s Play en de enge kindertjes uit Children of the Corn) verging het de Gremlins anders. Zes jaar na de eerste film verscheen er pas een vervolg. En daar bleef het bij. Eigenlijk wel vreemd voor een film met leuke monstertjes, die zich goed lenen voor franchise.

De oorsprong van de gremlins ligt trouwens al in de 2e wereldoorlog. Piloten klaagden over mysterieuze fouten in de machinerie en gaven daar gremlins de schuld van.

In de film zijn de kwaadaardige gremlins verworden tot angstwekkende figuurtjes met lange tanden, een reptielachtig uiterlijk en lange oren, die aan een vleermuis doen denken. Gezien in horrorperspectief is het wel grappig dat de gremlins zonlicht niet kunnen verdragen.

Regisseur Joe Dante heeft in zijn film geen haast om zijn titulaire figuren heel snel voor het voetlicht te brengen. Dat duurt wel een uurtje. Tot die tijd moeten we het stellen met een schattige goedaardige knuffel, wat toespelingen op mogelijke kwaadaardigheid en op veel tienergeleuter.

De aanloop naar de actie is lang. En zelfs dan is geduld een vereiste. Een glimpje klauw, wat gegrom en wat schaduwwerk gaan aan de feitelijke exposure van de kwaadaardige gremlins vooraf. Geen horrorwaardige effecten overigens. Gelukkig zorgen enkele humoristische scènes voor verstrooiing.

Zoals het een goed moralistisch sprookje betaamt, worden de regels die het kwaad beteugelen overtreden met alle ongelukkige gevolgen van dien. Het pandemonium dat losbreekt is op zich wel grappig.

Behoorlijk gewelddadig en moordlustig, maar dermate overdreven gedrenkt in een komische mouw die de ene na de andere groteske gag uitschudt, dat de gruwel geen enkele huivering oplevert. Het blijft licht, vrolijk en luchtig. Aan de overdrevenheid van alles zie je trouwens goed de geste aan het grote publiek af. Het blijft te aardig. Te vriendelijk. Van mij had het veel duisterder en oprecht bruter gemogen.

Gremlins verbindt klassieke sprookjes- en horrorelementen met boosaardige humor en maakt er een leuk en vrij onschuldig verhaaltje van dat heel goed door alle leeftijden bekeken kan worden. Best leuk, maar mij te kinderlijk en te zoet.

Als iemand weet hoe je op de grens van een familiefilm, komedie, tekenfilm en horrorfilm moet balanceren, dan is dat Joe Dante wel. Eén van zijn bekendste films is Gremlins. De film ademt Spielberg, maar dan met een andere man achter het stuur. Een beetje een gevalletje Poltergeist, hoewel ik denk dat Spielberg Dante iets meer z’n gang heeft laten gaan dan Tobe Hooper. En Poltergeist is toch wel iets enger, want ondanks dat Gremlins monsters bevat, de film is eigenlijk niet echt een horrorfilm te noemen. Er zitten her en der wat momenten in die niet zouden misstaan in een horror - met name rondom de monsters in de keuken - maar op veel fronten is Gremlins enorm kindvriendelijk. Enerzijds zou je kunnen zeggen dat Gremlins een film voor het hele gezin is, anderzijds kun je ook stellen dat Gremlins eigenlijk voor niemand is; de film is te eng voor de allerkleinsten, maar niet alle oudere kijkers zullen de kinderlijke slapstick waarderen.

Die slapstick staat mij persoonlijk ook het meest tegen. Het is soms best fijn om naar een live action tekenfilm te kijken, maar de rare uitvindingen van vaders (wat is in hemelsnaam de gedachte achter dat eier-apparaat?) en de volledig over de top kwaadaardige heks mevrouw Deagle gaat soms een paar stapjes te ver. Daarnaast leunt de film ook wat betreft de monsters iets teveel op de slapstick. Soms is het erg vermakelijk om deze grommende en slijmerige rotzakjes streken uit te zien halen, maar Dante heeft soms de neiging ook met hen iets teveel de kinderlijke kant op te gaan. Alsnog is er genoeg aan Gremlins dat wél werkt - en heel goed zelfs - want de monsters zijn leuke creaties en Gizmo is en blijft een uiterst aandoenlijk figuur. Verder bevat de film een heerlijk jaren 80 sfeertje van zo’n klein plaatsje rond de kerstdagen met inwoners als Dick Miller en een jonge Corey Feldman. Die laatste laat de film trouwens, net als Judge Reinhold, voor de tweede helft van de film compleet links liggen. Niet dat dat heel erg is, want de hoofdreden om Gremlins te zien is … om de gremlins.

4 sterren.

In de herziening en nog een stuk leuker dan verwacht! Dit moet wel een ieders favoriete kerst-horror-film zijn!! Family entertainment voor de hele familie! Laatste keer dat ik hem zag was waarschijnlijk rond 1985 toen deze net op video uit was, behoorlijke hit destijds. Mooi, binnenkort ook het tweede deel maar eens, die heb ik nog nooit gezien.

De klassiekerstatus van deze film ontgaat mij. Voor mij is het ook geen jeugdsentiment, ik zie de film nu pas voor het eerst. Het acteerwerk is matig. Interessante of leuke personages zijn er ook niet echt en het verhaal stelt weinig voor. Gizmo is voor eventjes wel aandoenlijk, maar daar houdt het dan ook wel mee op. De Gremlins zelf maken op mij weinig indruk. Niet eng en ook niet grappig. Teleurstellende film.

Kostelijk vermaak waar ik altijd van meende dat Spielberg deze geregisseerd had. Iets dat verder eigenlijk ook niet uitmaakt.

Al heel wat jaren, twintig a vijfentwintig, terug voor het eerst gezien. De indruk die het toen maakte kan ik me niet meer herinneren mede omdat de film er na die tijd ontelbaar vaak voor geweest is en ik hem regelmatig mee heb gepikt. Zeg maar gerust een guilty pleasure.

Wat vooral opvalt zijn toch de overtuigende special effects en wezens zelf. Voor een film uit 1984 en dus 36 jaar oud valt mij toch op hoe goed en overtuigend Gizmo en de Gremlins eruit zien. Het verhaal doet er verder niet zo toe, die uitvindende vader is een koekenbakker eerste klas en als er dan een lichtpuntje is dan draait dit wel rond de heerlijke Phoebe Cates. Maar eigenlijk doet het net genoemde er niet zo heel erg toe. Gremlins is net als een zombiefilm, het verhaal en acteren is ondergeschikt aan de schmierende monstertjes en de soms grandioze kills. Zo is moeders in de keuken een geweldige scene, hoe het oude wijf haar traplift gesaboteerd wordt hilarisch, net als de Gremlins in de bios, en springt de kroegscene eruit.

Gremlins is ondanks zijn lange intro en weinige diepgang geen topper natuurlijk maar when the shit hits the fan is het toch topvermaak en lachen, gieren en brullen.

Wat een gezellige en sfeervolle kerstfilm. Jazeker, kerstfilm. Het met sneeuw overladen stadje met al die dieprode en -blauwe kleuren ziet er visueel prachtig uit, maar ook het begin in Chinatown en dat oude winkeltje toont reeds de visuele scherpte, en zet de toon. Het voelt qua beelden en sfeerzetting in grote mate aan als een film van Spielberg (die wel produceerde), maar ere aan wie ere toekomt; regisseur Joe Dante levert kundige en mooie plaatjes af. Naar zijn eerdere monster-films ben ik nu wel nieuwsgierig geraakt. Op de Gremlins zelf valt wel wat aan te merken, voornamelijk het komedie-gehalte van de beestjes vond ik niet altijd even geslaagd (de film dreigt bijvoorbeeld heel even overboord te gaan bij dat stukje in de bar, met de dronken Gremlins). Dat doet ook een beetje af aan de horrorelementjes, die zeker aanwezig zijn, maar voor het grootste deel kindvriendelijk genoemd kunnen worden. Over het algemeen vindt Dante echter een geslaagde balans, zeer zeker in het gedeelte waar de chaos in het stadje even helemaal losbarst. Na een heerlijk sfeervolle opbouw in het eerste uur, is dat tweede gedeelte echt een enorm vermakelijk stuk. Na het ontploffen van de cinema gaat Gremlins een tiental minuutjes te lang door, maar storend wordt het niet.

Maar het is lang geleden dat ik zo'n sfeervolle winterse film zag, en alleen al voor dat sfeertje verdient Gremlins punten. Dat de rest eromheen dan ook goed in elkaar steekt, doet me uitkomen op 4*.

Onverwoestbare, heerlijk anarchistische kerstfilm van de regisseur van Piranha (1978) en The Howling (1981). Zeker niet de eerste film die de vloer aanveegt met de gewijde sfeer rondom de kerstdagen, en deze laat ontaarden in een nachtmerrie – die twijfelachtige eer gaat naar films als Black Christmas (1974) en Silent Night, Deadly Night (1984) – maar waar die films mikken op straight horror, daar overgiet Joe Dante hier het geheel met een fikse dosis humor, ironie en slapstick, om zowel de draak te steken met Kerstmis, en tegelijkertijd rekening te houden met de jongste filmbezoekers. Iets waar het feit dat Steven Spielberg hier als uitvoerend producent optrad (samen met Frank Marshall en Kathleen Kennedy) zeker aan zal hebben bijgedragen. Getraumatiseerde kinderzieltjes zijn immers slecht voor de recette – om nog maar te zwijgen over de paniekerige moraalridders die Amerika rijk is. Desondanks waren er genoeg critici die de humor van Gremlins niet konden inzien.

Het verhaal mag inmiddels als bekend verondersteld worden: de niet zo succesvolle uitvinder Randell Peltzer (countryzanger/acteur Hoyt Axton) vindt, struinend door New York’s Chinatown, in een mysterieuze winkel een exotisch diertje: een ‘mogwai’. Hij besluit het aan zijn zoon Billy (Zach Galligan) cadeau te doen voor Kerstmis, met de dringende boodschap hem uit fel licht te houden, niet nat te laten worden en NOOIT te voeden na middernacht. Hetgeen natuurlijk toch gebeurt, waarna mogwai Gizmo zorgt voor een aantal onverwachte soortgenoten die al snel gemener en agressiever blijken dan hun voorganger. Als na een list de nieuwe mogwai toch na middernacht te eten krijgen veranderen ze, na een slijmerige metamorfose, in de gremlins uit de titel. Deze blijken er een even ondeugend als destructief gevoel voor humor op na te houden, en het duurt niet lang voordat het kerstige stadje Kingston Falls overspoelt wordt door een legioen pesterige duiveltjes.

Ongekroonde ster van Gremlins is Chris Walas, de SFX-man die zowel Gizmo als de gremlins ontwierp en deze met behulp van animatronics (elektronica waarmee poppen kunnen bewegen) en een team van animatoren tot leven brengt. Alleen al het zien hoe men dit soort films maakte in het tijdperk vóór CGI, maakt het bekijken van Gremlins meer dan de moeite waard – iets waarvoor John Carpenter’s The Thing (1982) natuurlijk ook essentieel kijkvoer vormt. Walas toonde zijn kunsten al in Piranha (1978) en Dragonslayer (1981), en zou later ook verantwoordelijk zijn voor de speciale effecten in Enemy Mine (1985) en Cronenberg’s onvolprezen The Fly (1986).

Walas laat de gremlins in verschijning en gedrag precies balanceren op de grens tussen ondeugendheid en boosaardigheid, want het geinige aan de gremlins is dat het natuurlijk eigenlijk kinderen zijn, in de zin dat ze totaal ongeremd en zonder besef van goed of kwaad hun pleziertjes najagen. Sommige daarvan zijn helaas niet zo onschuldig, en dat zijn dan ook de spaarzame momenten dat Dante’s film richting horror overhelt. Maar zelfs dan valt er nog genoeg te lachen, zoals bijvoorbeeld wanneer Billy’s moeder wordt bedreigd door gremlins in haar huis. Door creatief gebruik van keuken-instrumenten weet ze er drie naar het hiernamaals te bevorderen, maar de vierde valt haar vanuit de kerstboom aan – waarna hij haar probeert te wurgen met lametta (!) totdat zoonlief tussenbeide komt.

Gremlins’ scenarioschrijver, Chris Columbus, woonde in New York in een appartement waar een muizenplaag heerste. Zijn angst dat het donzige ongedierte in zijn slaap aan hem zou gaan knabbelen vormde de basis voor de film die tegenwoordig als moderne kerst-cultklassieker te boek staat. Oorspronkelijk was Gremlins een stuk duisterder qua toonzetting: Billy’s moeder zou eigenlijk worden onthoofd, waarna haar hoofd van de trap zou rollen. Ook kende het originele script een scène waarin de gremlins een McDonalds-restaurant overvallen, en alle aanwezige bezoekers opeten maar het voedsel op de tafels ongemoeid laten. Columbus’ manager zond het scenario naar tal van producenten, maar geen van hen zag brood in deze vreemde, hybride mengeling van Norman Rockwell-achtige kersttaferelen en horror. Totdat Steven Spielberg het script onder ogen kreeg, en meteen potentie zag in het offbeat verhaal. Oorspronkelijk wilde Columbus alle aaibare mogwai laten transformeren tot enge gremlins, maar Spielberg overtuigde hem ervan dat één mogwai zijn oorspronkelijke vorm moest behouden. Zo zou het publiek zich met dit wezentje identificeren als het samen met Billy de strijd aanbindt om Kingston Falls te bevrijden van de exotische plaaggeesten. Zo geschiedde, en de rest is geschiedenis.

Minpunten kent de film overigens ook; belangrijkste daarvan is het moment waarop Billy’s liefje Kate (Phoebe Cates) onthult waarom ze een hekel heeft aan Kerstmis. Het bijbehorende verhaal is dermate macaber dat het zowel als grap en als serieuze anekdote absoluut niet werkt. Daarnaast is ook de Chinese grootvader (Keye Luke), die op komt draven aan het begin en einde van de film, een stereotypering van de wijze, oudere Aziaat. Zijn kleinzoon daarentegen verkoopt, tegen grootvader’s wensen en zonder zijn medeweten, de mogwai aan Billy’s vader. Hij wordt dus vooral gemotiveerd door geld, opnieuw een racistische stereotypering van Chinezen gezien door de ogen van Hollywood. Maar ondanks deze schurende terzijdes blijft Gremlins eersteklas filmvermaak waarbij de makers zichtbaar genieten van de gelegenheid om één van Amerika’s meest gewijde feesten overhoop te halen – een trend waar latere films als Scrooged (1988), Bad Santa (2003) en Krampus (2015) uit voortkwamen.

Leuke weetjes: het woord ‘mogwai’ betekent ‘duivel’ of ‘demon’ in het Kantonees. En de term ‘gremlin’ stamt uit de Tweede Wereldoorlog, toen zowel de Britse als Amerikaanse luchtmacht onverklaarbare technische mankementen aan vliegtuigen toeschreven aan deze fictieve duiveltjes. Het personage van Mr. Futterman (Dick Miller), een voormalige oorlogsvlieger, verwijst naar deze oorsprong van de diabolische rakkertjes.

Vermijd overigens het miserabele vervolg Gremlins 2: The New Batch (1990), waarin men probeert hetzelfde soort verhaal op te schalen naar een New Yorkse setting. Dat groter niet altijd beter betekent gaat hier méér dan op… Houd het daarom bij deze eerste film, en beleef hoe heerlijk subversief Hollywood rond de feestdagen kon zijn in die verre jaren 80, lang lang geleden.

Gremlins het perfecte voorbeeld waar horror en komedie zeer geslaagd bij elkaar komen. Film begint geweldig en het zowel het goede als het kwade zijn zeer genietbaar. Heerlijke film!

UItstekende film over een jongen die van zijn vader een bijzonder cadeau krijgt, met een aantal regels. Een geslaagde mix tussen horror en komedie met ook een fijne kerstsfeer. Onderhoudend, vermakelijk en met leuke speical effects (Gizmo en de gremlins zien er ook goed uit). Jeugdsentiment bij uitstek en na de zoveelste herziening zijn 4.0 sterren toch net op zijn plaats voor deze jaren '80 klassieker.

In de 80s had je horror-blockbusters die er toch wat in slaagden om horror en komedie samen te brengen en zichzelf niet al te serieus zagen. Na Piranha in 1978 als antwoord op Jaws, had je in de 80s films als Child's Play, Critters, Tremors en ook deze Gremlins. Jeugdnostalgie dat ik als kind eng en charmant tegelijk vond. Heerlijke foute horror met de nodige humor, in de settings van kerstmis. De film slaagt er vrij goed in om horror en komedie in een mooie balans te brengen. Met de gremlins in het collectieve filmgeheugen.

Heerlijke wegkijk film!

Ergens krijg ik er een beetje Home Alone Vibes van, totdat je Gizmo ziet. Dan besef je dat het geen Home Alone is maar een ander soort film.
Gizmo is enorm schattig natuurlijk maar de dingen die uit Gizmo komen zijn minder schattig...

Topfilm op Horror en kerstgebied!
4 sterren van mij.

Herzien. Ideaal nostalgiesentiment, maar ondertussen heeft het een aantal van z'n gouden veertjes verloren. Het matige acteerwerk is bijvoorbeeld links en rechts storend, evenals het terugtreden van regisseur Joe Dante op het vlak van duisterheid. Men heeft er destijds voor gekozen de film aanzienlijk terug te schalen qua geweldstaferelen en wat mij betreft maakt de film daardoor bij vlagen een iets te tamme indruk. Gelukkig blijft Gremlins verder nog prima overeind staan. Gizmo is cute, de escalatie blijft heerlijk en de 80s vibe staat als een huis. Vroeger vond ik deze film werkelijk doodeng, ondertussen is het vooral een leuke flashback naar mijn jeugdjaren.

Ook zo'n film die ik nog nooit had gezien in de jaren 80. De gewone blu ray is vrij matig, maar de 4k is gelukkig toch nog acceptabel te noemen. Zeker niet indrukwekkend, maar er valt mee te leven. Donkere scene's zoals in het begin bij de Chinese toko zijn best heel erg mooi alleen de grotere scene's zoals buiten hebben een iets te groot contrast. Soms ook wat wollig zonder echte scherpte. Komt ook door de animaties. Geluid met slechts 1 track is prima te noemen.

De horror comedie is best geslaagd en vooral het eerste gedeelte is gewoon goed gemaakt. Wanneer de verkeerde Gremlins los komen gaan alle remmen los en wordt hij iets minder ook omdat er dan weinig nuances meer in zitten. Het is vooral overleven. Heb wel heel hard gelachen om die traplift. Het is wel een film voor de oudere kinderen. Echt een mix tussen horror en comedy. Maar vond het zeker nu rond de kerst leuk om te zien.

Film 3,5

Beeld blu ray 3,0

Beeld (4K) 3,5

Geluid 4,0

Deze classic wereld beroemde film.

Opnieuw op de 4k uitgave gezien.

Deze is van prachtige beeld kwaliteit en mooi DTS geluid.

Helaas geen Dolby Atmos.

Deze ongeëvenaarde film blijft voor mij èèn van de aller beste kerst familie films ooit gemaakt.

Hier kunnen de nieuwe kerst films, met geen mogelijkheid tegenop.

Met de schitterende practical effecten.

Zovele malen beter, als veel Cgi rommel tegenwoordig.

Blijft een ongekende sfeervolle kerst en feel good film, met spannende momenten.

Van Steven Spielberg en Joe Dante dat blijven ook èèn van de grote film makers in de Cinema.

Een uitmuntend gemaakte film van de makers en een ijzersterke cast.

Een meesterwerk op alle fronten, blijft een tijdloze film.

voor de oude en ook nieuwe generaties.

Blijft genieten deze classic film.

Geen jeugdsentiment voor mij, maar nu tijdens kerst pas gekeken! Eindelijk! Een hele leuke film.

Een echte classic en dat merk je. Het verhaal bouwt zich leuk op en de kerstsfeer is ook een fijne toevoeging. Ik zie het zelf niet echt als een kerstfilm, maar ik snap de associatie ermee. Het Gremlins concept is uniek, leuk, apart, grappig, maar ook een beetje beangstigend bedacht en om die reden ook geliefd. Het kneuterige jaren-80 sfeertje blijft voor mij iets hebben. Het weet altijd de sfeer beter te pakken dan hedendaagse films.

Billy is een liefje, maar vooral ook een lekkertje. Krijgt uiteindelijk Gizmo (heel aandoenlijk, een schatje) die helaas steeds het mikpunt wordt voor ellende (fel licht, per ongeluk water over zich heen, aan een dartbord vastgebonden worden), het is zo zielig. Het raakte de gevoelige snaar Dus dat hebben ze goed gedaan.

En ik zie dat Chris Columbus en Steven Spielberg er bij betrokken zijn geweest en dan is het bijna altijd geweldig in mijn ogen.