Dial M for Murder (1954)

Oh. Ik had dit erg graag tijdens de Hitch maand willen zien. Maar helaas toen niet door tijdomstandigheden. Gelukkig toch dit pareltje nu gezien.

Wat een vrouw was die Grace he. Ongelooflijk charisma. Onweerstaanbaar. Ik ben bij de expositie van paleis het Loo geweest, en vind dat ze haar naam eer aandoet. Een icoon. Fascinerende taferelen spelen zich voor je neus af, en het is genieten van alles. Van Grace tot aan Robert Cummings. Iedereen is nodig hier. Mooi staaltje werk. Het klemt zich tijdens het kijken helemaal aan je vast. Ik kan er niks anders van maken. Het is mede dankzij Grace dat dit heel mooi gerold uit de verf komt.

Erg goede film.

Ik vond deze Hitchcock niet echt bijster spannend, maar het verhaal is zoals gewoonlijk weer erg goed. Dat het op een toneelstuk gebaseerd is, is wel duidelijk. Het speelt zich slechts op één locatie af, en het bestaat uit veel mono- en dialogen.

Hoewel deze film geen nagelbijter is, verdient het zeker een kijkbeurt.

Hitchcock mooiste film, mede omdat de film op één locatie zich afspeelt en dan nog blijft boeien van begin tot het einde.

Zeer slim gemaakt en sterk geacteerd door allen.

Zeker een kijkbeurt waard en mijn mening een dikke aanrader.

Hitchcock. De beste man wordt dan wel steevast The Master of Suspense genoemd, spannend vind ik zijn films nooit. Wel biedt hij over het algemeen superieur vermaak met een camera die vertelt, goede muziek, fijne dialogen en vooral een perfect tempo waardoor zijn films nooit stilvallen (al zijn er wel negatieve uitzonderingen).

Zo ook deze Dial M. De film begint wat traag met heel veel gepraat en daar had best wat meer beeld bij gemogen, want het geheel is net iets te statisch gefilmd zo. Typerend is de eerste minuut waar Hitch zonder iets te vertellen zo ongeveer de hele voorgeschiedenis uitlegt en toont dan Kelly een minnaar heeft. Hij kan het dus wel! (en dat weet je ook wel trouwens) Ook leuke visuele vondsten ontbreken, behalve dan die waar de schaduwen van Kelly en haar lover op de deur worden getoond als de echtgenoot de sleutel omdraait. Verder fijn spel van de gladde maar vooral charismatische Milland en de leuke rechercheur. Kelly is wat vlakjes al heeft ze het scenario ook niet mee, maar iets actiever had best gemogen.

Overigens gaat de film minstens een kwartier te lang door, en op het eind nog eens een minuutje. Niet dat ik de film vond vervelen - integendeel- maar ik had Milland het wel gegund als hij zijn vrouw bestraft kon zien. Gelijk zou dat een mooi statement zijn tegen overspel. En die allerlaatste scène had mogen stoppen bij het omdraaien van de sleutel, dat was genoeg geweest. Dan had ik hier nog hoger voor gegeven. 3,5*.

Dat het horloge stil stond precies rond het tijdstip dat het er op aankwam was wel erg toevallig en als het horloge dan stilstaat rond tien over half elf en hij moest rond elf uur bellen dan kijk je voor de zekerheid om de paar minuten niet pas 23 minuten later..

Heb net een babbelziek toneelstuk zitten bekijken, met als dieptepunt een lachwekkend "schaarmoment". Let goed op de val van heer Dawson

Saaie acteurs die maar blijven praten, en praten. Verder een tergend slechte soundtrack en een zucht van opluchting toen het was afgelopen.

Prima Hitchcock film, die echter wel een traag begin kent.

Het is pas vanaf dat de hoofdinspecteur in beeld verschijnt dat het verhaal echt op dreef komt en je aan het scherm gekluisterd blijft.

De film mag dan al meer dan 60 jaar oud zijn, hij is nog altijd boeiend voor een avondje spannende cinema.

Een goed misdaad/thriller film...

Goed verhaal...

Goed acteerwerk...

Klassieke muziek (geen Digital Dolby)...

Goed beeld (geen HD)...

Ouderwetse opname...

Practisch de hele film speelt zich op dezelfde locatie af. Vertoont daarom enige overeenkomst met "Rear Window". Het lijkt bijna wel de verfilming van een toneelstuk. Op zich een goed doordacht verhaal, maar nooit echt spannend of dreigend. Ook de acteurs lijken soms meer bezig met een toneelstuk dan met een film. Dit geldt met name voor Ray Milland. Kan er spijtig genoeg niet meer dan 3,0 van maken...

Ik heb 'm toevallig net zitten kijken op blu ray en er na de "making of" gekeken en het is idd gebaseerd op een toneelstuk. Ik vond het trouwens wel heel goed.

Goede film, sterke dialogen en goede acteurs. Grace spat van het doek af. De film speelt zich inderdaad maar op 1 locatie af, maar Hitchcock maakt het zo dat het blijft boeien.

Niet geslaagd. Het eerste probleem met deze Hitchcock is de eentonigheid (= het gebrek aan variatie van setting), en twee: het gebrek aan spanning. Ik vind deze enorm gedateerd tegenover de thriller van vandaag. Het probleem is dat ik nooit zie wat de meerwaarde van deze film is ten opzichte van een toneelstuk of een boek.

Dit voelde voor mij als een iets te lange aflevering van Columbo of Agatha Christie. Beetje gedateerd ook. Maar je moet het in de tijdgeest zien, en dan is het wat mij betreft toch een goede voldoende.

Prachtige muziek trouwens, zoals altijd in al dit soort oude films. Word ik helemaal warm van.

Duidelijk een film met twee gezichten voor mij. Uiteindelijk draaide hij op een teleurstelling uit omdat Dial M For Murder zo hoog staat aangeschreven en omdat Hitchcock me doorgaans uitstekend weet te vermaken.

Het eerste, pak 'm beet, uur was genieten. Zeker voor een film uit die tijd zit er een enorme vaart in. Daarbij zijn de acteurs goed in vorm en ontvouwt zich beetje bij beetje een interessant, spannend plot waarvan je wilt weten hoe het zal uitpakken.

Het gaat echter volkomen mis wanneer je vol in beeld ziet wie de moordenaar is. Weg spanning, weg mysterie. Wat volgt is een ontzettend lang aanvoelende drie kwartier die me werkelijk geen moment kon interesseren. Raden wie de moordenaar is - zoals in vergelijkbare films: leuk. Wéten wie de moordenaar is en dan kijken of de rechercheur het plot ook weet op te lossen: doodsaai. Al dat geneuzel over die sleutels etc., het zal.

En dan wordt die setting opeens ook benauwd. In het eerste stuk was het leuk, verfrissend en knap dat Hitchcock de spannig zo wist op te bouwen terwijl alles zich in één ruimte voltrok. Smacht je echter naar het einde en is er dan ook nog eens niets te zien behalve die kamer die je ondertussen kunt dromen, dan ben je veroordeeld tot dat plot dat allang niet meer weet te boeien.

Ik houd hem vanwege de sterke eerste helft op een krappe voldoende, maar het is een flínk pak minder dan Hitchcocks andere klassiekers.

Charmant.

Vandaag wordt zo’n script wellicht op hoongelach onthaald, maar net daarom is het best entertainend allemaal. Ik weet niet of het verhaal ooit echt serieus bedoeld is, anno 2016 hoort het in ieder geval bij de betere pulp. Vooral het einde - dat gedoe met de sleutels - is onversneden kolder.

Ik vraag me ook altijd af of mensen in die tijd echt zulke pathetische gesprekken voerden. Heb eerder het gevoel dat 'natuurlijk' acteren niet echt bon ton was. Al biedt de context van deze film - upper class Londen in de jaren 50 - wel een geldig alibi voor dat theatrale gekeuvel.

Audiovisueel één langgerekte geeuw. De flair van Hitchcock viel nergens te bespeuren en de soundtrack diende louter om het drama wat extra te onderstrepen.

Gelukkig maken het snelle tempo en de cut-the-crap-attitude de film alsnog goed verteerbaar. Geen saaie zijpaadjes, Hichcock houdt er netjes binnen de 105 minuten mee op. Verveelt geen moment.

Waarom deze film nog steeds flirt met de top-250 is me een raadsel, maar qua old school vermaak wel een voltreffer. 3*

Uitstekende suspensefilm die je op het puntje van je stoel houdt. Goeie cast (behalve de vrouw), leuke dialogen en een fris verhaal houden het scherp.

Dial M for Murder verteld het verhaal van ex-tennisprof Tony Wendice die achter de affaire van zijn vrouw komt en zijn verhaal deelt met een oude studievriend. De film is gebaseerd op een toneelstuk en zodoende speelt het zich vrijwel volledig af op één locatie: het appartement van Wendice. Het mag dan een van Hitchcock's Amerikaanse films zijn, het speelt zich wel af in London.

Ray Milland speelt een prima rol als Tony, grappig hoe Brits hij hier overkomt in vergelijking met veel van zijn latere rollen. Grace Kelly deed het ook wel aardig, vooral later in de film. Goed bedacht hoe haar kleding steeds minder kleurrijk wordt naarmate de film vordert. John Williams - die ook in het toneelstuk speelde - was ook goed als Inspector Hubbard.

Aanvankelijk begon ik aan de film met tegenzin, dat was omdat ik dacht dat het einde aan me was verklapt. In het boek De Vierde Man heeft Gerard Reve het namelijk over de film en zegt hij dat hij die echtgenoot nooit had vertrouwd. Nu blijkt dat Gerard Reve niet alleen een slechte schrijver is, maar ook nog eens geen fluit snapt van de film. Het was namelijk de bedoeling dat de echtgenoot verdacht was, omdat het geen mysterie is dat hij zijn vrouw wil vermoorden.

Dial M for Murder bevat weer een hoop van de handelsmerken van de meester. Een zeer subtiele cameo op een foto uit de studententijd van Tony, een blondine in de hoofdrol, angst voor de politie speelt een grote rol en de sleutel als MacGuffin . Verder is het ook weer een uitstekend staaltje Suspense. Overal is erg goed over nagedacht en het klopt allemaal tot in de details. Heerlijk hoe zelfs de kleinste dingen later belangrijk kunnen zijn. Ook is het mooi hoe je je verplaatst in de personages en (ookal is niemands identiteit een mysterie) je aan je stoel genageld zit. Alles is uitstekend gepland, maar alles wat fout kon gaan gaat fout en dan moet iedereen zich er weer uit zien te redden. Je vraagt je vooral af wie de politie nou geloofd en of het Tony lukt om iedereen te manipuleren.

De film is erg sterk opgenomen, op typisch Hitchcockiaanse wijze word het verhaal verteld. Qua cinematografie, editing en manier van filmen was Dial M for Murder duidelijk een groot voorbeeld voor zowel Mario Bava als Dario Argento. De moordscène herinnerde me aan Blood and Black Lace, door de belichting en toon van de scène. De beelden van Tony in de telefooncel deden me weer heel erg aan de telefoon scènes in Dario Agento's films denken omdat er beelden van de elektronica van de telefoonlijn in verwerkt zaten. Het is de enige film uit Hitchcock's oeuvre die in 3D is opgenomen, wat voor een paar problemen zorgde bij het filmen van close-ups.

De Blu-ray restauratie van de film is waardeloos, het bewijs dat Blu-ray lang niet altijd beter is dan DVD. De kleuren zijn namelijk inconstant, het beeld is korrelig (niet op de goede manier) en als er blue-screen is gebruikt zijn de randen wazig blauw en slecht afgewerkt.

Dial M for Murder is een van de meest kenmerkende films uit Hitchcock's carrière. De film is bijzonder vermakelijk door de sterke dialogen en de suspense. Nergens gaat de film vervelen en hoewel er geen grote plottwists zijn is de film wel spannend.

De setting is eentonig en er wordt heel veel in gepraat, toch verveelt de film geen seconde. De opbouw vind zorgvulig plaats en de dialogen zijn sterk, gebracht door een goede cast. Hoe de vork in de steel zit laat zich tot het einde toe raden, waarbij de spanning knap wordt opgebouwd. Dat kun je natuurlijk ook wel overlaten aan Hitchcock.

Weer een Hitchcock die ik kan afstrepen. Niet dat het een straf was om deze film te zien, maar van de Master Of Suspense ben ik eigenlijk wel beter gewend. Het plot is best goed van Dial M For Murder, maar het acteerwerk is toch wat stijf en ouderwets. Grace Kelly heeft dan wel weer een prachtig snoetje.

Net als bij Rope, ben ik niet helemaal gelukkig met hoe de dader ontmaskerd wordt. Het werkt gewoon zelden in mijn ogen wanneer je direct al weet wie de moordenaar is/zal zijn. Hitchcock geeft er wel een goede twist aan, waardoor ik deze film veel beter kan hebben dan Rope. De tweede helft van de film heb je zo'n leuke, ongemakkelijke voortgang, al is dit dan weer niet de film van Hitchcock waar ik het liefst aan terugdenk.

Eigenlijk vond ik de vergelijkbare film "Midnight Lace", met Doris Day, niet zo veel minder dan deze.

Ik ga die nog maar eens opnieuw bekijken, en wellicht herwaarderen.

Dial M for Murder is typisch Hitchcock en kijkt zeker erg lekker weg. De spanning zit er direct in en bouwt zich constant uit. Ik stoorde me wel wat aan de vele dialogen die niet altijd even overtuigend gebracht werden. Het verhaal blijft dan wel overeind, het was zeker te veel toneelstuk en te weinig speelfilm.

Fijne Hitchcock wel. Natuurlijk niet echt spannend meer maar dat is zelden het geval bij the Master of Suspense, een uitzondering daargelaten. Wat wel overblijft is het acteerwerk, dat nog altijd staat als een huis. Met name Milland, die trouwens veel wegheeft van Hitchcock-regular Jimmy Stewart, zet een uitstekende prestatie neer als gentleman-crook. Ook wel speciale vermelding voor Anthony Dawson als Swann. Het ingenieuze plot zorgt ervoor dat je op moet blijven letten, en dat geldt ook voor het cameo-spotten- zoals in vrijwel elke Hitchcock heb ik die ook deze keer gemist, maar hij staat dus op de foto begrijp ik.

Minpunt zijn wel de goedkoop ogende buitenopnames- had dat beter helemaal weggelaten want dat zag er niet uit. Toch vreemd, decennia eerder waren er toch ook (low budget) films die verzorgde buitenopnames hadden, dus aan de techniek en het budget kan het toch niet liggen zou je zeggen.

“People don't commit murder on credit.”

Vakwerk van Hitchcock. Dial M for Murder kent weer een perfecte opbouw en de theatersetting (het verhaal speelt zich af in één ruimte) is mooi gedaan. Om de clou van het verhaal al na drie kwartier weg te geven is gevaarlijk, maar voor mij werkte het. Na een uur weet je al alles wat je moet weten en kijk je eigenlijk alleen nog naar personages die tot hetzelfde besef moeten komen. Dat dit werkt is klassewerk van de oude meester.

De "schaarscene" is subliem gedaan en alleen al de aanloop ernaartoe is ontzettend spannend. Grace Kelly begint één van m’n favoriete actrices te worden en ook hier blinkt ze weer uit. Wanneer zij een kamer binnenloopt lijkt het wel of er niets anders meer bestaat. Wat een charisma en "screen presence" heeft die dame. Van de mannen vond ik Milland erg goed en in het tweede gedeelte blinkt Williams uit. De manier waarop Tony uiteindelijk zichzelf verraad laat zien hoe minutieus Hitchcock te werk is gegaan. Prachtfilm.

Komt beter tot z'n recht als audiobook. Wanstaltige ''cinema''.

Narratief ijzersterk. Heel dat gedoe met die sleutels is buitengewoon geniaal gevonden. Je moet er maar opkomen. En ondanks de complexiteit klopt het allemaal prima. De echtgenoot wil een ander de moord op zijn vrouw laten doen om zodoende een alibi te hebben, maar de zaken lopen niet volledig zoals hij hoopte. Het wordt daarna nog spannend wanneer Wendice de hele boel zit te manipuleren tegen die inspecteur om niet door de mand te vallen, maar uiteindelijk blijken leugens altijd moeilijker om in stand te houden. Een heel sterke Hitchcock dit en prima geacteerd door Ray Milland. Doe er nog maar 4-tje bij !

Een van de betere misdaadklassiekers. Het verhaal zit opvallend goed in elkaar, weet verrassend uit de hoek te komen, en boeit de hele duur van de film. De regie van Hitchcock zorgt voor de nodige kwaliteit, het valt nauwelijks op dat dit een verfilming is van een toneelstuk, hoewel het zich daardoor voornamelijk op een locatie afspeelt valt dat nauwelijks op omdat het verloop van het verhaal alle aandacht naar zich toe weet te trekken. Hele degelijke en boeiende thriller. Ruim 3,5*.

En de tweede Hitchcock-topper van vandaag. Ik ben blij dat ik bij deze herzieningenronde door de stroeve vroege films heen heb gebeten, want vanaf dit moment is het genieten geblazen. Ook hier is het plot weer zeer interessant en werd m'n denkvermogen zowaar nog even aan het werk gezet , maar is er in tegenstelling tot zijn oudere films ook visueel genoeg te genieten. Wat uiteraard ook opgaat voor de klassieke schoonheid Grace Kelly, wat een vrouw.

Dat zesje van de vorige keer was duidelijk een vergissing.

Na Rear Window, Vertigo, Psycho en The Birds was het tijd voor mijn vijfde film van Hitchcock te bekijken. Dit is Dial M for Murder geworden. Ik ben tamelijk onder de indruk van het plot. Zo perfect zie je niet vaak en de complexiteit is ook hoog. Ik denk dat er weinig filmmakers zijn die het beter kunnen. Oriol Paulo en Brian De Palma zijn er zeker ook erg goed in.

Het feit dat er slechts één setting is in deze film kan al snel tegenwerken, maar het zorgt wel voor dat "gevangen" gevoel. Hoe ver kan je gaan voor je in je eigen leugens verstrikt geraakt? Het is wel zeer straf wat Mr Wendice (Ray Milland) hier allemaal weet te verzinnen. Sterk staaltje van improvisatie moet ik zeggen. Maar zoals men weleens zegt is de perfecte moord enkel mogelijk in theorie. Het ironische is dat het uiteindelijk de moordenaar is die gedood wordt door zijn slachtoffer. Een vrij onverwachte wending want haar moordenaar is sterker en heeft het verrassingseffect in zijn voordeel. Op zich kon ik die wending zeker smaken en was ik nu nog benieuwder hoe Mr Wendice het allemaal zou aanpakken. Heel straf hoe kalm hij blijft. Zo te zien zijn niet enkel blondines maar ook angst voor de politie een typisch element dat Hitchcock graag integreert in zijn films.

Ik ben benieuwd wat Hitchcock nog weet te brengen en zal dan ook rustig doorgaan met zijn oeuvre te verkennen. Voor Dial M for Murder geef ik een ruime 4*. Het begin vond ik iets te langdradig. Ik vraag me af wat het verschil zou geweest zijn moesten we niet meteen het hele plan uitgelegd hebben gekregen.