Argo (2012)

Het blijft verbazingwekkend hoe Hollywood-regisseurs het presteren om vooral niet recht te doen aan de complexiteit van een conflict of aan de ervaringen van burgers in de regio, maar het leed van witte mensen met een Amerikaans paspoort uitvergroten en belangrijker maken. 'Argo' (2012) biedt nog wel zo'n mooie aanzet naar nuance en kritische beschouwing, met een zelfreflexief uitgangspunt waarin het fictieve een toevoeging vormt op de nieuwsberichten van die tijd. Het gefictionaliseerde trauma blijft echter wit en Amerikaans, waarbij de Iraniërs bijna een decorstuk zijn in een politieke omwenteling die hun levens zou beïnvloeden tot op de dag van vandaag. Als Iraniërs niet schreeuwend en tierend samenklonteren tot een gezichtsloze groep met enge spandoeken, dan zijn het wel de barbaren met baarden uit zoveel andere portrettenringen van het Midden-Oosten - compleet met een verzonnen einde waarin alle remmen los worden gegooid en de spanning wordt opgeklopt met nog meer bombast.

Waargebeurd sterk verhaal dat wellicht nog meer draagkracht kende in Amerika o.w.v. het patriottisme. Maar ook als "neutrale" kijker intrigeert deze film. De sfeer is beladen, soms benauwd, en toch zijn er af en toe wat komische elementen in verweven die het geheel net dat tikkeltje minder zwaar - en daardoor toegankelijker - maken. Zeer behoorlijk dus, maar bevat net iéts te weinig (buiten historiek) om voor mij als echte topper geclassificeerd te worden. Toch zeer verdiende 3,5*

Een sterke, spannende film gebaseerd op ware feiten. Een leuke sfeerschepping (ik vind films die zich in de jaren '70 afspelen altijd wel leuk) en goede acteerprestaties. Af en toe een beetje humor ook, vooral met Alan Arkin en John Goodman. Ook Ben Affleck, die er leuk uitziet met een baardje, doe het goed. Ik vond het bijzonder leuk om een stukje Dire Straits te horen in deze film, één van mijn favoriete bands.

Argo stond al lang op mijn lijstje, maar glipte er steeds vantussen. Wegens een nominatie destijds op de Oscars voor (onder meer) beste film - een lijst die ik systematisch afwerk - lagen de verwachtingen best hoog. En deze verwachtingen werden grotendeels ingelost.

Het begint overigens best leuk met een kort geschiedenislesje over Iran, speels en illustratief, duidelijk en boeiend. De toon werd gezet, maar het losse lesje stak wat af met het monotone stijvere vervolg van de film. Toch weet Affleck een bepaalde sfeer en beeld te creëren van de moeilijke diplomatieke situatie waarin de VS en met uitbreiding Canada en het Westen zich bevonden. De omwenteling in 1979 was me bekend, de hakkelijke situatie van de zes Amerikaanse burgers minder, laat staan de op touw gezette nepfilm. Absurd verhaal, surrealistisch, maar net daarom ook geloofwaardig. Even absurd was trouwens de kinderarbeid om alle papiersnippers bijeen te puzzelen. Ongeacht de ernst zag ik er toch wat de "humor" van in. Affleck slaagt erin ook de spanning erg hoog te houden. Zeker op de luchthaven. Je weet wel hoe het afloopt, maar toch zat ik op het puntje van mij stoel. Geen idee trouwens of het in werkelijkheid ook zo spannend was, ik betwijfel het toch ... ook bij het telefoontje van die overijverige Iraanse agent naar de filmstudio - en het feit dat dit cruciaal bleek - trek ik zonder kennis van zaken weliswaar - in twijfel.

Desalniettemin genoten van de film door de historische context en het plan om een nepfilm te creëren. Goodman en Arkin zorgden daarbij voor de luchtige noot. Toagenkelijke film die het niet te complex maakt, maar toch serieus blijft. Het blijft tevens hallucinant vast te stellen hoe hypocriet het Westen handelt of handelde met hun plaatselijke machtspionnetjes om wat dollars of olie. De generaties later mogen het steeds uitmesten ...

Eerste Affleck.

Ik denk dat hij zichzelf heel goed vind in acteren, want in elke film geeft hij zichzelf de hoofdrol. En hij doet dit niet eens zo heel overtuigend, er is iets in zijn gezichtsuitdrukkingen die ik niet al te serieus bij hem kan nemen, en dat valt me altijd op.

Argo probeert gelijk de toon te zetten, en doet dit redelijk. Het is meer gewoon een soort van spannend dan dat het echt binnenkomt. Helaas maakt Affleck de fout om na de opening een soort komedie neer te zetten met veel Amerikaans gedoe en arrogante dialogen.

Dit botst extreem met de sfeer die in de eerste scene neergezet wordt, en past hier totaal niet in. Heel serieus ga je het niet meer nemen, en ik vraag me eigenlijk ook af waarom dit een Oscar kreeg. Vooral opmerkelijk, omdat Afflech niet gek lang daarna het allemaal weer serieus wil maken, maar de overgang wil dan zoals verwacht niet echt werken.

Affleck doet het ok, zoals ik al zei kan ik hem niet bizar serieus nemen. De sfeer uit de 70's heerst niet echt in Amerika, daar moest nog wat aan gedaan worden. Had meer het idee dat ze zich aan het verkleden waren. Maar goed.

De rest van de cast is ok, wel overtuigend gespeeld soms maar niks dat me echt bij gaat blijven. Waar ik vooral positief om ben is dan toch wel de slotfase, die wel degelijk een thriller was. Ik hield mijn adem wel in, vooral omdat ik in zo'n situatie waarschijnlijk niet kalm was gebleven.

Maarja, het is soms spannend maar de overgang naar Amerika van Iran werkt totaal niet en botst wat met de film. Daarom geen hoge voldoende.

Argo fuck yourself

Een film waar ik de hoge waarderingen nooit helemaal van zal snappen, de Oscar voor beste film dat bewuste jaar evenmin waarmee hij Dark Zero Thirty versloeg.

Begrijp me goed dat ik het geen slechte film vind en dat hij dat evenmin is. Sterker, de film begint met mooie stemmige beelden wat de sfeer in Iran betreft. De bestorming en chaos rond de ambassade is goed. Het sarcasme van Arkin en Goodman die garant staan voor de dekmantel is bij tijd en wijlen geweldig. En uiteraard de spanning op het vliegveld en de uiteindelijke ontsnapping is goed en spannend. De soundtrack mag er ook zijn.

Toch beklijft het me nergens en spreken de personages me geen moment aan. Tony Mendez, dit jaar overigens overleden, evenmin. Aardig geacteerd wordt er wel, met name Arkin en Cranston vind ik erg goed, maar het is niet dat het bij blijft nog beklijft. Sterker dit is zo'n typische film waarvan ik weer helemaal vergeet hem gezien te hebben. Maakt al met al te weinig indruk. Zo is het beeld met de kinderen wel goed maar krijg ik nooit het gevoel dat het zo gevaarlijk is en men zo naar de zes zoekt.

Goed, weer gezien na lange tijd, spanning en verhaal is wel goed maar daar is het wat mij betreft me gezegd.

Matige film , ondanks dat ik iets meer van hoopte, weer een film die de oscar beste film niet verdiende. De terugkerende conclusie deze cyclus. De eerste 15 minuten zijn het sterkst. Een intro dat wat broodnodige nuance aanbrengt en de bestorming van de Ambassade waar de spanningsopbouw het beste werkte. Affleck is best een aardige regisseur, zijn rol is nog steeds vlak en kleurloos. Daar helpt zijn kapsel geen bal aan. Na het begin verdwijnt alle nuance en krijgen we een vlak verhaal vol Amerikaanse heroïek in een iets ruwer jasje om het te verbergen. Nou neemt deze film nogal een loopje met de werkelijkheid, maar erger is dat de film het zo duidelijk laat merken door telkens de spanning op exact dezelfde manier op te bouwen. Vooral door in een bekend ritme heen en weer te snijden tussen een dreiging en de vluchtende gijzelaars die vervolgens net ontsnappen. Het maakt de film voor mij tamelijk ongeloofwaardig den helpt de spanning aardig om zeep en voor een film die het daar wel van moet hebben is dat wel een issue.

Ben benieuwd of voorlopig mijn laatste oscarwinnaar morgen het meer gaat waarmaken. Dat wordt mijn 67e van de 94.

Na de Iraanse revolutie in 1979 nemen Iraanse aanhanger van de Ayatollah de Amerikaanse ambassade in Teheran en gijzelen het aanwezige personeel, Tony Mendez [Ben Affleck], een CIA-agent die gespecialiseerd is in ‘exfiltratie’, krijgt opdracht om zes Amerikanen die elders ondergedoken zitten terug naar huis te brengen. Bij het zien van Planet of the Apes komt hij op het idee om zich voor te doen als een Canadese filmcrew voor een SF-actiefilm die locaties komen scouten in Iran. Daarvoor roept hij de hulp in van de Oscarwinnende makeup-expert John Chambers [John Goodman] en de eigenziinnige producer Lester Siegel [Alan Arkin]. Zoals zijn leidinggevende Jack O’Donnell [Bryan Cranston] aangeeft: “Het is veruit het beste slechte plan” dat ze hebben. Affleck won een welverdiende Oscar voor beste film (die hij deelde met Grant Heslov en George Clooney). Datzelfde geldt voor Chris Terrio die een aangename dosis humor toevoegt zonder dat het ten koste gaat van de spanning. William Goldenbergs Oscarwinnende montage is cruciaal in de spannende ontknoping en Afflecks ingetogen spel geeft vooral Alan Arkin de gelegenheid om de film te stelen.

[quote]Svenniboyke schreef:

Wat een lange saaie zit.

Het nadeel van films die gebaseerd zijn op ware gebeurtenissen is, dat je eigenlijk al weet hoe e.e.a. afloopt. Daarom worden er gedramatiseerde scenes gefilmd, anders zou je het inderdaad een saaie zit kunnen noemen. Maar met name tijdens de scènes op de luchthaven van Teheran zat ik toch wel op het puntje van mijn stoel.

Argo is een prima thriller dat erg vakkundig is gemaakt en ook bij herziening valt er weinig op aan te merken. Misschien Ziet het er allemaal net iets te vakkundig uit en had het best wat rauwer gemogen. Zeker gezien het onderwerp van de gijzeling nodigt toch uit om een rauw beeld hiervan te schetsen.

In ieder geval is het een erg vermakelijke film dat vooral op het einde erg spannend wordt met de groep die maar net door de controles raken, maar ik moet er toch een half puntje van afdoen.

3.5*

Argo f*ck yourself!

Argo begint met een vrij sterke introductie van illustraties die je een kleine geschiedenis les bieden over Iran en hoe de situatie van de film eigenlijk is ontstaan. Zoiets werkt na mijn mening bijna altijd (mits het goed wordt gedaan) je bent dan direct in het verhaal gezogen.

Het verhaal is spannend en verzaakt eigenlijk nergens. Het acteerwerk is prima en het vleugje humor door een vrij serieus gerecht, werkt hier bijzonder goed en is vrij origineel voor zo’n biografie. De toevoeging van John Goodman en Alan Arkin is daarom zeker een goede zet. Ben Affleck doet het wederom erg goed als regisseur, maar zet ook een prima prestatie neer.

Het werkelijke verhaal spreekt boekdelen en is een 4,5* waard. De verfilming van die ware feiten mag er zeker ook wezen, zit daarvoor op de wip tussen 3,5 en 4 in. Een waardig relaas, maar wat entertainment gehalte betreft, vind ik het op de nepfilm-elementen na wat minder uitvallen. Niet alles is ook altijd even duidelijk.