Black & White & Sex (2012)

Het concept om hetzelfde personage door een reeks verschillende actrices te laten spelen is tamelijk goed. Daarbij is het prachtig hoe iedere actrice zijn eigen draai geeft aan Angie en zich met verve sensueel opstelt. Stuk voor stuk niet minder dan briljant gespeeld door allemaal. Maar de speelsheid en humoristische inslag van het script weten toch niet helemaal te beklijven; het verliest aan scherpte die de kijker in het begin zo weet te verrassen. Gelukkig dat door de verschillende actrices je toch geboeid blijft kijken. De oogstrelende zwart-wit fotografie mag ook niet onvermeld blijven.

Bijzondere film. Een erg apart concept dat dankzij de frivole benadering ook nergens aan fascinatie inboet. De actrices (8 in totaal dacht ik) zetten hun personage echt met verve neer, de dialogen zijn scherp en vinnig, de visuele afwerking strak. Het gebruik van splitscreens zorgt voor de nodige dynamiek en brengt veel visueel leven in een film die op slechts één (ietwat saaie) locatie is geschoten. Maar ook de zwart-wit fotografie en de editing zijn naar behoren, zeker als de film zich aanwendt tot close-ups. Met als hoogtepunt de orgasme scene.

Einde had iets beter gekund vond ik, en overall mist de film nét dat beetje extra om écht een grote impact achter te laten. Maar dat is slechts een justificatie voor waarom ik een dikke 3,5* geef ipv 4*, want goed was dit zeker. Wellicht zit er in de toekomst nog wel een verhoging in.

Australisch experimenteel drama in zwart-wit, waarin alleen maar gepraat wordt en dat circa 93 minuten lang. Het concept is opzicht leuk gevonden en de dialogen zijn zeker niet slecht, maar ik vond het toch vooral saai en langdradig en volgens mij had men deze film ook kunnen afdoen in circa 60 minuten.

We zien een regisseur (Matthew Holmes) met diens hele crew in de filmstudio (omringt door camera's) staan om de prostituee Angie (gespeeld door Katherine Hicks, Anya Beyersdorf, Valerie Bader, Roxane Wilson, Michelle Vergara Moore, Dina Panozzo, Saskia Burmeister en Maia Thomas), die zichzelf introduceert als "I'm Angie, and I'm a sex worker", tegen betaling te interviewen over alle facetten van haar vak voor een film in zwart-wit (oftewel we kijken naar een film die gaat over een film die gemaakt gaat worden). Angie is buiten een prostituee ook een kameleon en een vlinder. Terwijl ze zichzelf laag voor laag onthult, ontmaskert ze ook de man die haar interviewt.

De acht verschillende actrices die de intelligente, welbespraakte en onbeschaamde prostituee Angie spelen, deden het goed en leuk en de meeste ervan zijn ook mooie vrouwen om naar te kijken. Hoewel de vrouwen in uiterlijk en leeftijd (Valerie Bader is de oudste) en kleding sterk verschillen spelen ze dezelfde persoon. De overgang van de ene Angie naar de andere Angie (om de zoveel minuten) was daarbij leuk gedaan en elke nieuwe actrice brengt ook nieuwe dynamiek in het Angie personage. Zo is Angie jong, oud, blond, brunette, lief, brutaal, rijk, arm, zwart, blank en al het andere dat mogelijk is. Zeg maar een beschrijving van het aantal vrouwen dat je op een bepaalde dag over straat ziet lopen.

Ook gaan sommigen uit de kleren en dan heb ik het vooral over Maia Thomas (als Angie 8, oftewel de laatste Angie), die je na circa 74 minuten volledig naakt ziet (op haar schoenen met hakken na dan), en dat een aantal minuten lang, als ze haar sexy jurk uittrekt met daaronder niets aan. Ze heeft ook op de rug een kleine tatoeage van een vlinder en die vlinder zie je ook in kleur op de filmposter en is naderhand ook tijdens de aftiteling bewegend te zien in kleur.

Ook van Katherine Hicks (als Angie 1), die verkleed als Marilyn Monroe de kale filmset oploop, valt er wat naaktheid te zien (borsten en billen) en de rest van de vrouwen houdt netjes hun kleren aan. Sommigen trekken wel wat kleding uit, maar naakt zul je hen niet zien. Opzicht jammer, want van Roxane Wilson (als Angie 4) en Saskia Burmeister (als Angie 7) had ik het niet erg gevonden als zij ook uit de kleren waren gegaan.

Overigens gaat ook de interviewer (Matthew Holmes) op een gegeven moment uit de kleren als dat wordt geëist door Angie 7 (Dina Panozzo), het overig filmpersoneel moet dan ook van haar de filmset verlaten, en ze zegt dan op een gegeven moment ook tegen hem:

"Play with yourself"

Wat de interviewer uiteindelijk ook doet. Maar niet naar tevredenheid van Angie 7, want deze zegt op een gegeven moment tegen hem:

"You don't even know how to wank properly. You can stop. I'm getting bored."

De interviewer zie je overigens nooit van dichtbij en ook steeds van achteren. Je ziet dus nooit zijn gezicht. Over de interviewer kom je te weten dat hij Angie al eens eerder ontmoet heeft (en het toen ook heeft gedaan met haar) en dat zijn vrouw (die Matilda heet) vroeger ook een prostituee was en dat zij hem dat pas verteld heeft een jaar nadat ze getrouwd waren. Ze zijn inmiddels uit elkaar en zij is inmiddels hertrouwd en zwanger. Hij vindt het nog steeds erg dat ze uit elkaar zijn. Ook zegt hij op een gegeven moment over haar:

"She used to like to strap on a dildo and penetrate men."

De interactie tussen de interviewer en de acht Angie's was opzicht leuk en daarbij veranderen de verhoudingen ook steeds, want beiden dagen elkaar uit. De film betrekt ook de kijkers erbij, want soms kijkt Angie in de camera en zegt ze iets tegen de kijker en noemt ze de kijker (waarbij ze er vanuit gaat dat alleen mannen kijken) ook "Mr. Raincoat" (oftewel meneer regenjas met daaronder niets aan) De film zet je als kijker ook aan het denken over de betekenis van seks. Of vooral het gebrek aan één betekenis, namelijk "seks is nooit zwart of wit".

De film eindigt met een "Happy Ending", waarbij de verschillende Angie's zichzelf met een vinger een orgasme bezorgen, afscheid nemen (door een o.a. een kus te blazen en te zwaaien met hun hand) en daarna weglopen van de filmset. "Black & White & Sex" lijkt in eerste instantie op een casting, vervolgens op een interview, maar aan het einde heb je dan toch het idee dat je naar een film hebt zitten kijken. Maar het was geen film voor mij (ik heb ook regelmatig vooruit zitten te spoelen) en zonder de "Black-white filmchallenge" had ik de film ook nooit gekeken.