Antiviral (2012)

Zo vader zo zoon. Helaas weet zoonlief Brandon inhoudelijk (nog) niet te overtuigen. Op technisch vlak zit de film redelijk goed in elkaar (alhoewel de production design erg saai is), maar qua plot en tempo is er bijna niet doorheen te komen. Wat een vervelende bedoening. Hier en daar een effectieve scene en hoofdrolspeler Caleb Landry Jones kan ermee door, maar meer dan een flauwe kopie van het vroege werk van papa David is dit niet geworden.

Trailer is nogal misleidend.

Je denkt na het zien van de trailer dat je de meest brute shit ooit te zien gaat krijgen. Want dit onderwerp heeft best wel wat potentie om echt een hele brute horrorfilm mee te maken. Maar helaas is dit niet het geval. Wat je te zien krijgt is werkelijk een compleet inspiratieloze film. Er zat ook echt weinig echte gore in, af en toe wat gekloot met naalden maar that's it. Alleen die scene dat die tralies door z'n bek heen kwamen was best bruut. Wat me ook opviel was dat sommige scene's gewoon gekopieerd werden leek het wel, je zag constant dezelfde onzin Ik heb deze film zojuist met een kameraad gezien en we hebben ons echt zitten ergeren omdat er echt geen fuck gebeurt en na bijna 2 uur zit je jezelf af te vragen waar het nou eigenlijk precies over ging. Als je 2 uur van je leven wilt verkloten moet je deze film gaan kijken, of je moet echt geen fuck te doen hebben, maar dan alsnog zou ik het niet aanraden dit te gaan kijken.

Pure bagger.

Een erg grote teleurstelling na het zien van de trailer.

De film verloopt erg traag en voelt art-house aan. De manier van filmen, soundtrack en montage.

Het verhaal vond ik op zich een leuk gegeven, maar het ging allemaal zo traag dat ik herhaaldelijke malen mijn aandacht heb verloren.

Acteerwerk is mager hoewel de mimiek en non-verbale houden van Syd wel weer meesterlijk is te noemen.

Dat was dan ook het enige positieve wat ik over de film kan zeggen.

Van mij niet meer dan een 1,0*

Toch wel een tegenvaller. Vergelijkingen met zijn vader zijn misschien niet zo eerlijk, maar thematisch gezien vraagt hij erom en dan schiet ie toch tekort. Heb hier een stukje over geschreven in mijn dagverslag van Imagine:

Cult Movies Reviewed: Imagine 2013: Dag 1 - verslag - cultmoviesreviewed.com

Zieke shit.

Geniaal en voor zover ik het zie volstrekt origineel verhaal, deze zieke variant van het verafgoden van de bekende medeburgers, het glitter- en glamourwereldje waar ook de filmindustrie zo graag onderdeel van is. Heel herkenbaar en dicht genoeg bij de werkelijkheid om best ietwat pijnlijk te zijn.

Mooi strak in de vormgeving, geen concessies aan het concept, en een leuk hardhandig verhaal. Misschien net een tikkeltje traag, maar dat stoort me niet echt. Caleb Landry Jones speelt erg goed, en de ziekigheid straalt hem van z'n bleek afgetrokken bek af. Een groter contrast met Sarah Gadon zie je niet gauw. Malcolm McDowell met een mooi klein rolletje, bijna een cameo.

In het verhaal gelukkig wel de broodnodige twists waardoor het niet alleen bij het op zich al sterke basisgegeven blijft, maar je ook nog eens een keer of wat extra door elkaar geschud wordt. En een mooi einde.

Erg sterk.

Antiviral is misschien wel de film die ik van David Cronenberg verwachtte of verhoopte, maar die nu dus door zijn zoon gemaakt werd.

Naar eigen zeggen is deze film ontstaan rond het idee dat ziekte en besmetting een zekere uiting zijn van intimiteit. Dit idee werd pas later als metafoor geëxtrapoleerd naar het obsessieve gedrag van mensen die zo dicht mogelijk bij hun idool willen staan. We zien meteen een auteur aan het werk, een filmmaker met een boodschap, namelijk dat het mediacircus waaraan we ons allemaal willen spiegelen één grote, wansmakelijke zeepbel is.

Cronenberg heeft op zijn zachtst gezegd een cynische blik op de maatschappij en de fanatieke wijze waarop beroemdheden ons dagelijkse leven overheersen, maar daarnaast is Antiviral vooral een beklemmende audiovisuele ervaring. Ondanks overeenkomsten met films als Rabid, Videodrome, Scanners en The Fly heeft Cronenberg jr. duidelijk een eigen stem. Body-horror van de bovenste plank.

Uitgebreide recensie: Antiviral (2012, Brandon Cronenberg) - cultmoviesreviewed.com

De vergelijking met vaders is onvermijdelijk, dus daar doe ik ook maar aan mee. Het uitgangspunt is leuk, doch iets te vergezocht als je het vergelijkt met de uitganspunten van verwante films als Videodrome en ExistenZ etc. De sociale kritiek en spoof op de verering van celebrities die bekend zijn louter vanwege het feit dat ze bekend zijn vind ik erg geslaagd, inclusief die hele modified voedselindustrie die er bij komt kijken. Erg toffe details in deze film ook, vooral die ultra-klinische (witte) lab-aankleding vond ik erg fijn.

Ook audiovisueel vond ik het genieten geblazen met goed camerawerk en een erg sfeerverhogende score. Paar mooie scenes bijvoorbeeld wanneer het hoofdpersonage tussen de bloemen door loopt. De special-effects en de afwerking van de designs hadden anno 2012 echter misschien toch net wat beter gekund.

Het einde vond ik toch iets minder. Het plot zelf vond ik eigenlijk nog wel aardig gevonden en de aandacht bleef er nog wel bij, maar het had wat mij betreft wat abstracter gemogen. Iets te veel focus op het afronden van het verhaaltje en minder op de sterke punten van de film. Desondanks hou ik het op een kleine 4*. 3.5* is eigenlijk net te weinig voor zo'n interessante film.

Dat hyperclinische sfeertje met overserieus kijkende karakters... het irriteerde mij vooral, een vrij standaard SF format is het. Het verhaaltje komt daarin tergend langzaam op gang met een protagonist die me op geen enkele manier wist aan te spreken en waar dus totaal niet mee mee te leven was.

Wat menselijkheid had de film wel kunnen gebruiken. Ik kon het gewoon niet meer aanzien na een tijdje.

Debuut feature van de zoon van David Cronenberg en het is helemaal in de lijn van de films van Cronenburg sr.

Even nog iets verder gaan met onze fascinatie voor de sterren en roem en we laten ons injecteren met hun griepjes, herpes en het eten van spierweefsel geïnjecteerd met hun cellen.

Big business en dus zijn de corporate jongens bang voor piraterij.

Onze hoofdpersoon smokkelt voor deze piraten door zichzelf te injecteren met deze virussen en ze zo naar buiten te smokkelen en zit dus goed in de penarie als beroemd fotomodel het loodje legt als gevolg van een onbekend, ongeneeslijk en dodelijk virus.

Lijkt even wat te klinisch te beginnen, maar het laatste half uur is topniveau Cronenberg-horror.

In het algemeen vrij klinisch lichtelijk artistiek geschoten film, maar is het juist dat visuele waarmee de

film voor mij aan punten wint.,

"Celebrities are not people; they're group hallucinations."

Als je de zoon van de David Cronenberg bent, zullen vergelijkingen onvermijdelijk zijn. Zeker als je qua concept en stijl ook dicht in de buurt van je beroemde filmsmakende vader blijf. Of het een goed idee is om in zijn voetsporen te treden valt te betwijfelen, maar het getuigt alleszins van een flinke dosis lef. En het is ook niet zo dat Cronenberg senior nog films als deze maakt, dus daar viel eigenlijk ook een gat. Brandon werkte ook al eerder als special effects-assistent aan zijn vaders eXistenZ (1999) en regisseerde twee korte films voordat hij dit speelfilmdebuut maakte.

Toch is dit niet een fysieke body-horror pur sang het is allemaal soms eerder psychologisch. Alhoewel de climax wel zeker daaronder valt! Afspelend in een witte steriele en coole dystopie. Waarbij het de hipste trend is om jezelf te injecteren met dezelfde verkoudheid, griep of SOA en het eten van vlees die is gekweekt uit cellen van beroemdheden. Ziekte is het gewild product, en de massa koopt deze trendsettende kwalen, het is big business...

Het is een verademing, dat de film genoeg zelfverzekerdheid bezit om zijn eigen tempo te bepalen. Geen schrik-schrik-formules of lompe gore om de grote gemene deler te plezieren. Maar fijne onderhuidse horror. Je ziet (alsof het normaal zaak van de wereld is) onderarmen doorboord worden door naalden, gekweekte huidoppervlakken en vlees, en de rode vloeistof sijpelt soms wel degelijk! Alles heerlijk subtiel in beeld gebracht. Het is meer het soort horror waar horror-fijnproevers op zullen zitten te wachten! En dan is er nog de hoofdrolspeler een zeer ziekelijk bleek ogende Caleb Landry Jones, perfect gecast! Deze regisseur heeft duidelijk talent en een visuele en technische flair. Natuurlijk ook credit voor cameraman Karim Hussain!

Hoewel er veel potentieel is, weet de film in het laatste derde deel van het plot, niet helemaal te scoren. De climax was er zeker één die je blijf maar de ontknoping (reden) was niet iets makkelijk. Echter vergeef ik hem deze en wat andere kleine foutjes, want dit was een inventief en intrigerend fijne film-ervaring!

Dik de moeite.

Vind zoon Brandon beter uit de verf komen dan papa David, allicht omdat zijn aanpak net wat serieuzer is. Waar het bij David toch vaak wat cheesy/pulpy wordt, heeft deze Antiviral daar veel minder last van, waardoor de body horror meer effect heeft.

Ze zitten wel duidelijk in hetzelfde straatje verder, het verhaal vol obsessie en de focus op lichamelijk ongemak had zo uit een oude Cronenberg kunnen komen. En hoe vergezocht het uiteindelijk plot ook mag zijn, de basis rond extreme idolisatie voelt wel relevant aan.

Verder visueel netjes, een sterke score en een uitzonderlijke rol van Jones, die echt een enorm creepy presence heeft. Vond deze verrassend goed, beetje raar dat de film mij vroeger nooit is opgevallen. De matige score hier zal er ook wel wat mee te maken hebben gehad.

4.0* en een uitgebreide review

Beetje moeilijk.

Vorige week had ik de zeer geslaagde Possessor van zoon Cronenberg vertoeft en was daardoor aangenaam verrast. Nu snel zijn debuut Antiviral op de kop getikt en deze... Ja, ik weet het niet.

Ik moest mezelf al een beetje verweren en herörienteren want die kale lege witte decoraties, in combinatie met een alarmerende traagheid neigden al afstotelijk te werken. Sterk vond ik wel de rol van Landry Jones als Syd March, die vrijwel de hele film er als een bleek en ziek wrak bij snottert en proest. De spot naar dat hele glamourwereld vond ik ook erg goed gevonden. Maar de logica dat fans zich laten voeden met ziektes van hun favoriete celebrities vond ik wel wat ver gezocht. Om over het vervoer ervan maar te zwijgen; iets wat Syd op zijn rekening neemt.

Net als Possessor weet Brandon het hier de kijker vrij moeilijk te maken om een rechte lijn te volgen. Heb ik echt geen dingen over het hoofd gezien? Ben ik nou dom of is de regisseur gewoon te complex... of is dit gewoon hoe het is? Syd March raakt in de ban van een beroemde vrouwelijke ster. Nu moet ik hier lezen dat hij zich ook heeft laten besmetten terwijl hij haar ziekte wilt smokkelen. Goh, klinkt ingewikkeld, zie je al?

Ik denk dat het ontbreken van de tempo en ook voornamelijk het iets te ingewikkelde geneuzel ervoor zorgde dat mijn aandacht ontging. Voornamelijk de hele decoratie blijft zo saai, leeg en iets te arty aanvoelen.

Wel is de welbekende bodyhorror hier van toepassing en die vond ik wel geslaagd, doch zeer ranzig, weergeven.
Ofwel wat er van Hannah overblijft.

Knappe opzet, maar toch met zijn gebreken. In Possessor deed hij het veel beter.

3,0*

Veel wit, ik hou normaal wel van een minimalistische insteek maar dit is zo leeg. Iedereen lijkt ook dezelfde klederdracht aan te hangen, veel zwarte pakken met witte hemden. Harde muziek die doet vermoeden dat er iets bijzonder gebeurt. Een goed idee, origineel alhoewel nogal onzinnig, maar slecht uitgewerkt. Inspiratieloos!

Veelbelovend langspeelfilmdebuut van regisseur Brandon Cronenberg, die daarmee op ambitieuze wijze in de voetsporen van zijn vader probeert te treden. Het probleem van Antiviral is de speelduur, aangezien het vergezochte maar originele concept veel te breed wordt uitgesmeerd over een lengte van 110 minuten. Cronenberg lijkt moeite te ervaren om zijn gegeven over zo'n lijn interessant te houden, het volledige misdaadplotje eromheen om de maatschappijkritische toon wat leven in te blazen lijkt er dan ook met de haren te zijn bijgesleept. Caleb Landry Jones speelt echter een indrukwekkend hoofdpersonage en er wordt veel aandacht besteed aan een visueel aantrekkelijke vormgeving met een voorkeur naar de witte kleur. Er werken duidelijk artiesten met veel talent voor bodyhorror aan de film mee, maar helaas blijven deze scenes redelijk ingeperkt en krijgt het drama evenals de misdaad-kant van het verhaal een duidelijke voorkeur. Antiviral is dus niet doorlopend interessant, maar wel gemaakt met veel potentie en vooral veelbelovend voor de toekomst van de makers.